Kalbim Unut Bu Şiiri:

Uğuldayan ve hep uğuldayan bir orman kadar üşüyorum şimdi.

Yanlış rüzgarlar esiyor dallarımda, yanlış ve zehirli çiçekler açıyor kanımda,

Kocaman gözleriyle bir çığlık...

 

Su ve ses kadar beklediğim ne kaldı geride, bilmiyorum.

Uzanıp uyumak istiyorum gölgeme ve sarılmak

O kocaman gözlerin uğuldayan rüzgarlarına.

 

Bir acıyı yaşarım be, zehirden çiçekler üretirim kömür karası.

Uçurum kadar bir yalnızlık yaratırım kendime,

Atlarım anısı yoktur küçük rüzgarların...

 

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok,

büsbütün viran oldu dağlarım, ezberimdeki türküler de savrulup gitti

ömrümün karşılığı kalmadı sesimde, sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

 

Yalnış.daha baştan yalnış bir şiirdi bu, biliyorum

ve belki ömrümüzün yakın geçmişi bu kadar doğruydu ancak, kimbilir?

Kalbim unut bu şiiri

AHMET TELLİ

Konuğum Ol

Bir akşam konuğum ol, oturup konuşalım biz bize

Anıların çubuğunu yakıp uzatalım geceyi biraz.

 

Geçmişe bir el sallayıp yaşanan günleri konuşalım

Ve günlerin üstüne çöken dumanlı, isli havalardan.

 

Kendimize daha az zaman ayırsak da olur geceden,

Çünkü boğulabilir insan yalnız kendini düşünmekten...

 

Kapağı açılmayan kitaplar unutulmuş aşklar gibidir,

Kitaplardan söz edelim ve onların gizli kalmış sessiz tadlarından.

 

Sabaha doğru perdeyi aralayıp ufka bakalım

Ve bir çocuk gibi hayretle seyredelim güneşin kızıllığını

 

Konuşulmadan kalan daha çok şey vardı

diye düşünerek çıkalım güneşle kucaklaşan balkona...

-Üşütmesin sabah serinliği

 

Bir bardak demli çay burukluğu gibi kalsın

Gecenin ve sabahın tadı, yaşasın anılarımızda

Konuğum ol, oturup konuşalım bir akşam

ve uzatalım geceyi sözün çubuğunu yakarak

 

AHMET TELLİ

Suçlama Beni

Suçlama beni böyle bırakıp gidiyorum diye

bağrımı yakan bir yaradır bu ayrılık şimdi

Bil ki kanımdadır sevişmelerin yangını

öylece girerken gecenin bağrına

taşıyorum sımsıcak gülümseyişini

 

Yaşanan günler hayatı oyarak gedikler acıyor

durulur mu artık durgun sularda bekleyerek seheri

 

Talan ediliyor bahar ve aşk, öyle bir soygun ki

duracak gibi değil vurmazsak eğer kendimizi yola

 

Yaşamak zorunlu kurtarılırsa eğer bahar ve aşk

ve şimdi hayat acı yeşil bir kader renginde

 

Hayatın ve sevincin kaderinin altettiği yer

kavganın ortasıdır ki umudun çiçeklenişi aşkın yengisidir bu

 

Söylenecek bütün sözler sevincin ve sevdanın

savunulmasına dairdir ve şimdi onlar yaralarını saracak

birilerini beklemektedirler

Ey anısıyla kalbimi yakan kederlenme hemen ve suçlama beni

böyle bırakıp gidiyorum diye...

 

Ahmet Telli

Anısı Biz Olalım Bu Sokakların,

Anısı biz olalım bu sokakların,

öpüşmediğimiz tek saçak altı hiç bir otobüs durağı kalmasın

Biz yürüyelim kent güzelleşsin, gürültüsüz sözcükler bulalım yeni sevinçlere benzeyen...

 

Biz gelince bir yağmur başlar, yüzün çizilir buğulanan camlara

bir uzun karartma biter,akasyalar köpürür birdenbire

ve her avluda adınla anılan çiçekler sulanır akşamüstleri

 

Bir arkadaş evine uğrarız yolüstü, bir fincan kahve içeriz,

işitir bizi başını sessizce omzuma koyarsın gülüreyhan olur soluğun

Biz kalırız kuşlar dönüp gelir her balkonda bir menekşe sesi

 

Belki yeniden güzelleştiririz adları değiştirilen parkları,

perdeleri hiç açılmayan evlerde ışıklar yanar çocuk sesleri duyulur,

tanıdık sevinçlerle dolar yeniden kendi sesini kemiren alanlar

 

Anısı biz olalım bu sokakların ve hiç durmadan yağmur yağsın,

biz gürültüsüz sözcükler bulalım,sarmaşık fısıldasın yine.

Gidersek birlikte gideriz,yeni sevinçler buluruz hüzne benzeyen...

AHMET TELLİ