ระบบสารสนเทศเพื่อการประชาสัมพันธ์
เนื่องจากสภาพประชากรในชุมชนประกอบอาชีพการเกษตรเป็นอาชีพหลัก โดยเฉพาะอาชีพการเพาะปลูก ผลการสำรวจ พ.ศ.2545 อ้อย 3,866 ไร่ มันสำปะหลัง 1,315 ไร่ ข้าว 150 ไร่ ในการเพาะปลูกที่ผ่านมาเพื่อปุ๋ยเคมี และสารเคมี กำจัดวัชพืชมาโดยตลอดทำให้โครงสร้างของดินเสื่อมโทรม ผลผลิตต่ำ ต้นทุนสูง ยังก่อให้เกิดผลกระทบต่อระบบนิเวศน์ สารพิษตกค้าง จึงเป็นอันตรายต่อผู้ผลิตและผู้บริโภค ทำให้เกิดปัญหาด้านสุขภาพตามมา ประกอบกับกระแสความต้องการบริโภคที่ผลิตแบบใช้วัสดุจากธรรมชาติที่ปลอดจากสารพิษมากขึ้น ตลอดจนเป็นการสร้างและพัฒนาอาชีพของชุมชนให้ชุมชนพึ่งตนเองได้และเป็นไปอย่างยั่งยืนทางกลุ่มมีความสนใจในการทำเกษตรแบบธรรมชาติ ซึ่งใช้อินทรียวัตถุในการปรับปรุงบำรุงดิน สิ่งเหลือใช้ในการเกษตรซึ่งมีอยู่มากมายหลังการเก็บเกี่ยวของทุกปี ทางสำนักงานการเกษตรได้ออกประกาศเตือนไม่ให้เผาฟาง โดยให้ไถกลบแทนทางกลุ่มได้ติดตามเรียนรู้จากสื่อต่างๆมาตลอด
จากนั้นทางสถาบันส่งเสริมวิสาหกิจชุมชนได้มาเปิดเวทีเรียนรู้ และสำรวจชุมชนเปิดอบรมการทำปุ๋ยอินทรีย์อัดเม็ดโดย ดร.สมภพ โคตรวงศ์ อุปนายกเกษตรอินทรีย์แห่งประเทศไทย ที่ปรึกษาผลัดกระทรวงการเกษตรและสหกรณ์ เป็นผู้ให้ความรู้ทางวิชาการด้ารการเกษตรและเครื่องจักรอัดเม็ดปุ๋ยได้รับความอนุเคราะห์จาก อาจารย์ประภาส สุทธิอาคาร เครือข่ายผลิตข้าวคุณภาพ จ.ยโสธร ทุนการดำเนินงานทางกลุ่มได้ออกหุ้น หุ้นละ 100 บาท โดยมีเงื่อนไขไม่เกิน 20 หุ้น และได้รับการสนับสนุนจากพระครู สมณกิจจาทร (หลวงปู่สว่าง โอภาโส) วัดป่าศรีอุดมรัตนาราม จึงได้มีกลุ่มเกษตรทมนครจนถึงทุกวันนี้
วัตถุประสงค์ในการจัดตั้งโครงการ
1.เป็นศูนย์กลางให้กลุ่มเกษตรเป็นองค์กรเพื่อเพิ่มศักยภาพองค์กรเกษตร ในการพัฒนาเกษตรกรอย่างครบวงจร
2.สร้างการมีส่วนร่วมของเกษตรกรในการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ซึ่งกันและกัน ในการสร้างสรรค์อาชีพและการพัฒนาองกรเกษตรให้มั่นคง
3.ส่งเสริมการศึกษาค้นคว้า วิจัย และสาธิตกิจกรรมตามแนวทางวิสาหกิจชุมชน ซึ่งเป็น กระบวนการพัฒนาเกษตรแบบครบวงจรและยั่งยืน
4.ส่งเสริมการผลิตขั้นพื้นฐานตามแนวทางเกษตรตามธรรมชาติเพื่อลดใช้สารเคมีในการผลิต สร้างความปลอดภัยสุ่เกษตรกร และผู้บริโภค
5. ส่งเสริมให้เกษตรกรมีจิตสำนึกที่ดีในการรักษา และร่วมสร้างสรรค์ดุลยภาพทางธรรมชาติจะทำให้มนุษย์อยู่รอดร่วมกับธรรมชาติอย่างมีความสุข
1. ความเรียบง่าย ได้แก่ มีรูปแบบที่เรียบง่าย ไม่ซับซ้อน และใช้งานได้สะดวก ไม่มีกราฟิกหรือตัวอักษรที่เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ชนิดและสีของตัวอักษรไม่มากจนเกินไปทำให้วุ่นวาย
2.
