Daan Viljoen en Sossusvlei

Dit verhaal gaat over twee korte trips die we in Namibië maakten: Naar het Daan-Viljoen wildpark van 1 t/m 3 augustus, en naar de Sossusvlei op 27 augustus. Hoewel er bijna een maand tussen de bezoeken zit, en de parken heel erg verschillend zijn, heb ik ze toch in één verhaal naast elkaar gezet, omdat ze de relaties binnen onze reisgroep goed weergeven. Kort gezegd: In Daan Viljoen kon het Oostenrijkse stel (Christian en Beatrice) nog erg goed overweg met het Australische stel (John en Mary), en in Sossusvlei spraken ze niet meer met elkaar.

Het wildpark Daan Viljoen was droog en bedekt met heel veel doornplanten. Desondanks waren er erg veel dieren te zien: Tsessebe topi, zebra's, kudu's, elandantilopen, en bavianen. We waren met z'n vijven: de Oostenrijkse en Australische stellen, en ik. De rest van de groep zouden we bij terugkomst in Windhoek (op 50 km afstand) ontmoeten. De wandelingen waren niet te lang (zo'n 12 km), maar met pittige heuvels erin. Het was wat dat betreft een mooie start van de vakantie in Namibië en Zuid-Afrika. We konden bovendien allen goed met elkaar overweg, en de conversaties waren geanimeerd en boeiend zoals dat wel vaker gebeurd wanneer verschillende nationaliteiten bijeenkomen.

Aan het eind van Daan Viljoen merkte Beatrice dat ze minder fit was dan normaal. Ze had eerder dat jaar een operatie ondergaan, zodat het daaraan geweten werd. Tijdens de wandeling in Waterberg echter werd duidelijk dat ze griep had. Ze werd wat kribbiger tegenover Christian en moest de laatste dag van Waterberg flink doorbijten om de wandeling te volbrengen. Het was haar aan te zien dat ze het moeilijk had, maar desondanks klaagde ze nauwelijks. Uit voorzorg was ze met een antibiotica-kuur begonnen om te voorkomen dat de operatiewond zou gaan ontsteken.

Tijdens de avonden in Waterberg laten Christian en Beatrice hun visie op de wereld aan ons weten, en dan met name wat betreft de Australische immigrantenpolitiek. Het moet inderdaad gezegd worden dat Australië bootvluchtelingen vrij slecht behandeld heeft, en hen zelfs in een soort concentratiekampen opgevangen heeft. Beatrice richtte zich hierbij op het humane aspect, terwijl Christian het zag als een onderdeel van politiek beleid dat hij afkeurt. Het zit hen hoog en ze willen het graag aan de kaak stellen, maar vinden na enige dagen geen gewillig oor meer bij de Australiërs. Op typisch Australische wijze beaamden zij de problematiek en lieten het vervolgens van hen afglijden.

Die "laissez faire"-houding van de Australiërs was precies datgene wat het Oostenrijkse koppel in hen bekritiseerde. Beatrix is al wat kribbig vanwege haar griep en besloot daarop verder met mij in het Duits te praten, daarmee bewust degenen uitsluitend die dat niet verstonden. Op mijn suggestie dat dat misschien wat onbeleefd is antwoordde ze dat ze niet altijd wil toegeven aan het feit dat Engelstaligen ook alleen maar Engels spreken. Daar zat wat in, maar ik bleef me er zelf wat ongemakkelijk bij voelen om een uitgebreid gesprek in het Duits te voeren terwijl de mensen naast mij dat niet verstonden.

In Etosha bleek Christian ook wat ziek te zijn. Hoewel hij later dacht dat het van de alcohol de avond ervoor was gekomen, zou hij een paar dagen later toch ook echt griep hebben. Ook hij bleek kribbig te worden doordat hij zich niet goed voelde, en hij gaf vanaf de achterbank voortdurend commentaar op John's rijstijl. Het Australische en Oostenrijkse stel had tot dan bij elkaar in de auto gezeten, wat ervoor gezorgd had dat na Etosha het virus zich bleek te hebben verspreid. Ook Mary voelde zich toen niet goed meer en moest samen met Beatrice (die zich nog steeds zwak voelt) verstek laten gaan bij de beklimming van de Brandberg. Voorwaar een goed besluit, want de beklimming was echt zwaar. Christian ging wel mee, maar had het op bepaalde momenten zeer moeilijk. Het moet gezegd worden: Ook hij klaagde niet.

