Emirdağ’da ikamet ettiği günlerde, talebeleriyle her gün sabah namazından sonra ders yaparlardı. O günlerde yanında talebelerinden Ceylan, Ta­hiri ve Zübeyir kalıyordu.

Birgün sabah namazından sonra, Zübeyir’le Tahiri çok yor­gun ve uykusuz olduklarından odalarına çekilmiş uyuyorlardı.

Bediüzzaman zile basarak talebelerini derse çağırdı. Diğerleri uykuda olduğu için Ceylan koşarak geldi.

“Diğerleri nerede?” diye sordu Bediüzzaman. Ceylan:

“Çalışıyorlar Üstadım” dedi.

Bediüzzaman, “Çağır gelsinler” dedi.

Biraz zaman geçtikten sonra kimse gelmeyince, Bedi­üzzaman tekrar zile bastı. Yine karşısında Ceylan’ı görünce:

“Ben hepinizi çağırmadım mı?” dedi.

Ceylan yine:

“Üstadım arkadaşlar çalışıyorlar, meşguller” dedi.

Bediüzzaman merakla, “Fesübhanallah,” dedi, “neye çalışıyorlar?”

Ceylan durumu açıklamak zorunda kaldı. Lâtifeli bir şekilde:

“Uykuya çalışıyorlar Üstadım” dedi.

Bediüzzaman, Ceylan’ın bu lâtifesine güldü:

“Çabuk çağır gel onları, ders yapacağız” dedi.

Biraz sonra hepsi geldi ve derslerini yaptılar.

"Bediüzzaman'la Yaşayan Öyküler-1" kitabından.