ความสม่ำเสมอ ได้แก่
ใช้รูปแบบเดียวกันตลอดทั้งเว็บไซต์ เช่น รูปแบบของหน้า สไตล์ของกราฟิก ระบบเนวิเกชันและโทนสี
ควรมีความคล้ายคลึงกันตลอดทั้งเว็บไซต์
3. ความเป็นเอกลักษณ์
การออกแบบเว็บไซต์ควรคำนึงถึงลักษณะขององค์กร
เพราะรูปแบบของเว็บไซต์จะสะท้อนถึงเอกลักษณ์และลักษณะขององค์กรนั้น ๆ เช่น
ถ้าเป็นเว็บไซต์ของทาง ราชการ จะต้องดูน่าเชื่อถือไม่เหมือนสวนสนุก ฯลฯ
4. เนื้อหาที่มีประโยชน์
เนื้อหาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในเว็บไซต์ ดังนั้นควร
จัดเตรียมเนื้อหาและข้อมูลที่ผู้ใช้ต้องการให้ถูกต้อง และสมบูรณ์
มีการปรับปรุงและเพิ่มเติมให้ทันเหตุการณ์อยู่เสมอ เนื้อหาไม่ควรซ้ำกับเว็บไซต์อื่น
จึงจะดึงดูดความสนใจ
5. ระบบเนวิเกชันที่ใช้งานง่าย
ต้องออกแบบให้ผู้ใช้เข้าใจง่ายและใช้งานสะดวก
ใช้กราฟิกที่สื่อความหมายร่วมกับคำอธิบายที่ชัดเจน
มีรูปแบบและลำดับของรายการที่สม่ำเสมอ เช่น วางไว้ ตำแหน่งเดียวกันของทุกหน้า
6. ลักษณะที่น่าสนใจ
หน้าตาของเว็บไซต์จะต้องมีความสัมพันธ์กับคุณภาพขององค์ประกอบต่างๆ เช่น
คุณภาพของกราฟิกที่จะต้องสมบูรณ์ การใช้สี การใช้ตัวอักษรที่อ่านง่าย สบายตา
การใช้โทนสีที่เข้ากัน ลักษณะหน้าตาที่น่าสนใจนั้นขึ้นอยู่กับความชอบของแต่ละบุคคล
7. การใช้งานอย่างไม่จำกัด
ผู้ใช้ส่วนใหญ่สามารถเข้าถึงได้มากที่สุด
เลือกใช้บราวเซอร์ชนิดใดก็ได้ในการเข้าถึงเนื้อหา
สามารถแสดงผลได้ทุกระบบปฏิบัติการและความละเอียดหน้าจอต่างๆ กันอย่างไม่มีปัญหา
เป็นลักษณะสำคัฐสำหรับผู้ใช้ที่มีจำนวนมาก
8. คุณภาพในการออกแบบ
การออกแบบและเรียบเรียงเนื้อหาอย่างรอบคอบ สร้างความรู้สึกว่าเว็บไซต์มี
.คุณภาพ
ถูกต้อง และเชื่อถือได้
9. ระบบการใช้งานที่ถูกต้อง
การใช้แบบฟอร์มสำหรับกรอกข้อมูลต้องสามารถกรอกได้จริง
ใช้งานได้จริง ลิงค์ต่างๆ จะต้องเชื่อมโยงไปหน้าที่มีอยู่จริงและถูกต้อง
ระบบการทำงานต่างๆ ในเว็บไซต์จะต้องมีความแน่นอนและทำหน้าที่ได้อย่างถูกต้อง
- ประชาสัมพันธ์ในหมู่บ้านและตำบล
- ให้ข้อมูลแก่กลุ่มเกษตรกรอย่างทั่วถึง
- ทดลองการปฏิบัติและดำเนินการแบบตัวอย่างให้เกษตรกรเห็นผล
- อบรมการทำปุ๋ยให้เกษตรกร
- มูลสัตว์ 15 กิโลกรัม
- แร่ธาตุสำหรับพืช 10 กิโลกรัม
