's Ochtends mist het, maar het is droog. We zijn zo enthousiast dat we naar Chamonix rijden om te proberen de Mont-Blanc te zien. Dat blijkt echter te brutaal te zijn en weergoden storten in Chamonix een fikse regenbui over onze auto uit. We stappen niet eens uit, maar keren gelijk weer om.
We besluiten door te rijden naar Sion, waar een Natuurhistorisch museum is dat gipsafdrukken van de dinosaurussporen van Lac d'Emosson zou moeten hebben. In Sion worden we naar een centrale plaats geleid waar alle musea bij elkaar staan, behalve degene die we hebben moeten. Na een poosje speuren met behulp van een kaartje van de toeristeninformatie vinden we het toch. We blijken de enigen die de moeite hebben genomen het museum te vinden en het meisje van de kassa daar is verrukt dat ze die dag nog een levende ziel ziet. Ze probeert zelfs Engels met ons te praten, wat net zo goed gaat als onze pogingen om Frans met haar te praten. Bijna alles is van hout in het museum: vloeren, trappen en kasten. En omdat we de enigen zijn is elke stap die we zetten door het gekraak van het hout in het hele museum te horen. Al krakend gaan we naar de bovenste verdieping waar we dan eindelijk de dinosaurussporen zien. Tot ons grote genoegen hebben we daar niet veel aan gemist. Als je die kuiltjes in de rots nietsvermoedend zou tegenkomen zou je ze geen blik waardig keuren. Je moet daadwerkelijk paleontoloog zijn om er nog eens goed naar te kijken. Na enig turen is er wel duidelijk een voetafdruk te herkennen, maar spectaculair is het niet.
We bezoeken nog een archeologisch museum, waar we ook de enigen zijn, en wandelen daarna naar een burcht-ru�ne in Sion. De burcht is groot en hooggelegen. Het geheel is indrukwekkend met een prachtig uitzicht op het Rhônedal.
Ongeloofelijk, het was vannacht droog (en erg koud), en vanochtend is het helder. We gaan weer proberen de Mont-Blanc te zien en rijden wederom naar Chamonix. Succes. Al van ver zien we de berg. Helaas doet de gondel de Mont Blanc op het niet wegens een technische storing, maar de gondel de andere kant op doet het wel. We gondelen via La Pramplaz naar Br�vent vanwaar we terug naar beneden lopen.
De route is steil maar het uitzicht op de Mont Blanc is erg fraai. Er wordt veel gewandeld (vooral bergop) en geklommen (ook bergop). We zijn zo'n 3,5 uur onderweg met zo'n 1,5 uur pauze tussendoor voordat we weer bij de auto staan.
's Nachts was het minder koud, maar nog steeds droog. We relaxen op de camping, maken en kleine wandeling, en besluiten 's avonds weer op onze branders te koken. We moeten echter haastig eten want er dreigt weer regen. 's Nachts barst dan een onweer zonder weerga los. De hele nacht hoost en waait het.
Het houdt niet op met regenen en na een moeizaam ontbijt besluiten we te verkassen. Terwijl de bliksemflitsen ons om de oren schieten pakken we alle spullen in de auto. Ze zijn nog droog maar de tent begon al wel te lekken. We frommelen de kletsnatte tent in vuilniszakken en zijn dan klaar om weg te gaan. Anne zegt niet eerder te stoppen met autorijden totdat ze zon ziet. Daarvoor moeten we echter doorrijden tot in Italië. Het hele Rhônedal door, van west naar oost, hoost het. Pas als we de grens met Italië over zijn knapt het weer op. We rijden door Noord-Italië heen naar nog een stukje Zwitserland: Ticino. In Locarno zoeken we een hotel op, hotel Alexandra; niet goedkoop, wel heel erg goed.
Het is een verademing om zon en warmte te hebben. Om onze ontsnapping uit Wallis te vieren gaan we naar de Mac Donalds, en 's avonds genieten we van de zonsondergang over Lago Maggiore. 's Nachts slapen we eindelijk eens zonder angst voor inslaande bliksems en lekkende tentdoeken.