| eindelijk was ik geklommen,uit een diep dal. maar voor ik het wist,was daar weer een val. |
| tranen vullen mijn ogen,van de onmacht en de pijn. opnieuw weer een lange weg te gaan,waarom moet het zo zijn? |
| reuma door mijn hele lijf, maakt mijn ledematen zo ontzettend stijf. |
| het gevecht,van onbegrip en verdriet. niemand,die deze pijn in mij werkelijk ziet. |
| vele mensen om me heen, maar ik vind deze wereld zo oneerlijk, zo gemeen. |
| dit gooit mijn gevoel op slot en reageer ik onterecht soms heel bot. |
| ik kan er nog niet mee omgaan en voel me, in deze periode heel alleen staan. |
| deze strijd duurt wel weer een hele tijd |
| mijn onmacht |
 |
 |
| soms komt de vraag spontaan,waar haal ik in godsnaam mijn kracht vandaan. |
| er is nog maar een enkeling daar,die naar je luistert.ook al is je bericht nog zo naar |
| en dan de gedachten,wat kan ik nog van het leven verwachten? |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| door astrid..juni 2005 |