Van Basten, Cruiff, Rijkaard.....
Het landschap werd plotseling totaal anders, er doemden ineens moskeen op , de weg werd steeds slechter en er kroop een schildpadje over de weg. Het bleek een voorbode voor Albanie. Vanaf het moment dat we de grens over gingen, bleek dat we met drie woorden een hele conversatie op gang konden houden. Overal werd je ( soms letterlijk) met open armen ontvangen! Onze tocht naar Barbullush was maar 40 kilometer, maar we keken onze ogen uit: paard en wagen, ezeltjes en een Nederlands pratende man: Dick was de eerste die ons ontving in zijn huis, waarna zijn vrouw Helene en drie kinderen, Jane, Anne en Joshua ons net zo hartelijk begroetten. Ze gaven ons meteen het gevoel zeer welkom te zijn en dat was super! Geweldig, Albanees met een Amsterdams accent.
Dick en Helene hebben er twee jaar geleden voor gekozen om met hun kinderen in Albanie te gaan wonen en ontwikkelingswerk te gaan doen. Wij snapten er niets van, maar nu we er 11 dagen van hebben mogen proeven, begrijpen wij maar al te goed waarom!
We hebben alle dagen ontzettend genoten, zo hebben we kennis gemaakt met de buren ( oma in klederdracht!!), Arben, Fred en niet te vergeten de doofstomme Djerz, een mannetje van nog geen 1.30 m van 45 jaar! We hebben een berg bij het huis beklommen en daar een kampvuur gemaakt om worstjes te grillen. We zijn naar Kruje geweest, een voor Albanese begrippen "toeristisch" plaatsje boven in de bergen en we hebben een kleine bijdrage geleverd in het werk dat er verzet werd. Super...
Na 11 dagen reden we verder naar Tirana. Een binnendoorweg veranderde plots in een landingsbaan van een verlaten vliegveld, maar verder ging de reis voorspoedig. We werden in Tirana verwelkomd door Bashkim, een albanees die een beetje Nederlands sprak. Hij maakte een heerlijke lunch voor ons en de volgende dag hebben we zijn werk bezocht, een opvang voor gehandicapten. Geweldig. Tirana bleek een erg mooie stad met veel groen en leuke kleine shopjes.
Met een gevoel van 'als we maar een hotelletje vinden' vertrokken we naar Durres. Na een vlotte, vlakke weg, was onze verbazing dan ook heel groot toen we aankwamen bij het strand, volledig volgebouwd met betonnen hotels. Gelukkig vonden we nog een aardig plekkie en we hebben lekker genoten van het strand en vooral het water!
Na twee dagen gingen we weer verder, nu naar Vlore. Het was een zeer lange tocht, maar gelukkig was ie vlak. Alles ging dus lekker en snel, totdat de weg van B-weg naar snelweg overging....Huh, dat staat niet op de kaart...We bekeken de alternatieven, maar die waren er niet, dus er zat niets anders op dan over de snelweg te fietsen, hopende dat we geen politie zouden tegenkomen. Maar ja hoor, na 10 km was daar een agent, die druk naar ons gebaarde dat we aan de kant moesten. DE LUL. Pat had onmiddelijk bedacht dat ie de man in het geheel niet zou gaan begrijpen, totdat deze man een glimlach opzette van oor tot oor en vroeg: 'HOLLANDISH"? En dan gaat het verder vanzelf...Van Basten, Cruiff, Rijkaard enzovoort! Hij wees ons de weg richting Vlore ( gewoon over de snelweg blijven fietsen) en gaf ons een ferme hand. We Love Albanians....
Aangekomen in Vlore werden we verwelkomd door Ariel, een Amerikaan die we hadden gemaild voor een slaapplaats. En een echte amerikaan was het! Er kwamen nog een aantal vrienden langs en zo hebben we twee zeer gezellige dagen weggediscussieerd!!
Maar toen begon het echt zwaar te worden. De weg ging van vlak naar zeeer bergachtig en ons gemiddelde daalde naar 11 km/u. We moesten een pas over van 1000 meter en dat bij 40 graden zonder wind....AUWWWWWWWW
We besloten na 70 kilometer te stoppen, allebei helemaal uitgeput! Gelukkig werden we de gehele tocht beloond door prachtige uitzichten! Nu zijn we ,al weer na een pittige tocht, in Sarande en overmorgen zitten we al in Griekenland! We zullen Albanie missen!!!!!