verslag 15
Rides ( roads) from Hell... part 2
Het lange lijden is begonnen. En daarmee het psychologische spel wat fietsen soms teweeg kan brengen. Je denkt: " nu kan ik echt niet meer", maar een paar uur en kilometer en bergen verder zit je ontspannen aan je biertje. Lichamelijk lijden is relatief, zullen we maar zeggen.
Zoals je begrijpt, hebben we dus erg zware dagen achter de rug. De zwarte zee-kust is prachtig mooi, schitterende bergen en diepblauwe wateren. Witte strandjes en het ene moment loofbos en het andere moment dennen. Kleine dorpjes met schattige haventjes, waar de weg doorheen kronkelt.
Deze weg wordt ook wel " rollercoaster" genoemd en wij weten nu waarom. Ons daggemiddelde is gezakt van 18 km per uur naar 11. We beklimmen steeds zeer steile stukken. Je kunt niet eens spreken van bergen, want de hoogste beklimming was maar 400 meter. Maar tussen twee toppen zit soms maar 1 kilometer. Dat betekent beklimmingen van 10 tot 20%. Bovendien ga je na elke beklimming steeds weer helemaal naar 0 meter.
Op deze tochten gaat ook de bepakking parten spelen , 30 kg. pp. en een fiets van 13 kg.
Eigenlijk kunnen we hier maar tochten maken van 50 km.max.
Helaas blijken hotels of campings hier niet dik bezaait. Dus toen we van de week in Doganyurt aan kwamen en daar geen hotel aantroffen waren we zeer blij met de uitnodiging van een turkse familie om daar te gast te zijn. Zij spraken dan wel geen engels maar het was zeker een gezellige avond. We hebben eten gekregen mochten douchen. We kregen zelfs hun bed. De hele familie kwam ons natuurlijk bezichtigen. Vermoeiend, maar wel een heel erg leuke ervaring!
Die dag hebben we 18 euro kunnen besparen op ons budget van 20 euro. Een fijne bijkomstigheid.
Dat mocht ook wel, want op de verjaardag van Sophie hebben we het er even dik van genomen! Een goed hotel en heerlijk uit eten in een visrestaurant in Amasra, een heel leuk stadje in een baaitje. Er waren daar zelfs westerse toeristen te vinden. Een fenomeen wat we verder helemaal niet meer zijn tegengekomen!
We vervolgen nu onze weg naar Sinop. En please, laat het iets gemakkelijker zijn!!!! Pfffffffffffffffff.....