เรื่อง:นิทานปริศนา ตอน ก้อนหินขี้ขโมย

นิทานปริศนา ก้อนหินขี้ขโมย (The Guilty stone)
แปลโดย ผึ้งแก้ว
แปลจาก Stories To Solve: Folktales from Around the World
เล่าโดย George Shanon

วันหนึ่งขณะที่ผู้พิพากษาเดินใกล้ชายเมือง เขาเห็นเด็กน้อยร้องไห้อยู่ข้างทาง
"เกิดอะไรขึ้นหรือ" ผู้พิพากษาสอบถาม
"หนูเร่ขายขนมแป้งทอดตลอดทั้งวันแล้วมีคนมาขโมยเงินหนูไป"เด็กน้อยคร่ำครวญ
"หนูใส่เงินไว้ในตะกร้าใต้ขนมชิ้นสุดท้ายก่อนงีบหลับไป แต่มีคนขโมยขนม และเงินหนูไปหมดเลย"
"ดีล่ะ" ผู้พิพากษาว่า "มีเพียงเจ้าและก้อนหินก้อนนี้อยู่ใกล้ตะกร้าหลังจาก
เจ้าใส่เงืนไว้ข้างในตะกร้า เห็นชัดเลยว่าเจ้าก้อนหินนี้เป็นขโมย"

ผู้พิพากษารีบจัดการจับตัวและล่ามโซ่ก้อนหิน แล้วนำไปยังกลางเมืองเพื่อดำเนินคดี
ผู้คนต่างมาชุนุมเพื่อดูว่าผู้พิฑากษาจะบ้าพอที่จะตัดสินคดีกับก้อนหินไหม เขาได้พิจารณาคดี
และเมื่อก้อนหินปฎิเสธที่จะตอบคำถามใดๆ ผู้พิพากษาจึงกล่าว่า"ผิดจริง"
แล้วตัดสินให้โบยต่อหน้าธารกำนัล

ผู้คนในหมู่บ้านรู้สึกว่าแปลกนักหนา แต่เมื่อเขาสั่งให้บ่าวเขี่ยนก้อนหิน ทุกคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมากัน
"หุบปาก" ผู้พิพากษาตวาด "พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาหัวเราะเยาะคำตัดสินข้า
แต่ละคนจะต้องโดนปรับคนละสิบเหร๊ยญเดี๋ยวนี้"

ขณะที่ผู้คนล้วงกระเป๋าหาเงิน ผู้พิพากษาให้นำตุ่มน้ำเข้ามาใกล้ยังบัลลังก์
"จงจ่ายค่าปรับโดยหย่อนเงินลงไปในตุ่ม"เขาสั่งการ
ด้วยเกรงกลัวว่าจะถูกปรับมากขึ้นถ้าขืนหัวเราะ ผู่คนต่างรีบจ่ายค่าปรับ หย่อนเหรียญลงไปในตุ่มน้ำ
ทันใดนั้น ผู้พิพากษาก้พูดขึ้นว่า "ชายผู้นี้แหละที่เป็นเจ้าขโมยตัวจริง จับตัวเขาไว้"

เมื่อถูกจับได้ ชายคนนั้นก็สารภาพและถูกนำไปคุมขัง ผู้คนต่างพากันแยกย้ายกลับบ้านไป
แล้วผู้พิพากษาก้คืนเงินให้แก่เด็กน้อยด้วยเหร๊ยญทั้งหมดในตุ่มแทนเงินที่ถูกขโมยไป
ทุกๆคนต่างมีความสุข แต่ไม่มีใครคิดออกว่าผู้พิพากษาหาตัวขโมยได้อย่างไร คุณล่ะรู้ไหม?

****************************************************************