Waterberg

Waterberg is een gebied waarin een soort tafelberg ligt. Uit verscheidene delen van Namibië worden dieren hiernaartoe getransporteerd als het er elders teveel worden. We verwachtten dan ook nogal wat te zien aan dierenleven, maar zijn daarin flink teleurgesteld. Op een enkele mestkever en een stuk of zes vogels per dag na hebben niets gezien. Het gebied is gortdroog zodat er alleen wat vetplanten groeien en kale doornstruiken. Omdat bladen van vetplanten niet ruisen in de wind is het bovendien doodstil. Tot mijn verbazing hoorden we zelfs geen insecten. Een zo complete stilte had ik nog niet meegemaakt.

Toch leefden er een heleboel dieren, want overal om ons heen lagen uitwerpselen. Russell had weliswaar een boekje om de uitwerpselen te identificeren, maar daarmee was het nog steeds erg moeilijk. De neushoorn was wel te herkennen: Dat waren bergen half verteerd gras die van links tot rechts over het pad reikten. De antilopen produceerden een soort grote keutels, maar die leken allemaal op elkaar. Hoewel die van de giraffe wat afgeplat zouden moeten zijn omdat ze van zo'n grote hoogte vallen. Een groot voordeel van de droogte was dat je er tenminste niets van rook, ook al hing je er met je neus boven.

Overal waar we liepen was er de indruk of er een enorm festijn van dierenlevel had plaatsgevonden, waarvan de laatste gasten precies naar huis waren als wij langskwamen. Dit, en de stilte gaven samen een wat naargeestig verlaten indruk.

De rotsformaties op de tafelberg waren daarentegen bijzonder fraai. Zeker een volle dag trokken we langs grillig gevormde pilaren met daarachter een uitzicht op de vlakte aan de voet van de tafelberg. Eén van de opvallendste rotsen was waarschijnlijk wel de paddestoelrots; een niet te missen baken langs het pad, ongeveer een half uur van onze volgende overnachtingsplaats. Hier waren we elkaar weer tegen gekomen, nadat we ieder in ons eigen tempo over het pad hadden lopen wandelen. Na een korte rust gingen we één voor één naar de overnachtingsplaats waar we wilden lunchen. Nadat we ons daar geïnstalleerd hadden en wat hadden rondgekeken, merkte iemand ineens op dat Annabel nog steeds niet gearriveerd was.

Annabel was niet achtergebleven bij de paddestoelrots, want de laatsten hadden haar zien vertrekken, en ze was ook niet als eerste vertrokken. We vermoedden dat ze onderweg van het pad afgeraakt was. Drie van ons (Russel, Bruce, en ik) gingen met dagrugzakken en water op weg om haar te zoeken, terwijl John en Mary bovenop een rots klommen om vanaf daar naar Annabel te roepen. Het zoekteam vond weliswaar sporen van Annabel en was in staat te achterhalen waar ze van het pad afgeraakt was, maar kon haarzelf niet vinden. Het roepen vanaf de rots had meer effect, omdat Annabel dit hoorde en gebruikte als baken om weer de goede kant op te lopen, zodat ze eerder terug was dan het zoekteam. Gelukkig was dit de enige vermissing van de hele vakantie.