Verslag 13
Carpets, leather jackets, come in to my shop!
Ons laatste plaatsje van Griekenland was Alexandroupoli en het bleek eindelijk een relaxte camping te hebben. Mooi om een aantal daagjes door te brengen. We hebben er ons flink vermaakt met een aantal fietsers. Zo was er de Oostenrijkse Peter, die al heel Turkije doorgecrossed was en ons vanalles kon vertellen. En de Deense Linda en Hennin, een leuk stel dat in de deense bush bush leefde zonder stromend water, electriciteit en zelfs zonder toilet. Zes maanden per jaar trokken ze er met de fiets op uit. We hebben Oranje kunnen kijken in een Grieks kroegje, helaas als enige juigend voor onze jongens...
We besloten om in 4 dagen aan een stuk naar Istanbul te fietsen. Patrick moest en zou Griekenland op een passende manier verlaten en besloot daarom 200 meter voor de grens een lekke band te nemen.
De grensovergang verliep soepeltjes en we werden al meteen door heel veel lachende mensen ontvangen. Ook waren we blij om een stukje Azie in het landschap terug te vinden: rijstvelden!
De eerste overnachtig was in het plaatsje Kesan, waar we een drukke, typisch Aziatisch uitziende markt bezochten. We waren dan nog wel niet in Azie, maar het voelde wel zo. We liepen alletwee rond met een big smile! Onze eerste maaltijd nuttigden we in een turks eettentje voor 7 euro met zijn tweeen, buikje rond.
De volgende dag vertrokken we over een glooiend landschap naar Tekirdag. En Peter had nog zo gezegd dat het vlak zou zijn. Grrr. Maar alles verliep verder voorspoedig en het plaatje was gezellig, aan de zee van Marmaris. Het kersenseizoen was begonnen en dat vierden ze met een gigantische braderie op de boulevard. De volgende dag, na 70 kilometer fietsen, kwamen we aan in een gruwelijk plaatsje. Hier hadden we onze overnachtig gepland, maar we dachten allebei meteen: bekijk het maar! We besloten dan maar in een keer door te fietsen naar Istanbul, waar we dan ook na 140 kilometer aankwamen. De tocht ging niet zonder slag of stoot. Vlak voor Istanbul kregen we twee beklimmingen, maar het uitzicht op de stad was dan ook spectaculair. Wel begaven we ons op de snelweg. Een andere weg was er immers niet. En toen we met zo'n 40 km/u naar beneden raasden en tussen de in- en uitvoegende auto's slingerden, kreeg Patrick NATUURLIJK weer een lekke band. Maar we waren er, ongelooflijk trots en wel!
Herman en Wil arriveerden een dag later. Een heerlijk weerzien, wat we gevierd hebben met 5 dagen fantastisch Istanbul. We hebben alle hoogtepunten bezocht, de Blauwe Moskee, Agia Sofia, het Topkapi paleis, de Bazaars en een super boottocht over de Bosporus, inclusief dolfijnen. Heerlijk ontspannen en heerlijk gegeten in ons favoriete tentje! De tijd vloog helaas voorbij een voor we het wisten waren we weer alleen. We missen ze nu alweer!!!