Toerisme-verhaal

De kano-tocht

De 3-daagse kano-tocht die Daan en ik maakten stond overal hoog aangeschreven, en we waren dan ook erg benieuwd. Ik had ëën keer eerder 2 uurtjes in een kajak gezeten, en Daan had dezelfde hoeveelheid ervaring met een kano. De kano-trip was zonder begeleiding. Het is eenvoudigweg de rivier volgen (Ord River) die van Lake Argyle naar Kununurra loopt (53 km).

Voor de trip kregen we een beschrijving mee waarin een aantal markante punten werden beschreven. Bovendien voer een Duits stel voor ons uit, zodat we konden zien waar we heen moesten. Hoewel zij bijna twee keer zo oud waren als wij, deden ze het toch een stuk beter. Omdat zij keurig de stroming van de rivier wisten te benutten, hoefde hij slechts af en toe de peddel in het water te steken, en kan zij onderuitgezakt voorin liggen. Daarentegen moesten Daan en ik menigmaal met rode hoofden flink doorpezen om ze bij houden. Die enkele keer dat we de stroming van de rivier wisten te vinden resulteerde dat in een prachtige pirouette, waarbij wij kreten uitten als "Wat doe je nou weer?" en "Ik deed niks, dat deed jij!". De kano had gelukkig twee waterdichte vaten aan boord waarin spullen gingen die absoluut droog moesten blijven, waaronder onze kamera's. Dat gaf ons toch een wat geruster gevoel.

Daan bij de kano's

Kamperen op de kanotrip

Uitzicht vanaf Yahoo-rots

Het was best boeiend om vlak over het water alles te bekijken, maar wel erg lastig om een foto te nemen, omdat de kano de neiging had niet stil te liggen. Je zit er weliswaar met z'n tweeën in, maar alleen de achterste persoon kan echt goed sturen, en de voorste maakt vooral extra snelheid met het peddelen. We zagen eigenlijk niet eens zo heel veel dierenleven, eigenlijk bijna alleen maar vogels: een visarend, kakatoes (een paar honderd die over ons heen vlogen), en een lokale variant van de aalscholver. We konden op een gegeven moment zelfs tot op een meter of 3 á 4 van een pelikaan komen die zijn veren aan het schoonmaken was. Een enorm grote vogel als je zo dichtbij bent. Hij heeft het formaat van een zwaan.

We hebben een baby-krokodil gezien (30 cm) die op het wier zat waar we langs voeren. Verder zagen we een monitor (hagedis van ruim een meter lang) toen we ergens op de oever landden. We wilden daar een zogeten olifant-rots bekijken (zo genoemd naar de vorm), wat ook gelukt is. We waren alleen alletwee zo stom om te vergeten in ons op te nemen waar we geland waren. Toen we dan ook terug wilden hebben we ruim een uur door dicht struikgewas, steeds nerveuzer wordend naar de kano lopen zoeken. Op dat moment hebben we nog een kangaroo zien weghuppen.

Terugblikkend was het hardstikke mooi, maar ook wel zwaar. Het roeien was pijnlijk voor de monnikskapspieren, maar lang niet zo pijnlijk als voor ons achterwerk. Uren in een bootje op een (heel hard) bankje zitten is op het laatst erg pijnlijk. De spierpijn viel me nog erg mee trouwens; spierpijn van sporten is veel erger en langduriger. Verder is de tocht zonder problemen verlopen, we zijn niet omgeslagen en slaagden er meestal in de goede richting uit te varen.

Uitzicht vanaf Olifantrots

Uitzicht vanaf Olifantrots

Slapende Boedda

De tocht naar de Bungle Bungles

Daan en ik hadden een 3-daagse trip naar het Bungle Bungles Nationale Park geboekt waar we erg naar uitkeken. Om daar te komen moet er, na zo'n 2,5 uur over een asfaltweg, nog anderhalf uur over een "4-wheel drive track" gereden worden. Dwz dat je echt een terreinwagen nodig hebt anders kom je er niet door. De organisatie had dus een echte terreinwagen, een Oka, en de eerste 10 minuten schudden en bonkten we zonder problemen over de weg.

Na een poosje roken we allemaal een vreemde lucht, als van verbrand rubber. We waren intussen wel wat gewend, dus we schonken er geen aandacht aan totdat de chauffeur ineens riep: "Get out, the car's on fire!". De cabine vulde zich met rook en terwijl ik nog bezig was om niet in paniek te raken en rustig uit te stappen had de chauffeur de brandblusser te pakken en was aan het blussen. Daarna kon ik naar buiten terwijl hij het vuur onder de wagen bluste, en toen stonden we daar. Midden op de weg in niemandsland, tussen opgedroogde koeiestront en onder een erg hete zon.

De elektrische bedrading was compleet gesmolten en verbrand. De startmotor bleef vreemde klikgeluiden maken terwijl de sleulels uit het contact waren. Ik heb de chauffeur uitgelegd dat dat alleen maar kon betekenen dat er ergens een kortsluiting zat, en dat de accu afgekoppeld moest worden. Terwijl hij met de sateliet-telefoon probeerde te bellen koppelde ik de accu af (die niet eens goed vast zat!). Ik heb de man daarna ervan overtuigd dat hij ook niet moest proberen de reserve-accu aan te sluiten, omdat de kortsluiting overal kon zitten (de oude accu was gloeiend heet, zodat we vermoeden dat er ergens een kortsluiting is geweest die de tape om de draden zo verhit heeft dat er brand is ontstaan). Ook raadde ik hem aan de motor om dezelfde reden überhaupt niet meer te starten.

Na een uur frunniken met de sateliettelefoon, waarbij Daan meehielp had hij nog geen verbinding kunnen maken. Ik besloot er ook eens naar te kijken. Het display zei "Searching" wat betekent dat hij geen netwerk (sateliet dus) kon vinden. De chauffeur probeerde vervolgens te bellen wat niet lukte. Logisch dacht ik, want er was geen netwerk. Het probleem was dus dat de sateliet niet ontvangen werd. Dat deed mij eens kijken naar de antenne, die nog keurig opgevouwen achterop zat. Toen ik die uitvouwde hadden we een minuut later verbinding en werd er hulp gestuurd. Zo is die telecom-opleiding van mij toch nog ergens goed voor geweest.

Oka-auto net nadat de brand hem heeft stilgelegd

Snow-Gum boom dichtbij

Hulptroepen bij onze Oka-auto

Zeven uur later (van 10 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags) hebben we daar zitten wachten, en lunchen (we hadden voor 3 dagen voedsel en drinken bij ons). Men bracht een vervangende auto vanuit Kununurra, en probeerde de kapotte auto ter plekke te repareren. Later hoorden we dat het ze gelukt is de auto terug te rijden, maar dat daarbij een olie-lek plaatsvond en dat ze de motor eigenlijk stukgereden hebben. Mijn advies om de auto niet meer te starten was dus wel goed geweest.

De volgende 2 dagen hebben we toch nog het hele schema van de trip kunnen afwerken. De Bungle-Bungles zijn fenomenaal. Diepe rotsspleten (zo'n 100 meter) met een prachtige rode gloed van de zon op de juiste momenten. Enorme bijenkorf-achtige rotsformaties, en geweldige vergezichten. Elke dag om 5.30 uur opstaan (de zon komt om ongeveer 5.15 uur op) en om zo'n 9 uur 's avonds weer naar bed.