- ฮิวมัส 15 กิโลกรัม
- น้ำหมักจุลินทรีย์ 1 ลิตร
ต่อน้ำหนัก 50 กิโลกรัม หรือ 1 กระสอบ
การติดตั้ง การบำรุงรักษาระบบ
1.
การกำหนดตารางเวลา (Scheduling)
เป็นการกำหนดตารางเวลาซึ่งแสดงถึงกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการสร้างระบบตั้งแต่เริ่มต้นจนเสร็จ
เพื่อให้การดำเนินงานเป็นไปตามแผนงานที่วางไว้
มีรายละเอียดของตารางเวลาการสร้างระบบมักเป็นส่วนที่จำเป็นเกี่ยวข้องกับการพัฒนาเพื่อความมั่นใจในการจัดการในแผนการติดตั้ง
และ เพื่อทำความแน่ใจกับการดำเนินงานว่าจะมีสิ่งใดมาขัดขวางรหว่างาช่องของการติดตั้งระบบ
ในบางกรณีช่วงเวลาในการติดตั้งอาจใช้เวลานานมาก เช่น
ในการติดตั้งเครือข่ายเกี่ยวกับการรับจ่างเงินแบบเชื่อมตรงของธนาคาร
มีธนาคารหนึ่งต้องใช้เวลาในการติดตั้งนานถึง 3 ปี
เพื่อจัดการเปลี่ยนแปลงจาก 140 สาย
เชื่อตรงกับเครื่องปลายทางมากกว่า 1600 สายตรง
เครื่องมือในการกำหนดตารางเวลาที่นำมาใช้บริษัทอาจใช้ 1
วิธีหรือมากกว่า
ในการกำหนดตารางการพัฒนาทั้งระบบและในแต่ละช่วงของการทำงานมีเครื่องมือในการกำหนดตารางเวลาการทำงานมี
3 ชนิด ซึ่งสามารถใช้สร้างตารางสำหรับการทำระบบ
1.1 เทคนิคการวิเคราะห์สายงานวิกฤต [Critical path method (
CPM)] เครือข่ายซึ่งกิจกรรมจะมุ่งที่การใช้ประโยชน์จากผังลูกศร
ใช้เพื่อการวางแผนและตารางโครงการ
1.2 ประเมินโปรแกรมและเทคนิคการสำรวจ [Project evaluation
and review technique (PERT)]
เป็นวิธีการจัดทำโครงงานแบบหนึ่งที่มีกำหนดเวลาการทำงานและการกำหนดทรัพยากรที่ใช้แต่ละส่วนไว้โดยให้แต่ละงานเป็นอิสระ
จากกัน แผนงานที่ใช้ตรวจสอบหรือประเมินผลงานมักจะใช้วิธีการนี้
คือมีตารางการตรวจสอบการทำงานเป็นส่วน ๆ ไป ปัจจุบันทั้ง PERT
และ CPM ได้รวมเป็นวิธีเดียวกัน
และเรียกว่า PERT/CPM
1.3 แผนภูมิ Gantt (Gantt charts) หมายถึง
การแสดงภาพในรูปกราฟหรือไดอะแกรมซึ่งแสดงการจัดสรรเวลาสำหรับการทำงานตามลำดับขั้นตอนความก้าวหน้าของงาน
การกำหนดตารางเวลา และงานในช่วงระยะเวลานั้น
เป็นเครื่องมือการวางแผนโครงการซึ่งพัฒนาโดยนักพฤษฆีการจัดการตามหลักวิทยาศาสตร์
(Scientific management)
เพื่อแสดงช่วงเวลาที่วางแผนและสภาพของทุกกิจกรรมในโครงการ
