Waterval in Litchfield National Park
Magnetische (op het noorden gerichte) termietenheuvels
Northern Territory Wildlife tour
De vliegreis naar Darwin (geboekt bij ANWB) was lang, heel lang. Eerst naar Londen (1 uur 20 min vliegen + 50 min wachten), dan naar Singapore (12 uur 55 min vliegen + 4 uur 35 min wachten), en uiteindelijk naar Darwin (4 uur 30 min vliegen). In totaal duurde de vliegreis dus 24 uur en 10 min. Daarbij moesten we 2 uur van tevoren inchecken, en moesten Daan en ik nog 2 uur treinen van Enschede naar Schiphol. Ivm de loepzuivere dienstregeling van de NS vertrokken we nog een uur eerder uit Enschede dan nodig zou zijn. Trots kan ik vermelden dat we dat uur extra vrijwel volledig hebben benut doordat ons treinstel kapot ging en verder geduwd moest worden door een achteropkomende trein. Ipv 2 uur hebben 3 uur gedaan over de treinreis. Daarmee kwam de totale reisduur op ruim 29 uur.
In Darwin zelf bleek mijn bagage niet te zijn aangekomen (die van Daan wel), zodat we nog een poos bezig waren met het invullen van formulieren. We moesten bovendien op onze beurt wachten omdat we beslist niet de enigen waren. Ik kreeg van Qantas een setje met toiletartikelen en een pyjama om de plaatselijke hotels te overleven terwijl ik daar wachtte op mijn bagage. Dat zou 2,5 dag duren. Om half 5 woendagsochtends waren we geland, en om vrijdag 5 uur 's middags had ik eindelijk mijn eigen spullen weer. Gelukkig had ik mijn dagrugzak al met de meest noodzakelijke spullen gevuld zodat ik niet helemaal onthand zat.
Als toerist wordt je in het toeristische centrum van Darwin geplaatst. En toerisme is door Australiërs tot een zodanige kunst verheven dat ze zelfs een speciaal woord hebben voor typisch Australische sourvenirs: Australiana. Winkels met Australiana hingen vol met T-shirts en borden met dolkomische (voor één keer dan) teksten. De krokodillekop met ontblote tanden prijkte op menig shirt. Opvallend was dat ik niemand zag die ze ook werkelijk draagt. Ook zag ik eigenlijk nergens buiten de winkels een van de pluche kangaroes of koala's. Ik moet hierbij wel vermelden dat Darwins centrum vol zat met dit soort souvenirwinkels, dus er zal toch wel een markt voor zijn.
Op onze terugreis kwamen we van een reguliere binnenlandse vlucht vanuit Alice Springs aan in Darwin, waarna we met een bus naar het centrum gebracht werden. Nu was dit een gewone bus, waarin ook mensen konden zitten die gewoon in Darwin woonden en nu terug naar huis gingen. Echter, omwille van de toeristen werd er een echt rondritje door de stad van gemaakt waarbij de chauffeur vrolijk commentaar gaf. Vergelijk dat eens met het notoir onbeschofte gedrag van onze Nederlandse buschauffeurs. Aan de andere kant, wij als toeristen mochten zo'n rondtochtje dan wel leuk vinden, je moet er toch niet aan denken dat je dat als bewoner van Darwin elke keer na een vermoeiende reis te horen krijgt? Dan zou ik liever tegen zo'n chagrijnige Hollandse kop aankijken die je zonder iets te zeggen gewoon direct naar huis rijdt.
Daan en ik overnachtten in backpackers hotels: goedkope onderkomens voor rugzaktoeristen. Voor 22 dollar per nacht kun je een bed krijgen op een vierpersoonskamer. Wie de andere slapers zijn weet je niet, ontbijt krijg je niet, en douches en toiletten deel je met de hele gang. Toch is dit lang niet zo erg als het lijkt. Wij zaten in de "Melaleuca", een gebouw met toch al gauw zo'n 100 kamers. Er zijn schone lakens, de bedden zijn redelijk, en elke dag wordt het hele complex goed schoongemaakt. 's Nachts is het redelijk stil: na 10 uur 's avonds mag er niet meer gepraat worden, en de mensen houden zich daar ook aan. De etiquette is bovendien om je kamergenoten niet te storen als die slapen, ook al is dat midden op de dag. En als je na een lange reis van 29 uur zonder geslapen te hebben, maar met een jetlag, om 7 uur 's ochtends nog even wil slapen, is die etiquette heel fijn.
De meeste bewoners van de backpackers hotels zijn jongeren die door Australië aan het trekken zijn, vaak voor enige maanden tot een jaar. De Engelsen (ongeveer de helft) kunnen daarbij vaak wel werk vinden omdat ze de taal nu eenmaal het beste beheersen. Voor de andere jongeren (ook veel Nederlanders) is er dan vaak geen werk meer over. Voor de horeca zijn ze vaak tweede keus (Engelsen worden geprefereerd) en in de fruitplukkerij kunnen ze vaak alleen tegen kost en inwoning werk krijgen. Dat maakt het rondreizen een dure aangelegenheid, omdat alleen al per maand zo'n 600 dollar aan hotelkosten betaald moet worden. En dan is er nog geen hap gegeten.
Deze dagtrip boekten we bij AAT Kings in Darwin, voor +/- 100 dollar per persoon. Met een grote touringcar werden we om half 8 's ochtends opgehaald en daarna van de ene mooie stek in Litchfield National Park naar de andere gereden. De tour deed nogal eens wat Japans aan: op elke stek kregen we een bepaalde tijd (vaak te kort) om rond te kijken, daarna ging de bus weer verder. Op veel plaatsen (bij de watervallen en de magnetische termietenheuvels) werden we via een plankier naar de meest fotogenieke positie geleid. Daar konden we om de beurt even naar voren over het hek leunen om een fraai plaatje te schieten, en daarna gingen we weer weg. Je komt op werkelijk mooie plaatsen, maar voor mij is de voldoening pas compleet als ik daar moeite voor heb moeten doen, en van dat laatste was absoluut geen sprake.
|
Waterval in Litchfield National Park |
Magnetische (op het noorden gerichte) termietenheuvels |
Ook deze dagtrip van +/- 100 dollar per persoon hadden we bij AAT Kings in Darwin geboekt. De trip zelf werd echter verzorgd door NTAT (Northern Territory Adventure Tours). Het vertrek was ook weer om half 8 's ochtends en de ochtend werd doorgebracht in het prachtige Northern Territory Wildlife Park: een dierentuin met alleen dieren die in de Northern Territory voorkomen. Eigenlijk hadden we een volle dag nodig om alles rustig te bekijken. Opvallend was dat bijna alle buideldieren, behalve kangaroes, in nachthokken zaten. Buiten zaten veelal grote dieren als koeien, varkens en dromedarissen: niet-inheemse soorten.
De toer voerde ons verder naar een krokodillenboerderij, waar deze dieren gefokt werden voor hun huid en vlees. De eieren voor de fok werden voor een groot deel uit het wild gehaald en het krokodillenbestand scheen daar niet onder te lijden, want het werden er nog elk jaar meer. Op een rivier kregen we krokodillen te zien die men had geleerd om hoog uit het water op te zwemmen om een stuk vlees aan een haak te pakken. Leuk om deze 4 tot 6 meter lange zoutwaterkrokodillen zo in actie te zien. De trip eindigde met een bezoek aan Fogg-dam: een mislukt experiment om in de Northern Territory op grote schaal rijst te verbouwen. Het gebied is daarna een wetland gebleven. Concluderend: Deze dagtrip was z'n geld dubbel en dwars waard.