Vandaag hebben we kennisgemaakt met het interieur van een Roemeense ambulance en een Roemeens hospitaal. schrik maar niet te erg, want ondertussen zijn Addel en ik terug in Panciu. Blijkbaar moet er een of andere bacterie in de eieren gezeten hebben. Gevolg: voor mij een hle nacht overgeven, voor Addel een hele morgen op het toilet en voor Wim overgeven en uitdrogingsverschijnselen. De Roemenen waren er van overtuigd dat we naar het ziekenhuis moesten en aangezien ze ons in het ziekenhuis van Panciu niet konden helpen werden we met de ambulance naar Focsani gebracht. Rekening houdend met de gemiddelde toestand van de Roemeense wegen, de snelheid van de ambulance is het al een mirakel als je niet zieker wordt dan je al bent.
Tegen dat we uit de ambulance mochten zag Wim groen en kon hij nog amper op zijn benen staan. Wim moest dan ook in het ziekenhuis blijven en aan een infuus liggen. Addel en ik mochten weer naar huis nadat we Wim op het hart gedrukt hadden te kijken dat de naalden die gebruikt werden toch wel zeker steriel waren.
De toestand in het ziekenhuis was schrijnend. Grauwe gangen, gescheurde lakens...kamers waar je met acht slaapt. Niet echt het toppunt van hygi�ne.
TIP: Als je dan toch naar het ziekenhuis moet in Roemeni�, neem dan je eigen toiletpapier mee, toiletpapier is schaars, eigen medicatie is geen overbodige luxe.
Na een ziekenhuisbezoekje vrijdagvoormiddag en een doopfeest vrijdagavond vertrokken we met paard en kar richting redelijk proper meertje. Na het mishandelen van de paardjes (moest gaia dat gezien te hebben) met als gevolg het werpen van verontwaardigde blikken kwamen we te voet aan in Doaga...Iets later waren de paarden er ook. Er volgde een echt luilekker stranddagje.
Het was al heel de week schitterend weer geweest dus hadden we het lumineuze idee buiten te slapen onder de sterrenhemel. Fantastisch idee... ware het niet dat er die nacht een onweer losbrak en dat ons inderhaast met planken, dekens en luchtmatrassen geconstrueerde afdakje uiteindelijk toch niet zo waterdicht bleef als we gedacht hadden. Best wel fris, als je een stroompje water de weg naar de grond voelt zoeken via je rug en buik. Nog frisser voor degenen die met slaapzak en al in een plas lagen. Anke, Marije en ik pasten ons zangrepertoire volledig aan aan de situatie tot ergernis van anderen...
Na 4 uurtjes leek het ons wel een goed idee om op te stappen. Aangezien het er niet warmer op werd en het onweer een beetje verminderd was. Half onderkoeld sleepten we ons richting station. Waar sommigen nog de tegenwoordigheid van geest hadden om te zorgen dat iedereen zijn minst natte kleren aantrok. gelukkig was er vlug een trein. Maar die ging maar tot Marasesti, het vervloekte station waar we al eens een halve nacht hadden doorgebracht. Daar moesten we weer wachten... nu wel in een caf�etje met slechte chocomelk. Enfin, we zijn toch heelhuids thuisgeraakt.
Later die dag zorgde Nele nog even voor spektakel door flauw te vallen in Panciucity.
Nu zijn we bezig met het voorbereiden van een verjaardags/afscheidsfeest. Aangezien we Roemenen uitnodigen is het belangrijk in voldoende drank te voorzien. Maar dat is voor straks. Het idee dat de anderen straks al weer rnaar huis vertrekken is raar. Het zal heel wat stiller zijn als we maar met ons vieren meer overblijven. Ergens zijn die negen mensen 3 weken je familie geweest. En tuurlijk spreken we nog af, maar dat zal niet hetzelfde zijn. Want je maakt samen niet echt meer iets mee, je haalt herinneringen op.
Ach ja 't zal raar zijn om ook naar huis te gaan....en terug in het stramientje terecht te komen...
