|
|
|
|
Het verhaal van Liv Pettersens Het politiekantoor van Stavanger bevond zich een een ouder, grijs gebouw met het Tinghuis als naaste buur en met een knap uitzicht noordelijk over de stadsfjord. Annie staat bij het raam van het kantoor op de bovenste verdieping en kijk uit over de stad terwijl de politiebeambte de cassettespeler en de cassettes van Liv klaarlegt. Het is beetje over half negen, Annie geeuwt. Jij moet niet geeuwen vandaag. Weet je wel welke dag het is? Is er iets speciaals met 23 juni dan? Het is midzomer en de langste dag van het jaar. Het is een van de grootste feestdagen van het jaar en wij stoken dan een vuurtje en dansen en hebben bijna heel de nacht lol. En jij gelooft dat ik daarin slaag na alles wat er gebeurd is tijdens de laatste dagen. We zullen nog wel zien. Ik dacht dat we de fjordboot kunnen nemen naar een van de kleine eilandjes die je daar ziet aan de overkant. We kunnen voor ons zelf een klein vuurtje aansteken en koteletten grillen. Ik wil dat je een echte midzomernacht in de scheren zal beleven. Aub zeg ja! De politbeambte kijk op. Hij is klaar om de eerste cassette af te spelen en wil graag beginnen. De eerste banden gaan over wat er is voorgevallen in de Noordzee en zijn zeer technisch. Maar bij het begin van de zesde casette wordt het meer interessant. Ik heb lang tijd vermoedens gehad dat er drugs gesmokkeld werden van en naar de olievelden, maar ik was er pas echt zeker van toen ik ontdekte hoeveel geld Ole Rud in zijn handen had. Ole huurde een kamer bij mij voor een paar maanden. Hij gaf franse les en had nauwe contacten met buitenlanders hier in de stad, maar hij kon onmogelijk zo'n grote sommen verdiend hebben van die paar uren die hij hier gaf per week. Hij was dikwijls buiten op de olievelden en kon dan dikwijls over en 't weer gaan. Op een avond kwam hij thuis na een reis van vijf dagen naar Kopenhagen. Hij was helemaal bleek in zijn gezicht en zei: "nee, nu is het gedaan. Het is de allerlaatste keer dat ik die rotjob voor hem doen. Het ging goed tot hiertoe maar de controle wordt strenger en strenger zowel bij de douane als op de platformen en nu wil ik niet meer." Eerst verstond ik niet wat hij bedoelde maar naderhand door al hetgene dat hij vertelde, vermoedde ik dat hij gedwongen werd om grote hoeveelheden valuta en drugs te smokkelen en te zeggen dat hij politieagent was. "In het begin werd ik goed betaald voor enkele kleine jobs en vond dat het gemakkelijk verdiend geld was, maar naderhand eiste hij meer en meer van mij. Ik moest onder andere mijn oude volkswagen gebruiken als transportmiddel en hij werd uitgerust met verborgen ruimtes zowel in de wielkasten als in de benzinetank en onder de zetels. Nu gebruikt hij zelf de auto. Zelf heb ik hem niet meer gezien gedurende vijf à zes weken en ik kan hem zelfs niet aangeven als gestolen omdat hij nu omgebouwd is. "Ja maar het is Sven Bøye die de politieagent is! En de volkswagen is geel, ik heb hem verschillende malen gezien" Je kan niet toevallig de nummerplaat van de auto herinneren? Ik ben er niet heel zeker van, maar ik geloof dat het RG 9136 was en misschien nog een 7. Wat met Ole Rud, weet je nog iets over hem? "Nee, helemaal niet. Het enigste dat ik kan zeggen, is dat Liv tesamen met een man in de cafetaria zal op de overzetboot in de Hardangerfjord. Het was een lang, slanke kerel, maar of dat Ole Rud was dat weet ik ook niet." "Nee, nee, maar de auto zullen we te pakken krijgen. Hartelijk bedankt voor de inlichtingen. Jullie zullen nog horen van ons als er iets nieuws in de zaak is. Is er anders nog iets waar wij jullie mee kunnen helpen?" "Ja, één ding: wij zouden graag zo snel mogelijk op de kaai zijn. Nu is het vijf voor half een en de fjordboot vertrekt over tien minuten." |