Bella Bettien
Gevaar is een sterke drug, misschien wel sterker dan cocaïne. Sommige mensen horen de alarmbelletjes in hun hoofd afgaan en zoeken de dichtstbijzijnde uitgang op. Anderen besluiten uit te zoeken waar het geluid vandaan komt, omdat ze het aangenaam vinden klinken en raken eraan verslaafd. Zeker als je van dichtbij hebt meegemaakt hoe oneerlijk het leven kan zijn, als je een mooie toekomst in duigen hebt zien vallen, als je uit balans geslagen bent en iets nodig hebt om de pijn te verzachten, iets wat een grotere kick geeft dan je ooit hebt meegemaakt en waar je nog goed in blijkt te zijn ook. Misschien het allersterkste punt van een toch al sterke film is de manier waarop scenarioschrijvers Hans Pos, Tomas Ross en Simon de Waal de entree van Bettien Martens in de drugswereld van Mallorca niet alleen geloofwaardig maken, maar zelfs iets vanzelfsprekends en onvermijdelijks meegeven. Dat ze het levensverhaal van de ergens ter wereld met een andere identiteit levende Bettien M. naar hun hand hebben gezet, is niet alleen hun goed recht, het pakt hier ook prima uit, al is het maar omdat Martens voor het grote publiek een onbekende is en ze zelf ook niet opeens in de pers zal opduiken om uit te leggen hoe het werkelijk is gegaan. Al zou dat voor debuterend speelfilmregisseur Hans Pos ongetwijfeld de mooist denkbare ontknoping zijn. Pos is een regisseur die van vrouwen houdt. Dat kun je zien aan elke liefdevol gefilmde close up van Thekla Reuten, die er met haar Grace Kelly kapsel nog nooit zo oogverblindend mooi uitzag als in Bella Bettien, eindelijk een hoofdrol die recht doet aan haar vaak in bijrollen verborgen talent. Dat zie je ook aan de scènes die Bettien samen heeft met haar door Kim van Kooten gespeelde hartsvriendin, die ze in de loop van de film steeds een stukje verder kwijtraakt, tot de twee meiden in opperste wanhoop met gebalde vuisten op elkaar inbeuken. En je ziet het ook aan de scènes waarin Bettien haar moeder (Petra Laseur) belooft dat ze haar (reumapatiënte die ze is) nu echt gaat meenemen naar de warme landen waar ze zelf het grootste deel van de tijd verblijft. Beloftes die steeds ongeloofwaardiger worden naarmate haar leven in een steeds grotere leugen verandert. Maar dat weerhoudt Pos niet om van haar te houden. De subtekst van de film is dat Bettien door alle mannen in haar leven in de steek gelaten is of wordt. Ze duiken op aan haar zijde, maar voldoen geen van allen. Of ze gaan dood, of ze blijken elders een vrouw en zes kinderen te hebben, of ze zijn weer iets anders wat je maar beter niet kunt weten. En de enige man die zoveel van haar zou kunnen houden als een vader voor zijn kind, die verraadt ze uiteindelijk zelf. Er zitten een aantal aardige oneliners in de film, waarvan de vraag 'Is there a boss?' en het antwoord: 'There's always a boss' vooraan in mijn geheugen blijven zitten. Ook omdat ik net het boek Het Overspelige Gras van Louis Ferron heb gelezen waarin ergens wordt gezegd dat het niet uitmaakt wie er aan de touwtjes trekt, zolang er maar iemand aan de touwtjes trekt. Zo is het ook in Bella Bettien. De spelers gaan op in hun spel en hoewel de risico's groot zijn, is de high van een geslaagde deal de lekkerste beloning. Wie zoals Bettien eenmaal in de Colombiaanse drugsfamilie is opgenomen, weet dat er geen weg meer terug is. Maar als er niks wezenlijks meer is om naar terug te gaan, is een bestaan als go-between tussen de Colombianen en de Italiaanse maffia een opwindend alternatief. Zolang de Joego's en die Nederlandse blaaskaak (een effectieve Thom Hoffman) hun plaats maar kennen. Want er is altijd baas boven baas. En anders is er wel Hans Pos die zelf als huurmoordenaar een vonnis voltrekt. Zoals zijn hele executie van Bella Bettien een trefzekere hand verraadt. Leuk is een scène waarin Bettien de vreemdgaande vriend van de zwangere Kim tot de orde laat roepen. Erg sterk is een aantal scènes in Rome op driekwart van de film waarin de twee werelden van Bettien elkaar raken en ze beseft dat de keus voor de een terugkeer naar de ander onmogelijk heeft gemaakt. Bella Bettien biedt een compact geschreven verhaal, vaardig geregisseerd en met productiewaarden die dik voor elkaar zijn. En door de vrouwelijke invalshoek is het toch een andere film dan je in het genre gewend bent. Er lopen wel 'echte' maffiosi in rond, maar door Thekla wordt het nooit een clichémannetjesfilm. Dat zouden ze zelfs in het buitenland moeten kunnen zien.

Oene Kummer

Bella Bettien
Regie Hans Pos
Met Thekla Reuten, Kim van Kooten, Daniel Boissevain, Thom Hoffman, Petra Laseur, Fedja van Huêt en Vincent Riotta

Op televisie: woensdag 17 april, Nederland 1, 21.00 uur.
Thekla Reuten is Bella Bettien (17 april op televisie)
Klik Hieronder Om Verder Te Gaan 
Homepage
Recensie Zus & Zo
Recensie Familie
Recensie No Man's Land
My Info:
Name: Oene Kummer
Email:
[email protected]
Hosted by www.Geocities.ws

1