De sfeer in de auto van de stellen nam snel af, en er werd niet meer gewoon over koetjes en kalfjes gesproken. Als gevolg van het griepvirus besluit de groep de situatie echter zo te laten: Een soort quarantaine. Dit zou echter het isolement van Christian en Beatrice versterken. Terugblikkend is het misschien geen goed besluit geweest de twee stellen zo lang bij elkaar in de auto te laten. Een betere menging van de groep had misschien voor meer communicatie en minder problemen gezorgd.

Om genoeg rust te krijgen om te herstellen zonderden Beatrice en Christian zich veel af in hun tent op de wandelingen. Dit had helaas als neveneffect dat ze het contact met de groep wat verloren. Besluiten die de groep had genomen kwamen zo vaak als een voldongen feit op hen over. Tijdens gesprekken met hen kwam bovendien voortdurend hun stokpaardje over de houding van Austrliërs weer naar voren. Mijn opmerking ergens dat de omgeving mooi was werd beantwoord door te zeggen dat er in de Verenigde Staten ook zulke gebieden zijn. Vervolgens werd daar in één moeite aan toegevoegd dat de Amerikanen een betere houding hadden dan de Australiërs.

Als gevolg van dit isolement waren Christian en Beatrice meer op elkaar aangewezen. Tijdens zware momenten op de wandeling (moeilijke beklimmingen bijvoorbeeld), begonnen ze dan echter onderling te kibbelen. Christian was iemand die zich makkelijk over geschillen heenzet. Hij bleef praten met mensen. Beatrice daarentegen was tegen het eind van onze vakantie erg stil geworden.

In Naukluft was het griepvirus inmiddels uitgewoed en besloot de rest van de groep (Bruce, Russell, Annabel, en ik) om de bezetting van de auto's te wijzigen zodat zowel het Australische als het Oostenrijkse stel andere mensen om hen heen kregen. Het was echter te laat. In Naukluft beseften wij ineens dat we heel dichtbij de mooiste bezienswaardigheid van Namibië waren: Sossusvlei. Hoewel dit niet in de oorspronkelijke reis opgenomen was, doet Bruce het voorstel om er toch heen te gaan. We hadden echter maar één dag tussen Naukluft en Fish River, en de afstand was net te ver daarvoor. Omdat Naukluft echter erg zwaar was, en Fish River dat weer zou worden, werd de oplossing gevonden in het verkorten van Fish River. Hierdoor kregen we precies genoeg tijd om op een ontspannen wijze Sossusvlei te bekijken.

Christian was hier absoluut niet tevreden mee, maar accepteerde dat hij daarin alleen stond met Beatrice. Zijn standpunt was dat hij een wandelreis had geboekt om te kunnen wandelen. Door dit besluit werd hij hierin beperkt. Tijdens het bezoek aan Sossusvlei bleven hij en Beatrice dan ook demonstratief onderaan de zandduin staan om hun standpunt kracht bij te zetten. De rest van ons klom wel naar boven en werd beloond met een uitzicht wat mijns inziens zeer de moeite waard was geweest. Sossusvlei is met recht één van de hoogtepunten van Namibië.

Christian begon nu Bruce te verwijten dat deze Sossusvlei was gaan promoten bij de rest van de groep, en dat dat ten koste was gegaan van de Fish River wandeling. Persoonlijk vond ik Bruce' actie heel goed omdat Sossusvlei een welkome afwisseling vormde van weer een wandeling tussen stenen en rotsen. Bovendien was het fabelachtig mooi. Ook ik kreeg aanvaringen met zowel Beatrice als Christian, en zelfs Russell werd doelwit van hun teleurstelling. Uiteindelijk slaagde alleen Annabel erin de vrede met iedereen te bewaren.

Het moet gezegd dat zes en een halve week een lange tijd is om met anderen op te trekken, en deze reis vormde daarop geen uitzondering. Buiten de dingen die ik genoemd heb zijn er nog vele andere kleine, al bijna vergeten dingen voorgevallen tussen verschillende leden van de groep. Het isolement van Christian en Beatrice vormde echter wel een triest hoogtepunt. Het meningsverschil was onoverbrugbaar, maar een betere communicatie had de relatie misschien ontspannen kunnen houden. Maar dat is achteraf gesproken. Ook ik heb hen nooit expliciet gevraagd bij het kampvuur te komen zitten.