Zuid-Afrika

Zuid-Afrika lijkt in vele opzichten op Namibië, maar dan net iets moderner. De telefoons doen het overal, internetverbindingen haperen niet, en je kunt je vliegticket omboeken. Het is bovendien op vele plaatsen net zo droog als in Namibië. In Namaqualand hadden heel veel bloemen moeten bloeien toen wij er waren, maar doordat de regens dat jaar helemaal niet gekomen waren, bloeide er niets. We moesten de beroemde Namaqualand-bloemen dan ook bekijken op geïrrigeerde plaatsen: een golfterrein, een bloementuin, en een plantage.

Kaapstad maakt een erg kosmopolitische indruk. Veel goed onderhouden gebouwen, met een rijke buurt, een toeristisch centrum, en een zakelijke buurt. Robbeneiland is een toeristische trekpleister geworden die mensen onderricht over zowel de gruwelen van het apartheidsregime als over de beginselen van een nieuwe samenleving die daar ontkiemden.

Aan het begin van de vakantie ben ik met de bus van Kaapstad naar Windhoek gegaan. Een lange rit van 20 uur die gelukkig een keer of 3 á 4 onderbroken werd door een pauze van 15 min tot een half uur. Daarin kon je dan naar de wc en wat te eten en te drinken kopen. Op een gegeven moment was de motor wat oververhit door het lange rijden bergopwaarts. Na een half uurtje stilstaan konden we echter weer verder. Het schijnt dat die bussen daar berucht om zijn.

Eénmaal bij de grens van Zuid-Afrika moesten we door de controles. Eerst moesten alle passagiers hun paspoorten laten afstempelen. Eén vrouw sprak Portugees waar de beambten niet goed raad mee wisten. Het zorgde voor nogal wat oponthoud. Na een half uur was ieders paspoort gestempeld en konden we in de bus gaan zitten wachten tot we verder konden. Maar eerst moesten we er na een kwartier weer allemaal uit voor een extra controle. We moesten onze bagage, die in een aanhanger achter de bus zat, ophalen, en daarna moesten we in een lange rij gaan staan met onze bagage voor ons. Een speurhond die er duidelijk geen zin in had werd langs de bagage geleid. Het dier maakte zich er met een jantje-van-leiden vanaf zodat hij een paar keer terug werd gestuurd. Met resultaat. Twee tassen werden eruit gepikt. De bijbehorende mensen moesten met de douane mee naar binnen om alles uit te pakken.

Ondertussen mochten wij alles weer in de aanhanger pakken. Zonder op de andere twee personen te wachten die met de douane mee moesten, reden we na zo'n drie kwartiek naar de Namibische kant van de grens. Daar moesten we weer allemaal uitstappen om nog een stempel in ons paspoort te krijgen. Terwijl we daarvoor in de rij stonden kwamen de twee personen weer bij ons. Het bleek dat de hond hun medicijnen had geroken. Inderdaad drugs dus, maar niet strafbaar. In totaal twee uur later was ook het Namibische stempel in ieders paspoort gezet (waarbij de beambten weer niet goed raad wisten met de Portugees sprekende vrouw) en konden we eindelijk allemaal Zuid-Afrika uit en Namibië in.