U zult zich afvragen, wat een eigenaardige titel voor een artikeltje over mantelzorg.
Zoals u zelf weet luidt de definitie van mantelzorg:
Mantelzorg is de niet-professionele zorg, die geboden wordt aan iemand, die op dat moment een zelfzorgtekort heeft.
Mantelzorg kan geboden worden aan ouders, kinderen (de moeder is vanaf de geboorte de mantelzorger van haar kind), maar ook aan buren vrienden en bekenden.
Welnu, mijn verhaal gaat over mijn ervaring als verpleegkundige en de mantelzorg bij mijn eigen ouders.
Mijn ouders worden al 12 jaar thuis verzorgd. Mijn vader zit in een rolstoel en mijn moeder wordt in bed verzorgd. Als professioneel, niet professioneel helpen. En iedere keer weer, als ik mijn moeder lekker knuffel, heb ik absoluut niet het gevoel, dat ik beroepsmatig bezig ben. Mooier nog, het komt geen moment bij me op. Wat ik dan wel heb is: een enorme liefde en daarbij verantwoordelijkheid. Als ik mijn ouders verzorg wil het het zo goed mogelijk doen.
Verantwoordelijkheid en liefde zijn de meest belangrijke factoren in het geven van mantelzorg. Het afstemmen met de rest van de familieleden luistert nauw, aangezien alle gezinsleden hun steentje willen bijdragen. Mantelzorg bij je eigen ouders vereist evenredige aandacht aan vader en aan moeder. Het is een gebeuren, dat je na twaalf jaar mantelzorg als van zelfsprekend ervaart.
Maar is dit allemaal wel zo van zelfsprekend? Hebben wij dan als beroepskracht geen ellenlange theoriëen over mantelzorg moeten bestuderen? Zijn er hierovergeen afstudeerscripties? Hoe wordt de theorie in de praktijk geïntegreerd?
Als een patiënt in de thuiszorg wordt opgenomen, wordt vanuit de wijkinstelling geinventariseerd of er mantelzorg aanwezig is. De wijkzuster wordt in de weekenden en feestdagen niet ingepland, omdat de familie aanwezig is. Heel vaak wordt vergeten, dat de gezinsleden, (de mantelzorgers) volop in het arbeidsproces zitten en in feite nooit echt vrij zijn.
Er wordt gelukkig regelmatig met het thuisfront geëvalueerd. In onze situatie werden de zorgtaken zodanig bijgesteld, dat we samen met de wijkzuster de vrije dagen en weekenden beter konden opvangen. De zorgevaluatie is een onmiskenbare noodzaak, want dan wordt veel onbegrip weg genomen. Het is voor mij ook heel prettig om op een vrije zondagmorgen samen met mijn collega mijn moeder uit bed te halen en te baden. Het voelt goed aan, als je tegen je collega kunt zeggen, dat vader al verzorgd is.
De mantelzorger, die inwonend is, is 24 uur per dag bezig met haar ouders. Wil zij op vakantie, dan is het meestal zo,dat een andere familielid ook vakantie dient op te nemen en de vakantieperiode (een paar dagen tot weken) in moet trekken bij de ouders. Niet alle huishoudens laten dit toe.
De verantwoordelijkheden en verplichtingen worden binnen elk gezin verschillend ervaren. Het is bij de familie onderling een kwestie van geven en nemen. In ons gezin ervaren wij , dat goede afstemming, duidelijke afspraken en daarnaast de nodige ontspanning heel belangrijk zijn.
Zondagavond is vaak een gezellige avond. De hele familie komt bij elkaar. Het wordt meestal een spelletjesavond zoals vroeger. Wat ik de laatste tijd als heel positief ervaar is, dat de kleinkinderen op zondag ook bij opa en oma langskomen. En iedereen neemt wat lekkkers mee.
Vader, die nog 3 kranten per dag leest, zegt dan vanaf zijn troon (de rolstoel):
"Wat een vreedzame familie!"

©hsws™