Door vroeg op te staan kunnen Anne en ik om half zeven 's ochtends met onze reis beginnen. In plaats van over de snelweg te razen hebben we voor een binnendoorroute gekozen. Via Duitsland gaan we via Frankrijk, Luxemburg schampend, naar Zwitserland. Tot in noordoost Frankrijk is het landschap vrij saai, alhoewel de glooiingen langzaam sterker worden. Pas vanaf St Die zou het interessanter worden met meer bossen, meren en bergen.
In St Die hadden we via het internet een hotel gevonden dat we heel toevallig zagen toen we het stadje binnenreden. Omdat mijn Frans toch wel wat roestig is geworden na bijna 15 jaar probeer ik in het Engels om een kamer te vragen. Vrij kortaf zegt de man dat er geen kamers meer vrij zijn, verwijst mij naar het Ibis hotel in het centrum en draait me dan de rug toe als ik nog om een kaartje vraag. De parkeerplaats is vrijwel leeg, en voor ons had iemand nog een kamer geboekt. Zou ik toch Frans hebben moeten praten?
In het centrum besluit ik bij het station aan de loketist te vragen waar het Ibis-hotel is, maar deze keer in het Frans. Het werkt. De man komt helemaal naar buiten toe om ons te wijzen hoe we moeten rijden. Ongeloofelijk. Ook in het Ibis hotel is men erg behulpzaam, hoewel we lang niet alles verstaan. Het gaat de Fransen erom dat we het proberen.
Het laatste stuk naar onze camping in Zwitserland wordt het landschap steeds spectaculairder. De rijstijl van de Fransen en Zwitsers is echter navenant. Simpel gezegd, ze geven totaal geen ruimte aan andere automobilisten, en al helemaal niet aan Nederlanders. Anne moet menigmaal vechten voor onze plaats op de weg.
De camping is gelukkig rustig, en fraai gelegen met uitzicht op een heuse gletsjer. Helaas regent het wel, wat een voorbode zou blijken te zijn voor de rest van de vakantie. Als het even een uurtje droog is zetten we de tent op. Hij is al bijna 15 jaar oud, waardoor we niet zeker weten of hij nog wel waterdicht is, maar dat blijkt 's nachts wel goed te zitten.
We besluiten vandaag naar Martigny te gaan om daar de archeologische afdeling van het museum te bekijken. Martigny adverteert zichzelf (zoals bijna elk Zwitsers stadje) als "ville historique", dus we zijn benieuwd. Terwijl we dichterbij komen bekruipt ons het gevoel dat het wel eens druk zou kunnen zijn. We moeten door een kleine file van auto's heen, waarna we een lange rij mensen voor het museum zien staan. We besluiten de auto een paar honderd meter verderop te parkeren waar ruimte zat is. Gek genoeg doet niemand dat en probeert iedereen vlakbij het museum te staan, wat dus niet lukt. E�n Nederlandse vrouw gilt uit het raam naar haar reisgenoten die in de rij voor de kassa staan dat ze geen plek kan vinden, en gaat dan weer verder met rondjes rijden. Zo'n 20 minuten later zouden we haar pas weer zien.
De drukte houdt binnen niet op, want helaas is er een tentoonstelling van Renoir, een beroemd impressionist. Gelukkig komen we daar niet voor en kunnen we binnen dus iedereen voorbij glippen om datgene te bekijken wat ons echt interesseert: archeologische artefacten, oude auto's (1899-1936, met topstukken als de T-ford en de RR Silver Ghost), en een leuke tentoonstelling over de technische idee�n van Leonardo da Vinci. Alleen de archeologische afdeling viel tegen, de rest was erg leuk.
Na een fondu-maaltijd in een heel gezellig restaurant in San Prayon, wordt 's avonds en 's nachts de waterdichtheid van onze tent pas echt getest door een fikse onweersbui. Ook dit doorstaat de tent met glans. Helaas kwam ik er 's ochtends achter dat mijn linker wandelschoen 's nachts onder het tentdoek door was geschoven. Het zou toch wel enige dagen duren eer die weer droog zou zijn.