Ölü Çizgi

Bir zehir birikir odalarda,

almaz ki veresin rüzgara

Rüzgar deli değil.

Birden yayılır kanda Kararır dört yan.

Çöküntü başlar yaşamanda

Her seyin değersizleştiği an.

Deniz mi bu, geçilmez,

aşılmaz dağ mı?

Tam bana göre, uyuşukluk,

Miskinlik gibi var mı?

Nedir seni saran bu sis.

Yok dünyalarda tat.

Kuvvetsiz.Böyle daha rahat.

Yaşamışım kaç para?

Mezar taşları neci?

Deli gibi sarılsam da hayata

kalacak nesi var ki?

Kitaplar seslenir,

yüksekten, mağrur:

- Gel bize, kurtul, gel!

Almanızla bırakmanız bir olur,

Böyle daha güzel.

Sokaklar seslenir, akpak, temiz:

- Hadi gel, avunursun!

Bütün sokaklardan iğrenirsiniz,

avunmak şöyle dursun.

Behçet Necatigil

Şairler

Ne gördükse iyi kötü

Ömür biter biz hala

Söyleriz.

Ne varsa şu dünyada

Türlü görüntüler

Gelsek de sonuna

Söyleriz.

Bazen boş günler

Geçer birden dolunca

Söyleriz.

Ne biter

Ne kalır geçmiş kitaplarda

Ölümden sonra da

Söyleriz.

Behçet Necatigil

Sevgilerde

sevgileri yarınlara bıraktınız

çekingen, tutuk, saygılı.

bütün yakınlarınız sizi yanlış tanıdı.

bitmeyen işler yüzünden

(Siz böyle olsun istemezdiniz)

bir bakış bile yeterken anlatmaya herşeyi

kalbinizi dolduran duygular

kalbinizde kaldı.

siz geniş zamanlar umuyordunuz

çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.

yılların telaşlarda bu kadar çabuk

geçeceği aklınıza gelmezdi.

gizli bahçenizde

açan çiçekler vardı,

gecelerde ve yalnız.

vermeye az buldunuz

yahut vakit olmadı

BEHCET NECATİGİL