TORD FOLESON. Dei sto p� Stiklesta, fylka te stri, den gamle og den nye ti’. Da so hadde vore, mot da so skulla verta, da so skulle stiga,. mot da so skulla detta. So drog dei sverdet i sama stund, den ljose Kong Olav, og den gr� Tore Hund Og h�r-rope dundre, og jorda ho dirra, og spjot� dei suste, og pilane svirra. Men so � da sagt, at ein gasta kar, Tord Foleson, Merkje hans Olav bar. � denne Tord Merkjesmann skulja vi minnast, so lengje ein merkjesmann i Norje kan finnast. D� Tord han kjende han banas�r fekk, der fram i strien me Merkje han gjekk. So styrde han stongj� so hart han kunde i bakkjen ne, f�r han seig inn unde. � gamla soga ho seie so, at Tord han stupte, men Merkje da sto. � soleis mao endane dag kunna gjera, so Merkje for framgang i Norje ska bera. Um mannen han seie, Merkje det mao, i Norge si jord p� Stiklestad stao. Og da e det stora, og da e det glupa, at Merkje det staor um b�raren stupa. Per Sivle.