Verslag 10
Unfortunately you can only pay in kuna...
Pula was mooi,met een prachtig amphitheater en een heerlijke camping. Na een bezoek aan de stad vertrokken we weer een stukje terug omhoog. We stopten na een mooie tocht en kwamen terecht bij een hele dure camping, die natuurlijk helemaal onderaan de berg was. Dan heb je,als je daar eenmaal bent, geen keuze, dus blijf je. GVD.
Het landschap veranderde gaandeweg, steeds meer bergen, waar wij allemaal half overheen gingen. Op en neer, op en neer.....Dit bleek een voorbode te zijn voor de rest van Kroatie. Veel heuvels. Ook het weer zat niet echt mee. De wind kwam opzetten en er was ook regen. In Selce kwam dit tot een hoogtepunt. Midden in de nacht stak een zware storm op. Hevige windstoten verwoestten de tentstok. Pat kon hem godzijdank nog repareren ( McGyver!!) maar de rest van de nacht hebben we bij elke windvlaag angstvallig aan de tent gehangen....Bah!
Van Selce gingen we naar een schiereiland, Pag. Erop met de boot en fietsend er weer af. Niks vals gespeeld dus. De tocht hier naartoe was adembenemend, door een national parc. 112 kilometer en dertig graden. We waren dood toen we aankwamen!! Eindelijk hadden we onze tent opgezet. Na 5 minuten zitten aan ons welverdiende biertje kwam er een caravan naast ons staan.Zij moesten ons plekje hebben! Het bleek een sloveens gezin wat precies ons plekje had gereserveerd voor een aantal maanden. Verkassen dus! Gelukkig bleken het hele lieve mensen en we hebben er leuke gesprekken aan over gehouden!
Door naar Sv Filip i Jakov, met een schattige piepkleine camping, inclusief hollanders. Gezellig. Gratis internet en wasmachine van de lieve eigenaresse!
Sibenik was het volgende op ons lijstje,een mooie stad met kleine straatjes. Alles bleek in dit deel van Kroatie al een stuk goedkoper en ook zeker mooier dan het grootste deel van Istrie. De mensen werden met de dag vriendelijker. Zo kwamen we na het lelijke Split met zijn bunkerachtige flats aan op een verlaten camping in the middle of nowhere in de regen. Godzijdank hadden we al boodschappen gedaan. We raakten aan de praat met de enige andere toeristen, twee vriendelijke zwitsers die eigenlijk ook niet wisten of de camping nun open of dicht was. De gok maar genomen. Later kwam dan toch iemand langs,die de eigenaar bleek te zijn,samen met zijn veel jongere belgische vriendin, die nederlands sprak.Het bleken stikaardige lui, die ons plan bijna net zo leuk vonden als wij zelf en daarom het liefst hadden dat we niet betaalden! Als ons plan mislukten, moesten we maar terug komen om voor hun te werken in het restaurant!
Dubrovnik was aan de beurt, maar we baalden inmiddels al behoorlijk van het weer, al een paar dagen regen.Helaas waren de campings niet dikbezaaid en hadden we geen keus om 130 kilometer te fietsen. De tocht was van het begin af aan gedoemd, leek het wel! Zo werden we de eerste 5 ( niet overdreven) kilometer achtervolgd door een agressieve hond die dankzij onze Dazer niet beet, maar ook niet wegging. Wel goed voor ons gemiddelde, bergop ging ineens een stuk sneller...
Later passeerden we de grens van Bosnie en Herzegovina. Nooit gedacht daar ooit te komen!
Het weer werd van kwaad tot erger. Op het laatst constante plensregen en windkracht 6 OP KOP!!!!!!!!!!!
Als de nood het hoogst is... Staan daar die twee zwitsers langs de kant van de weg op ons te wachten met een warme caravan, hete soep en (het belangrijkste) zwitserse chocolade. Ze waren ons een uur daarvoor gepasseerd en hadden meelij! Ongelooflijk lief.
Natuurlijk kwamen er in de laatste 30 km nog 4 flinke klimmen in de regen, maar eindelijk waren we er. Dubrovnik. Op de camping kwamen we nog 4 bekenden tegen, waaronder de Nederlandse Klaas en Mattie, waar we gezellig een pilsje mee gedronken hebben!
Dubrovnik was erg mooi,maar verschrikkelijk toeristisch, busladingen vol. Bah, we hebben daar echt een hekel aan. Zo hoorden we een (we denken amerikaanse) gids tegen de groep vertellen: hier is een leuk restaurantje,maar helaas kan je alleen in kuna betalen. Wat dus betekent, dat deze mensen alleen naar Dubrovnik gaan en zo Kroatie "gedaan hebben" vanachter hun busraam....
Nu werd het tijd om Kroatie te verlaten. Spannend!! Maar ook die tocht was niet echt een succes. Het weer was niks verbeterd en het werd nu echt noodweer. Totaal verkleumd kwamen we bij de grens aan. Een vriendelijke grenswachter veranderde in een kenau toen ze zag dat we uit Nederland kwamen,en daardoor logischerwijs dacht dat we kilo's drugs in onze tassen moesten hebben. Blijf daar maar even staan (met je natte spullen in de vrieskou) zodat ik eerst even op mijn dooie gemak mijn broodje en warme koffie kan nuttigen in mijn warme en droge hokje. Nou, haal dan alles maar uit de tassen zodat het allemaal nog iets natter kan worden....Oh wat hebben wij (achteraf) gescholden...GRRR
De erge regen veranderde de wegen in rivieren en watervallen waardoor we noodgedwongen onze eerste tocht in Montenegro al vlak na de grens moesten staken. Gelukkig werden we zeer vriendelijk ontvangen door de servische Zoran, die ons een geweldige maaltijd bereidde,inclusief bier en thee,schnapps en taart voor een tientje in totaal!!!
De dag erna was er sinds lange tijd weer een zonnetje!!! We maakten een schitterende tocht langs de kust door een hele lange baai. Onderweg mooie dorpjes en vooralveel gesloten campings. Shit. Gelukkig vonden we er een,die ook niet open was,maar waar we voor 5 euro welmochten staan. Gelukkig. Naast de kustlijn zijn in Montenegro gigantische bergen te bewonderen, en de weg is nagenoeg vlak! Heerlijk.
Maar de regen was helaasnog niet over en daarom hebben we in Budva ook een goedkope kamer.
Zaterdag gaan we weer een grens over: Albanie! We worden er verwacht door Nederlanders die daar wonen! We hebben er zin in!!