ผังในลักษณะนี้จะแสดงถึงปริมาณงานและกำหนดเวลาที่ต้องใช้เพื่อทำงานนั้นให้เสร็จ
เป็นแผนผังที่ง่ายต่อการสร้างและเข้าใจง่ายกว่า CPM หรือ
PERT แต่จะมีข้อมูลน้อยกว่า
2. การใส่รหัสโปรแกรมหรือการเขียนโปรแกรม (Program
coding)
เป็นกระบวนการการเขียนคำสั่งซึ่งสามารถวิ่งอยู่บนเครื่องคอมพิวเตอร์ถ้าบริษัทเริ่มงานนี้
ก่อนถึงช่วงงานการพัฒนาระบบอาจเป็นการเสี่ยง
ถ้าผู้ขายเครื่องเปลี่ยนแผนงาน เช่น
หาโปรแกรมที่ใส่รหัสก่อนหน้านี้อาจจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงมาทำงานกับเครื่องใหม่
ที่เปลี่ยนการใส่รหัสโปรแกรมเป็นงานที่ต้องอาศัยความละเอียดซึ่งอาจมีหลายจุดที่เป็นอันตรายต่อองค์การ
เช่น สิ่งซึ่งต้องใช้ แรงงานจำนวนมากมักจะแพง
โครงการทำงานที่ต้องใช้ความละเอียดโดยปกติจะต้องใช้ระยะเวลานานความต้องการของผู้ใช้คือโปรแกรมที่คิดว่าพอใจอาจเปลี่ยนเมื่อโปรแกรมทำเสร็จ
ซึ่งทำให้งานช้าออกไป
2.1 การใส่รหัสและเครื่องมือช่วยในการออกแบบ (Coding and
design tools) การออกแบบโปรแกรมมีหลายแบบ
และเครื่องมือการใส่รหัสซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางทำให้ผู้ออกแบบโปรแกรมออกแบบอย่างมีศักยภาพและผลิตผลงานได้ดีกว่า
เช่น เทคนิคโปรแกรมโครงสร้าง
ภาษารุ่นที่ 4 (4GL) และโปรแกรมเชิงวัตถุ
(Object - oriented programming) เป็นต้น
(1) เทคนิคการออกแบบโปรแกรมเชิงโครงสร้าง (Structured
programming techniques)
เป็นชุดของการออกแบบโปรแกรมและเครื่องมีการใส่รหัสซึ่งพัฒนาในช่วงทศวรรษที่
1970 เป็นการเขียนโปรแกรมซึ่งใช้วิธีแบ่งเป็นโปรแกรมย่อย
(Subprogram) หรือโมดุล (Module) หลาย ๆ
อัน ทำให้เข้าใจง่าย หลักการเขียนคือแต่ละส่วนจะประกอบด้วยข้อคำสั่ง 3
ประเภท คือ (1)
กำหนดคำสั่งให้เรียงลำดับไปตามการทำงานที่เรียกว่า Sequence (2)
คำสั่งให้เลือกทิศทางเรียกว่า Condition
คือมี If-then-else (3) การไปทำคำสั่งเดิมเรียกว่า
Looping คือมีคำสั่ง Do - While
(2) ภาษารุ่นที่ 4 (4GL) ในช่วงทศวรรษที่
1980
เป็นที่นิยมในนักออกแบบโปรแกรมซึ่งนักเขียนจะสามารถพัฒนาโปรแกรมได้อย่างรวดเร็ว
การใส่รหัสในโปรแกรม 4GL เรียกว่า "Software
