psssssshhhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!
Toen we bijna het prachtige Albanie verlieten, ontmoetten we Heinz, een gekke Oostenrijker die op zijn fiets soms wel 240 kilometer per dag fietste, staand al la Pantani. Met hem fietsten we de griekse grens over, met aan de albanese kant een weg die je absoluut geen weg kon noemen en aan de griekse kant prachtig asfalt. Aan de albanese grens vriendelijk gedag gezwaaid door de wachters, in het griekse wachtershuije was niemand te bekennen. Dus maar gewoon doorgefietst. Na een lange tijd weer op een camping! Heerlijk. Het was aan een schitterend baaitje, waar we twee dagen met Heinz doorbrachten. We hebben zelfs drie haaien gevangen : ).
Vanuit hier vertrokken we door het binnenland naar de kust aan de andere kant. Toen wisten we nog niet wat ons te wachten stond:
# Vier passen van 1000 meter
# Drie passen van 600 meter
# Acht passen van 400 meter
# Een pas van 1700 (!!) meter
En een totaal van 9 lekke banden!!!!!!!!!!!!!!
Het waren prachtige tochten, maar loei en loei zwaar. We zijn meerdere keren aangevallen door loslopende honden en hebben een aantal stukken off-road gedaan. But it's all in the game....
Onderweg ontmoetten we Agnes en Gillebert, twee belgen die ook op de fiets waren. Errug gezellig! Heerlijk aan het zwembad gelegen van de camping onderweg en genoten van de Meteora- kloosters, samen met 10000 andere toeristen...Grrrr....
En toen waren we aan de andere kust. GODZIJDANK. Verheugd op onze eerste duik, bleek het strand te ranzig voor woorden en de camping was druk en lawaaierig. Dan maar, doodmoe, weer verder. Onderweg naar Thessaloniki zouden we toch hebben gezworen dat de weg waarop we zaten een snelweg was. En het veel te dure youth hostel midden in de stad zat recht onder de meest populaire kroeg van de hele stad die dan ook tot in de kleine uurtjes zorgde voor heerlijke beats.....Grrrr....
Dan toch maar weer verder. Inmiddels hadden we al een week lang geen tocht gedaan onder de honderd kilometer en hadden slaaptekort.
Onderweg kwamen we drie zwitsers tegen op de fiets, op weg naar Istanbul. Ook kwamen er nog twee vrienden bij, in een busje op weg naar India. We hebben met zijn allen heerlijk ge-bbqd en gedronken. Maar op de camping was verder niets te beleven, dus ook daar zijn we de volgende dag maar weer vertrokken. Gelukkig zou al na 60 kilometer de volgende camping zijn. EINDELIJK weer een klein tochtje.
Het mocht wederom niet baten. We geloofden onze ogen niet toen we op de camping aankwamen. Er speelden ( niet overdreven) honderden kinderen op en rond het campingterrein ( kamp of zo) en uit de speakers loeide keihard griekse muziek....AAAHHHHHHHHHHH..........
Pat had NATUURLIJK weer een lekke band, dus die hebben we zo snel als we konden gefixed en we vluchtten het stadje uit. Maar gelukkig, na 4 kilometer was de volgende camping. Dat we op een hondenpoepveldje staan hebben we maar voor lief genomen.
Wegens de stank na 10 minuten toch maar verhuist, naar een leeg plaatsje tussen de vaste plaatsen. Je gaat het niet geloven. Zijn we net onze welverdiende maaltijd aan het koken, komt er zo'n oude griekse trut aan die tegen ons zegt: You Must Move Now.
Ze bleken een reservering te hebben. Precies waar wij stonden natuurlijk. Je hoort ons vloeken....Maar goed, tien meter opgeschoven en nu: Even een dagje RUST!!!!!!!!!!!