เรื่อง: .ขึ้นรถเมล์แบบไม่ต้องลุกให้ใครนั่ง

เคยไหมครับ ที่ต้องยืนโหนรถเมล์เป็นชั่วโมง ฝ่าการจราจรที่เป็นอัมพาต เปลวแดดที่ร้อนระอุ แผ่นหลังที่ชะอุ่มไปด้วยเหงื่อและขาที่ปวดร้าวไปจนถึงกระดูก เมื่อรถเมล์จอดป้ายคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับที่คุณยืน คนที่คุณประกบเขาไว้มานานและเล็งไว้ในใจว่าไอ้นี่จะต้องลงในไม่ช้าแน่ๆ เขาลุกขึ้นและลงไปจากรถจริงๆ คุณเสียบเข้าไปนั่งแทนเขา คุณถอนหายใจและคิดในใจว่า "ค่อยยังชั่วหน่อย" แต่เมื่อตูดยังไม่ทันติดกับเบาะดี ผ่านไปหนึ่งป้ายรถเมล์ เกิดมีเด็ก,สัตรีหรือคนชราเดินขึ้นมาแล้วเดินเข้ามา ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น ใกล้เข้ามา คนที่นั่งอยู่ข้างหน้าคุณล้วนเป็นผู้หญิงและเด็ก สายตาจากคนทั้งรถเริ่มโฟกัสมาที่คุณ พร้อมที่จะใช้สายตาจิกด่าไปถึงโคตรเง่าสักหลาดของคุณ ถ้าคุณไม่ยอมลุกให้นั่ง มโนสำนึกแผดเผาคุณให้ทุกข์ทรมาน จะทำยังไงดี ? เด็ก สัตรี คนชราเดินมาแล้ว !! จะทำยังไงดี????!!!!
ไม่เป็นไร !! เรามีวิธี !!! ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ ทำตามวิธีของเรา แล้วชีวิตบนรถประจำทางของคุณจะสำราญบานตะไท

1 ) ขั้นแรกโปรดจำไว้เสมอว่า "ไม่มีตารางนิ้วใดภายใต้ฟ้ากรุงเทพมหานครที่รถจะไม่ติด" ดังนั้นถ้าเลือกได้ ถ้าในขณะที่คุณขึ้นไปบนรถ ที่ยังว่างอยู่มากมาย ขอแนะนำว่าให้เลือกนั่งแถวตอนกลางของรถเลือกที่นั่งคู่และนั่งด้านในติดหน้าต่าง ทำไมต้องแถวกลาง ? คำตอบก็คือ เมื่อมีเด็กสัตรีและคนชราเดินขึ้นมาทางบันไดหน้าและบันไดหลังกว่าที่จะเดินมาถึงคุณ ก็จะต้องผ่านคนอื่นๆที่นั่งอยู่ข้างหน้าและข้างหลังอีกหลายแถว ทำให้โอกาสที่จะมาถึงคุณมีน้อยมาก

กรณีที่คนข้างหน้าหรือหลังมีทีท่าว่าจะไม่ยอมลุกให้นั่ง ให้คุณใช้สายตาจิกด่ามันไปถึงโคตรเง่าสักหลาด ( ถ้าทำไม่เป็นให้ศึกษาจากกิ๊ก สุวัจนีย์เป็นตัวอย่าง ) สะกิดคนอื่นๆให้ดูมัน ดูมันทำ และช่วยกัน จิกด่ามันไม่ให้ได้ผุดได้เกิด นินทามันเบาๆพอให้มันได้ยิน มันจะละอายและยอมลุกให้นั่งในที่สุด คุณก็จะยังสามารถนั่งสบายโดยที่ไม่ต้องลุกให้ใครนั่ง

ส่วนสาเหตุที่ให้คุณนั่งด้านในติดหน้าต่างก็คือเผื่อวิธีข้างต้นไม่ได้ผล คนที่อยู่แถวหน้าและหลังด้านทนผิดปกติ เด็ก สัตรี คนชรายังคงมุ่งหน้ามาที่คุณและใกล้เข้ามาเรื่อยจนมาถึงแถวคุณ คนที่นั่งอยู่ด้านนอกจะซวยก่อนต้องแบกรับความกดดัน ทั้งสายตาจากคนทั้งรถที่ทิ่มแทงส่วนคนด้านในจะได้รับการยกเว้นนิดหน่อยเพราะลุกค่อนข้างลำบากแต่ถ้าคนที่อยู่ด้านนอกยังไม่ยอมลุก ให้ทำเป็นกระสับกระส่ายและมองมันด้วยสายตาตำหนิประมาณว่า ถ้าเป็นกู กูลุกแล้วนะเนี่ย แต่นี่ติดที่ลุกลำบากมึงเกะกะอยู่ แนะยังอีกยังไม่ลุกอีก โคตรเง่าไม่สั่งสอนหรือไง ประมาณนี้มันจะทนไม่ได้ปิดหน้าร้องไห้วิ่งหนีลงจากรถไปเอง แต่หากว่าปฏิบัติตามนี้แล้วมันไม่รู้สึกนั่งหน้าทนต่อคุณก็ไม่เสียหายอะไร สายตาจากคนทั้งรถจะทำให้โคตรเง่ามันไม่ได้ไปผุดไปเกิดเอง