prototype" หรือโปรแกรมต้นแบบ
(3) โปรแกรมเชิงวัตถุ [Object - oriented programming
(OOP)] วิธีนี้เกิดขึ้นในทศวรรษที่ 1990
ซึ่งหมายถึง วิธีการเขียนโปรแกรมของนักเขียนโปรแกรมรุ่นใหม่
ที่จัดแบ่งการเขียนคำสั่งกันออกเป็นชุด ๆ แต่ละชุดเรียกว่า "วัตถุ"
(Object)
แล้วจึงนำเอาชุดคำสั่งแต่ละชุดนั้นมารวมกันเป็นโปรแกรมชุดใหญ่อีกทีหนึ่ง
ในบางครั้งยังอาจนำ "วัตถุ"
ของโปรแกรมหนึ่งไปรวมกับวัตถุของอีกโปรแกรมหนึ่ง แล้วเรียกออกมาใช้ได้เลย
ทั้งนี้ทำให้ผู้เขียนโปรแกรมใหม่ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด
วิธีการดังกล่าวนี้ช่วยประหยัดเวลาได้มาก คือ
ทุกโปรแกรมไม่ต้องทำโดยเริ่มต้นจากศูนย์ คำว่า "วัตถุ"
หมายถึงภาพหรือกราฟิกด้วย ภาพหนึ่งภาพ เช่น
ภาพวงกลมเกิดจากการเขียนโปรแกรมโดยใช้สูตรคำนวณเส้นโค้ง
ซึ่งจะประกอบด้วยคำสั่งหลายร้อยคำสั่ง และเก็บไว้เป็นวัตถุหนึ่ง
ฉะนั้นเมื่อเราทำวงกลมก็เท่ากับเรียก "วัตถุ"
นี้ออกมาใช้ หลังจากนั้นหากจะต่อเดิมเป็นภาพอื่นต่อไป ก็จะไปดึงอีก
"วัตถุ" หนึ่งออกมาทำต่อกัน
(ทักษิณา สวนานนท์. 2539 :219)
2.2 การแก้ไขจุดบกพร่องของโปรแกรม (Program debugging)
หมายถึง การขจัดปัญหาและจุดบกพร่องต่าง ๆ
ในโปรแกรมให้หมดไปก่อนที่จะนำโปรแกรมนั้นไปใช้ ตามปกติเรียกว่า "จุดบกพร่อง"
(bug)
หมายถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับโปรแกรมอันเนื่องมาจากคำสั่งในโปรแกรมนั้นเอง
ประเภทของจุดบกพร่อง (Classifying bugs)
โปรแกรมคอมพิวเตอร์เกือบทั้งหมดมีจุดบกพร้องขณะที่พัฒนา ซึ่งอาจจัดประเภทได้
3 ประเภท ดังนี้
1. ข้อผิดพลาดด้านไวยากรณ์ (Syntax error)
หมายถึงความไม่ถูกต้องตามกฎไวยากรณ์ของภาษที่ใช้ในการเขียนโปรแกรม
ซึ่งการผิดพลาดชนิดที่ง่ายต่อการแก้ไข
ให้ออกไปจากโปรแกรม
ซอฟต์แวร์บางระบบใช้เครื่องตรวจสอบความผิดพลาดด้านไวยากรณ์มาเชื่อมตรงซึ่งจะจับข้อผิดพลาดได้ทันทีที่พิมพ์
2. ข้อผิดพลาดขณะโปรแกรมทำงาน (Run-time error)
หมายถึงข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นขณะเวลาที่ใช้ไปขฯะที่คอมพิวเตอร์ปฏิบัติการตามโปรแกรมใดโปรแกรมหนึ่ง
ซึ่งข้อผิดพลาดชนิดนี้เห็นได้ง่าย
3. ข้อผิดพลาดด้านเหตุผล (ตรรกะ)
