Onze zeer welverdiende rustdag deed ons goed. Voor het eerst sinds een week weer douchen! We waren behoorlijk uitgeput en moesten echt even bijkomen. Maar na een dag relaxen gingen we weer op pad, hopend dat dit stuk minder zwaar zou gaan worden. Het asfalt was terug en zou voorlopig blijven, maar we moesten wel meteen bijna 70 km lang klimmen. Gelukkig ging het geleidelijk. Maar inmiddels was ons Tibet-motto geworden: 'Geen dag zonder Tegenslag'. Toen we namelijk om 16.00 op de top aankwamen en ons verheugden op de heerlijke afdaling, zette de snoeiharde en ijskoude wind op. We moesten ons enorm inspannen om beneden te komen en dat was echt teveel na zo?n lange klim. Onder het snot en de tranen kwamen we bijna in het donker aan. En dat was pas weer onze eerste dag na de rustdag.
Wat ons echter te wachten stond, was een ongelooflijke afdaling van 250 km lang. Nou ja, Tibetaanse afdaling dan, dat betekent nog wel flink wat klimmetjes tussendoor, maar over de lange termijn naar beneden. Ook het landschap veranderde in dit stuk volledig, van kale vlakten naar prachtige herfstkleurige bebossing, witte toppen en een turkooizen rivier langs de weg. Nou ja, weg...Het asfalt had wederom plaatsgemaakt voor zand, stof en keien. Toch maakten we flink wat kilometers en ging alles een stuk vlotter en makkelijker dan voorheen. Het laatste stuk van deze lange afdaling was onverhard, met klimmetjes boven de 10%. Maar geloof het of niet, door tropisch regenwoud! Het was er prachtig. En aan het einde van de rit konden we vieren dat het asfalt terug was, vanaf nu tot aan Lhasa!
Ons eerste onverwachte checkpoint kwam, maar de geuniformeerde mannen waren heel vriendelijk en checkten alleen het paspoort. Dit vertelden we aan de Zwitserse fietser die we tegenkwamen verderop. Groot was dan ook onze verbazing toen we hem even later in de bus terug naar Lhasa zagen zitten. Hij bleek bij dit checkpoint gearresteerd en zijn fiets en paspoort waren in beslag genomen. Niet te geloven! We waren dan ook bloednerveus toen we nog geen 5 minuten later werden aangehouden door een politieman. Wij lieten onze breedste glimlach zien, hij zijn ID-kaart. "PSB, can I see your Travel Permit?". Pat in de bocht: met een stalen gezicht zei hij:"Off course" en liet de man zijn visum zien! Hij keek er even naar en zei toen tot onze verbazing en opluchting dat we door mochten! Ik nam het ervan en vroeg de agent of ie nog even een foto van ons wilde maken. We konden niet geloven hoeveel geluk we hadden gehad en bedachten vast verderop nog gepakt te worden. Maar er gebeurde niks! Alle checkpoints fietsten we gewoon overdag voorbij. Het zal aan onze charming smile liggen...
De dagen die volgden, sliepen we in prachtige pelgrims guesthouses. Onderweg zie je ze vaak, mensen die de weg naar Lhasa lopend afleggen. Ze zetten drie stappen, gaan plat op de grond liggen, maken een zwem- en bidbeweging en staan weer op en dit soms wel meer dan 500 km lang. Een fascinerend, bizar gezicht.In de guesthouses eten en slapen ze en wij ook, want wij zijn tenslotte ook een soort pelgrims. De meest prachtige figuren kwamen voorbij. De mannen met vlechten van rood stof, de vrouwen met lange rokken en zilvere spelden. Soms was het net als in de film. Mannen met dierenhuiden aan en mooie gebedswielen in de hand. Vrouwen leidden hun yaks langs steile bergwanden over rotspaadjes. Prachtig.
Nog maar twee passen te gaan en inmiddels zaten we de dagen af te tellen. De accommodatie was ongelooflijk basic. We hadden al dagen geen douche meer gehad. Uitgeput en koud fietsten we elke dag een ongelooflijk aantal kilometers. En daar was ie dan, de laatste pas! Een van boven de 5000 m. We begonnen er vroeg aan. Een beetje te vroeg, misschien. We zaten namelijk op 4300 m hoogte en binnen no time gaf onze thermometer -10 graden aan!! Het water in onze bidons bevroor tijdens het fietsen! Op deze hoogte heb je de helft minder zuurstof en daar reageert je lichaam op. En hoe! Het is net alsof je een band om je longen hebt die wordt ingesnoerd. Je hoofd draait als een rol. Het fietsen gaat soms langzamer dan lopen. Het duurde dan ook een halve dag voor 28 km. Maar we waren er! Het was een emotioneel moment. Vanaf hier in twee dagen downhill naar Lhasa, de laatste dag hebben we met ongekende snelheid afgelegd. Het gevoel dat we hadden toen we voor het Potala paleis stonden, is haast niet te omschrijven. Een overwinning, een enorme trots. We hebben het geflikt!!!! |
