Vanaf de pauze liep het echter goed fout. Terwijl bij de andere ploegen de pauze voorbestemd was om met elkaar te keuvelen, een luchtje te scheppen of het toilet op te zoeken, besloten we een serieuze tussenspurt te plaatsen in het 'nevenklassement'...En nog ��n, en nog ��n, en nog eentje... En uit-eindelijk geraakte ook Erwin op toerental. We zijn er nog altijd niet uit of het iets te maken had met deze drift om ook maar alle prijzen die konden gewonnen worden weg te kapen, maar in ieder geval bakten we er na de pauze niet veel meer van. De laatste categorie (film) was hierbij het absolute dieptepunt. Uiteindelijk eindigde PATAT als 11e.
(Voor de punten per ronde en de eindstand: http://www.dogmaquiz.tk )
De prijs verbonden aan deze elfde plaats was niets anders dan een gratis consumptie, dewelke onmiddellijk we onmiddellijk opeisten en rustig gingen nuttigen in een andere ruimte, gelegen op de eerste verdieping van het gebouw. Toen we echter het zaaltje binnenkwamen, waren we allen aangenaam verrast: allemaal mensen aan tafeltjes, een persoon vooraan die er maar op los ratelt, en daar, aan ��n van die tafels: de drie patatten Els, Jo en Bart!!! Dit moest een kwis zijn! Het was wel opmerkelijk dat de meeste van de deelnemende ploegen zich volledig op de 'nevelcompetitie' concentreerden. Zouden we hier alsnog revanche kunnen nemen? Mis-schien lag dit soort kwissen ons gewoon wel beter. En hoewel de kwis bijna ten einde was, heerste hier tenminste nog steeds een ijzeren discipline, dankzij de uiterst strenge quizmaster (die ons dan ook boos aankeek toen we de zaal betraden). Een wereld van verschil in vergelijking met de sfeer op de Dogmaquiz, waar onze concentratie steeds weer ernstig gestoord werd door het voortdurende rumoer in de zaal en de vreugdekreten en vloeken die na elke ronde weergalmden bij het horen van de antwoorden. De vragen hier leken wel niet van de poes geweest te zijn aangezien sommige kwissers reeds uitgeteld met hun hoofd op tafel lagen. We zagen echter onmiddellijk dat de drie deelnemende patatten, op wie al onze hoop gevestigd was, nog lang niet uitgeteld waren voor de overwinning. Integendeel, ze zagen er nog erg fris en monter uit. Eentje onder hen was zelfs de overwinning reeds duidelijk aan het vieren, wat niet door iedereen in dezelfde mate geappre-cieerd werd. Hij flirtte zelfs even met uitsluiting. We besloten om nog even te blijven en gelukkig werd dat ons ook toegestaan. Op deze manier slaag-den we erin de kleine teleurstelling van even daarvoor steeds meer te doen vervagen. De teleurstelling veranderde in tevredenheid, de tevredenheid werd zelfverzekerdheid, en de zelfverzekerheid mondde uit in jolijt. En uit-eindelijk werd PATAT zelfs de grote winnaar van de avond. En dat moest gevierd worden...