|
|
|
|
Op het laatste moment Annie stopt brusk en gaat enkele passen terug. Dan draait zij zich om naar Pål en roept: Wat heeft dit alles te betekenen Pål. Nu wil ik een verklaring hebben. Waarom heb je mij hiermee opgezadeld en waarom moest Liv Pettersen doodgaan. Was is het dat zo belangrijk is in de akentas? Drugs? Geld? Waardevolle papieren? Maar, Annie, jij hebt toch wel nooit in ernst geloofd dat ik hier iets mee te maken had. Hij trekt haar in zijn armen maar zij rukt zich los. Rustig nu, jullie beide. Ik beloofde dat het de laatste opdracht zou zijn, en deze belofte zal ik houden. Jullie zijn van heel groot nut voor mij geweest, maar jammer genoeg zijn jullie te gevaarlijk geworden om jullie nog te laten gaan. Ga tegen de muur staan met de handen boven het hoofd. Maak voort! Maar je kan ons toch niet zomaar hier neerschieten. Wij beloven niets te zeggen over hetgene dat wij weten wanneer jij ons laat ontsnappen. Niemand zal ook maar iets weten. Aub! Het is te laat nu. De politie in Trondheim is mij al op het spoor dank zij jullie. Ik heb geen enkele keuze. Hij doet een paar stappen naar voor en richt het pistool op Annie. Dank voor de hulp, "Liv" het is spijtig dat het zo moet eindigen. Jij had een ideale medewerker kunnen zijn. Maar stop toch eventjes. Vroeg of laat wordt je toch gevat en dan is het toch meer dan genoeg met één moord op het geweten. Waaarom ons ook neerschieten? Dat is het veiligste. Dan kan ik op tijd het land uitkomen. Niemand zal Storbjørn te pakken krijgen. Maar je kan toch op zijn minst ons laten weten hoe alles samenhangt met Liv Pettersen en de dode student en de filmpjes en heel het geheel. Annie probeert tijd te winnen. Liv Pettersen was een erg bekwaam journalist hier in de stad en was een heel deel over mijn activiteiten in Vestlandet te weten gekomen. Zij wist alles over de olieontginningen in de Noordzee en had zeer nuttig voor mij kunnen zijn, maar zij weigerde mee te werken. Ik geloof dat zij genoeg stof verzameld had voor een heel boek over alles wat zich aan meer of minder wettige dingen voordeed op de olievelden en in Noord Noorwegen. Zij had al haar documenten aan de politie gegeven als ik hier niet op tijd gekomen was. Het was trouwens haar die ik op de ferry over de Hardangerfjord schaduwde. Maar in de cafetaria aan boord kreeg ik jou en Kari in het oog en ik dacht dat een buitenlandse journalist zeer nuttig voor mij kon zijn vooral omdat ze fotograaf was. Maar wat dan met de jongen op de trein naar Voss? Hij was helaas een onschuldig slachtoffer. Onze man op de trein zag dat hij enkele filmrolletjes opraapte van de grond onder de bagageplank. Wij geloofden dat.... Plotseling hoorden ze een venster die gebroken werd en een stem die riep: Blijf waar jullie zijn. Vlak daarna sprongen verscheidene bewapende politiemensen door het raam de kamer in. Sven Bøye probeerde via de hoofddeur te vluchten maar werd tegengehouden door drie politimannen die hem snel ontwapenden en hem handboeien aandeden. Korte tijd daarna was politie vollop bezig met het appartement te onderzoeken. Zij onderzochten alles systematisch maar ze vonden niets interesant totdat zij bij de keuken kwamen. Helemaal boven op en schap vonden ze een grote doos vol met geluidscasettes |