จากศิลปะที่ได้พบอาจจำแนกอายุของศิลปะศรีวิชัยหรือศิลปะที่พบในทางภาคใต้ของไทยได้เป็น  4

สมัย  คือ

         1. ระหว่างพุทธศตรรวษที่ 8 - 10 เป็นระยะที่ศิลปะอินเดียแบบอมราวดีกำลังเจริญรุ่งเรียง ศิลปะที่

พบเป็นประติมากรรมในศาสนาพราหมณ์ลัทธิไวษณพนิกาย  ประติมากรรมที่เก่าที่สุดพบที่อำเภอไชยา

จังหวัดสุราษฎร์ธานี  จัดเป็นศิลปะแบบที่เรียก "เทวรูปรุ่นเก่า" และมีพบอีกบ้างที่อำเภอตะกั่วป่า จังหวัด

พังงา  อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา  อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช  และอำเภอเวียงสระ

จังหวัดสุราษฎร์ธานีเป็นต้น แต่อายะรุ่นหลังลงมา

          ส่วนประติมากรรมในพุทธศาสนาที่พบคือ พระพุทธรูปยืนปางประทานพร  สลักด้วยหินทราย มีอายุ

ประมาณพุทธศตวรรษที่ 12 แสดงลักษณะศิลปะอินเดียแบบสารนาถ

         2. ศิลปะที่ได้รับอิทธิจากศิลปะทวารวดีกำหนดอายุระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12 - 13 ขณะเดียวกับ

ศิลปกรรมในภาคใต้ก็แสดงให้เห็นว่าช่างได้พยายามที่จะสร้างสรรค์งานให้เป็นแบบฉบับของตนเอง

         3. อิทธิพลจากอินเดียแบบปาละและศิลปะชวาภาคกลางระหว่างพุทธศตวรรษที่ 13-16 ระยะนี้โดย

เฉพาะระหว่างพุทธศตวรรษที่ 15-16  ศิลปะศรีวิชัยมีลักษณะคล้ายศิลปะชวาภาคกลางมากกว่าศิลปะจาก

อินเดีย

         4. อิทธิพลศิลปะลพบุรีระหว่างพุทธศตวรรษที่ 16-19 ประติมากรรมที่พบเช่นพระโพธิสัตว์อวโลกิ-

เตศวรสิบเศียร ยี่สิบกร และพระวัชรโพธิสัตว์พบที่อำเภอสทิงพระจังหวัดสงขลา  แต่รายละเอียดต่าง ๆ ยัง

คงแบบศิลประศรีวิชัยไว้

          5. อย่างไรก็ดี หลังจากพุทธศตวรรษที่ 19 เป็นต้นไป ลักษณะของศิลปกรรมก็ยังคงเป็นแบบพื้น

เมืองบ้างรับอิทธิพลจากที่อื่นบ้าง แต่ศิลปะที่พบว่าเป็นของภาคใต้อย่างแท้จริงคือ ลักษณะพระพุทธรูป

แบบ "ขนมต้ม" ซึ่งนิยมสร้างกันมาตั้งแต่สมัยอยุธยาและปัจจุบันก็ยังคงสร้างกันเป็นบ้างครั้ง