In veertien dagen fietsten we van de grens van Laos door Yunnan naar Dali. Twee weken lang zagen we geen blanke en konden we met niemand kletsen, want geen enkele Chinees lijkt hier Engels te spreken. We aten 's ochtends altijd noodle soep en in restaurants liepen we de keuken in om letterlijk de groenten en het vlees aan te wijzen.En toen kwamen we aan in het toeristische Dali. Een echte schok. Zo toeristisch, overal blanken, sterker nog: overal Nederlanders! Het zou een mooi, klein en oud stadje moeten zijn met mooie huisjes. Eigenlijk hadden we er wel een stuk meer van verwacht. Zo waren we de dag ervoor nog per toeval in een echt mooi dorp terecht gekomen, een plek waar de bergvolken naartoe komen om hun waar te verkopen. Ook hier de meest schitterende huisjes en de geweldigste shops. Oude mannetjes speelden een spel met stenen, mannen met rieten manden liepen inkopen te doen. De dokter in zijn spierwitte jas zat praktisch op straat spreekuur te houden.
Hier in Dali is elk mooi huisje omgevormd in een toeristisch shopje. En de Chinezen hebben nu eenmaal een kitscherige smaak. Maar eerlijk is eerlijk, zo op zijn tijd is het gezellig om andere blanken te ontmoeten en een pannenkoek te eten.
Langzaamaan klimmen we de hoogte in. We hebben gisteren een pas gehad van 2400 meter en zijn nu op een hoogte van 2000 meter. Ook begint het fris te worden en hebben we al met jas aan moeten fietsen. We kunnen niet wachten tot we sneeuw gaan zien... |