(Logic error) เป็นข้อผิดพลาดที่ทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ผิดพลาดขึ้น
วิธีการที่จะไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดชนิดนี้ก็คือการตรวจสอบ
ข้อผิดพลาดชนิดนี้ทำให้เกิดความยากลำบากเป็นอย่างมากเพราะผู้ใช้ปลายทางส่วนใหญ่ไม่มีความชำนาญในการตรวจสอบ
2.3 การทดสอบโปรแกรม (Program testing)
หมายถึง การทดสอบการทำงานของโปรแกรมที่เขียนเสร็จแล้วไม่ ๆ โดยใช้ข้อมูลหลาย ๆ
ชุดเพื่อตรวจสอบดูว่ามีปัญหาอย่างใดหรือไม่และจะไได้ผลตามต้องการหรือไม่คือให้โปรแกรมปราศจากข้อผิดพลาดนั่นเองเพราะว่าจุดบกพร่อง
(bug) ในโปรแกรมสามารถเป็นสาเหตุให้เกิดการเสียหาย
การทดสอบโปรแกรมสามารถทดสอบได้ทั้งโปรแกรมใหม่หรือการแก้ไขโปรแกรมเพื่อให้การทำงานถูกต้องด้วยการใช้ข้อมูล
3. การฝึกอบรมผู้ใช้ (User training)
เมื่อพัฒนาโปรแกรมเรียบร้อยแล้ว
กิจกรรมที่สำคัญมากที่จะขาดไม่ได้คือ
การคัดเลือกบุคคลกรและฝึกอบรมสำหรับระบบงานนั้น ๆ
การฝึกอบรมบุคลากรจะต้องมีการวางแผนการฝึกอบรมและจัดหลักสูตรการฝึกอบรมให้เหมาะสมกับระดับผู้ใช้
1.1 การพัฒนาโปรแกรมการฝึกอบรมผู้ใช้ (Developing user
training programs) ในการพัฒนาโปรแกรมสำหรับการฝึกอบรมผู้ใช้
มีขั้นตอนในการทำงานดังนี้
1. ตัดสินใจความต้องการงานของผู้ใน (Determine user job
requirements) จุดเริ่มต้นสำหรับโปรแกรมการฝึกอบรมใด ๆ
ควรตัดสินใจให้แน่ชัดว่าสิ่งใด
ที่ผู้เข้าฝึกอบรมคาดหวังว่าจะได้รับ
และเขาจะใช้ระบบใหม่ในการทำงานได้อย่างไร เช่น
ผู้ฝึกอบรมควรจะต้องรู้ว่าจำนวนใบสั่งของที่เข้ามาของแต่ละบุคคล
ที่คาดหวังว่าจะต้องประมวลเข้าต่อ 1
ชั่วโมง เป็นจำนวนเท่าไรเมื่อใช้ระบบใหม่
2. การตัดสินในเกี่ยวกับความต้องการการฝึกเฉพาะอย่าง
(Determine specific training needs)
ขั้นนี้จะรวมถึงการตัดสินใจว่าผู้เข้าอบรมต้องรู้อะไร
ในการใช้ระบบใหม่สำหรับทำงาน เช่น
เกี่ยวกับกิจกรรมที่ผู้ใช้จะต้องทำเพื่อให้ใบสั่งสินค้าแต่ละฉบับเรียบร้อย
ซึ่งต้องทำโดยเฉพาะรวมถึง (1) การใช้เลขประจำตัวลูกค้า
(2) ใส่รายละเอียดการสั่ง เช่น หมายเลขผลิตภัณฑ์ จำนวน
และราคา (3) ใส่รายละเอียดการสั่งส่วนที่เหลือในใบสั่ง
(4) ทบทวนและคำนวณยอดทั้งหมด