2 ) วิธีที่สองเป็นสุดยอดแห่งเทคนิค ครบวงจรสมบูรณ์แบบในตัวเอง คือตั้งแต่ยังไม่มีที่นั่งโหนรถเมล์เหงื่อบาน ให้คุณแกล้งทำจะเป็นลมตีบทให้แตกคนไทยขี้สงสารใครๆก็จะพากันลุกให้คุณนั่ง ตอนแรกคุณต้องปฏิเสธพอเป็นพิธี จากนั้นจึงค่อยๆเดินไปนั่งอย่างเหมือนเกรงใจสุดขีด จากนี้คุณจะได้นั่งสบาย มีคนประคบประหงมห่วงใย แถมคลายร้อนด้วยแรงลมพัดขับเคลื่อนด้วยพลังความเมตตาที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย คอยพัดให้คุณรู้สึกเย็นโล่งสบาย เหมือนอยู่ชั้นบิสสิเนสคลาส เสริฟ์ยาดมให้สูดเป็นระยะๆ และหากกรณีที่คนนั่งข้างๆเป็นหญิงหน้าตาดี เราอนุญาติให้คุณสำออยทำเป็นหมดสติเอียงไปซบที่บ่าและซอกคอได้ตามสะดวก ระหว่างนั้นเด็ก สัตรี คนชราจะขึ้นมาสักกี่คนในฐานะคนป่วยคุณก็ไม่จำเป็นต้องลุกให้นั่ง แม้ว่าทั้งรถจะมีคุณเป็นผู้ชายคนเดียวก็ตาม

3 ) วิธีที่สามนี้จะใช้เมื่อจวนตัวแล้วเท่านั้น เมื่อเด็กสัตรี คนชราเดินมาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว ให้คุณลุกให้นั่งทันที แต่เดี๋ยวก่อน! เราไม่ได้ให้คุณยอมจริงๆ คุณต้องลุกขึ้นพร้อมกับทำขาเป๋ ! เท่านั้นแหล่ะเสียงสรรเสริญชื่นชมจากทั่วทุกสารทิศจะพุ่งตรงมาที่คุณ "โถ…พ่อคุณ ขนาดพิการยังมีน้ำใจ ไอ้คนแข้งขาดีๆทำไมมันไม่ลุกวะ! หา ?!! " รับรองได้ว่าเด็ก สัตรี คนชราจะไม่มีทางนั่งตามคำเชิญของคุณได้ลงคอ คุณจะไม่เสียที่นั่งไปอย่างแน่นอน ไม่ต้องลุกให้นั่งแถมยังกลายเป็นคนดีไปอีก นับว่าวิธีนี้ไม่เลวเลย ( ข้อสำคัญ ตอนลงห้ามลืมทำขาเป๋เป็นอันขาดมิเช่นนั้นคุณอาจจะพิการจริงๆก็ได้ )

4 ) สุดท้ายเป็นวิธีอมตะ ไม่รู้ใครคิด แต่ได้ผลดี ลงทุนต่ำ คือแกล้งหลับ ก่อนนี้ยังคึกอยู่เลยยังใช้สายตาชำเราหญิงอยู่แหม่บๆ พอเห็น เด็ก สตรี คนชราเดินขึ้นมาสลึมสลือเลยสักพักคออ่อนแน่นิ่งถ้าจะให้แนบเนียนควรมีน้ำลายยืดยาวสักสามนิ้ว อย่าให้เกินนี้จะควบคุมทิศทางลำบาก วิธีนี้ไม่ต้องลุกให้ใครนั่ง และไม่ว่าจะใช้สายตาจิกด่าถึงโคตรยังไงก็ไม่รู้สึกเพราะหลับอยู่มองไม่เห็น แต่วิธีนี้ก็มีข้อเสียอยู่อย่างคือกรณีที่มีผู้หญิงหน้าตาดีขึ้นมา อาจทำให้เสียโอกาส หมาจะคาบไปeatได้

ขอให้จำไว้4ข้อนี้ท่องให้ขึ้นใจ แล้วความสุขบนเบาะนุ่มๆ ในรถประจำทางจะไม่ถูกรบกวนอีกต่อไป