week3

Zondag zijn de tegenaanvallen van de VS op Afghanistan begonnen. Daar merk ik hier nog niet zo veel. Nu, maandagochtend is iedereen gewoon aan het werk. Als je er wat over wil weten kun je CNN of een ander newschannel aanzetten, maar er zijn nog genoeg andere channels die er geen aandacht aan besteden. Ik denk dat de amerikanen allemaal wel tevreden zijn dat dit gebeurt, dit was ook denk ik de enige mogelijkheid om het amerikaanse volk tevreden te houden. Het lijkt zo niet meer dan logisch.
Deze week, toen ik door de gate van het lab ging waar je je badge moet laten zien, kreeg ik een brief, geschreven door de directeur, over de veiligheid van het lab, en dat die op een voldoende niveau zit om de medewerkers te beschermen, blablabla... Sommige bewakers bij de ingang van het lab dragen een machinegeweer. Dat is ook pas sinds 11 september. Hier op het lab wordt er ook onderzoek gedaan naar nucleaire wapens en de bestrijding van bioterrorisme dus ze zijn extra voorzichtig. Maar de bewakers blijven vriendelijk. Sommige vinden mij zelfs maar wat interessant omdat ik op mijn fiets kom, heel uitzonderlijk natuurlijk hier. Op mijn badge kunnen ze zien dat ik uit Nederland kom en soms vragen ze daar zelfs naar!!
Ik ben al enigszins gewend op het lab. De hplc hebben we even stil laten liggen. Deze week heb ik me onder andere met de ames test bezig gehouden. Op zich is het werk wel vrij afwisselend, dat is wel fijn.
Wat ik dus zoal doe op zo'n dag: heeel veeel emailen en chatten... omdat ik niet betaald wordt vind mijn begeleider het volgens mij heel moeilijk om mij aan het werk te zetten. Maar goed, daar ben ik hier voor. Bovendien moet ik iets kunnen laten zien als ik terug ben. Aangezien ik zelf nog niet zo gedisciplineerd en gemotiveerd ben, heb ik af en toe een schop onder mijn kont nodig. Maar zo af en toe doe ik nog wel iets in het lab. Dinsdagavond belde Bahrad mij op of ik mee ging iets drinken. Rob was er ook en Aaron een vriend van hun, met zijn vriendin Patty. We hebben wat gedronken in een vage tent, Bahrad moest nog eten. Ze hebben hier vies bier, ik moet nog uitvinden of er lekker amerikaans bier bestaat. Hierna zijn we nog even naar Bahrad zijn huis gegaan en daarna naar Rob zijn huis. Het schijnt dat ze hier in boring Live-no-more door de weeks niks anders doen dan tv kijken en drinken.
Vrijdag ben ik naar het Cancer Research Symposium geweest van het UC Davis Cancer Center in Sacramento. Om kwart over acht zou het eerste praatje beginnen, dat betekende dus heeel vroeg mijn bed uit, het is namelijk nog anderhalf uur rijden naar Sacramento. Tijdens het eerst praatje werden de lichten gedimd, en werd er zo diep op de stof ingegaan dat ik al bijna in slaap viel, ik had het nog nooit zo erg gehad, zelfs niet op vrijdagochtend in de collegebanken na een avondje Unitas...Maar ik ben wakker gebleven. De hele ochtend ging het zo door met die praatjes en ik begon me al dom te voelen, ik begreep er niet veel van. Niet echt leuk om naar te luisteren. Om twaalf uur was er een heerlijke lunch met chicken enchilada's, rijst, taco's, salades, brownies, noem maar op. Tijdens de lunch bleek dat ik aan tafel zaten bij de belangrijkste spreker van die dag. Walter Willett komt van Harvard en is een van de bedenkers van de Nurses Health Study, voor alle miepen denk ik wel bekend. Hij was een van de twee Keynote speakers van de dag, zoals ze dat noemen. Ik had al eerder van hem gehoord omdat hij heel veel dingen heeft gedaan met Diet en Cancer, en dat was ook een van de redenen dat ik naar dit symposium wilde. Maar goed, leuk bij hem aan tafel te zitten, maar ik heb hem helemaal niet gesproken, ik ben ook niet belangrijk. Later schoof ook de andere Keynote speaker, Prof. Arteaga, bij ons aan tafel, van het VanderBilt Medical Center in Nashville. Toch leuk gezelschap... In ieder geval, 's middags werden de praatjes interessanter, iets algemener, en dus beter te begrijpen voor mij. Het was wel grappig om te zien dat zelf de belangrijkste professoren de meest vreselijke sheets hebben. Of ze hebben hele mooie met veel plaatjes e.d. en ze weten niet hoe de computer werkt. Dan weet je dus al dat iemand anders de sheets maakt. Aan het einde van de dag heeft Walter Willett zijn verhaal gehouden. Voor mij allemaal erg bekend, het ging over voeding en kanker in het algemeen. Het was alsof ik in de college banken in Wageningen zat�..