สักวัน… เราจะเจอ “ คนที่ใช่ “
อย่างที่…ตอนเด็ก ๆเราเคยบอกว่า...

จะไม่แต่งงานกับคนที่ไม่ชอบฟังเพลงโปรดของเราเหมือนเรา
เราจะไม่ไปกับคนที่ไม่คลั่งไคล้ในสิ่งที่เราก็คลั่งไคล้
เราจะไม่สนคนที่ไม่ชอบทีมแมนยูฯ
แต่ในที่สุด ถึงแม้เราอาจจะเจอคน ๆ นี้จริง
แต่เราก็อาจมีเหตุผลบางอย่างที่ต้อง “ปล่อย “ เขาไป

สักวัน ... เราจะเจอคนที่ไม่หัวเราะเวลาที่เราพูด
ไม่ชื่นชมในสิ่งที่เราทำ
คนที่ไม่หลงใหลในสิ่งที่เราหลงใหล
แต่เราก็ยังรักเขาอยู่ดี

มีคำคมอันหนึ่งบอกว่า
”เพื่อให้เห็นความจริงแท้
บางครั้งเราต้องให้ความรักทำให้เราตาบอด “
ดิฉันเห็นว่าคงจะจริง
เพราะในความตาบอด บางอย่างมันก็มีความกระจ่างชัด
ปัญหาก็อยู่ที่แค่ว่า ไม่ว่าจะตาบอดหรือตาดี
เราจะรู้ได้อย่างไรว่า
”เขาคือคนที่ใช่หรือไม่ “

น้องสาวดิฉันเล่าเรื่อง ๆ หนึ่งให้ดิฉันฟังว่า
มีชายคนหนึ่งได้พบกับแฟนเก่า แล้วเขาก็รู้สึกว่าเขา
ยังรักเธอมากเหลือเกิน แต่เขาก็มีแฟนคนปัจจุบันแล้ว
ซึ่งรักและดีกับเขามากทุกอย่าง ชายหนุ่มสับสนมาก
มีเพื่อนแนะนำว่า โลกเดี๋ยวนี้นะ
ความรักอย่างเดียวกินไม่ได้
ให้เขียนข้อดี-ข้อเสีย ของแต่ละคนออกมา
แล้วเปรียบเทียบว่าจะเลือกใครสิ
ชายหนุ่มเขียนข้อดีของแฟนคนปัจจุบัน ซึ่งมีเยอะแยะมากมาย
ไม่ว่าจะเป็นสวยกว่า น่ารักกว่า ใจดีกว่า
เอาใจใส่มากกว่า ฐานะดีกว่า การศึกษาดีกว่า
สรุปว่าดีกว่าแฟนเก่าทุกอย่าง
พอมาเขียนข้อดีของแฟนเก่า ”เธอคือคนที่ใช่ “

”ความรัก“ อาจโบยบินจากหัวใจเราออกไปอย่างอิสระเสรี
แต่ใครคือบุคคลที่เราควรจะรักหรือ จะรักอย่างอิสระเสรี
เพื่อไปเจอคนที่เขาไม่ได้คิดอย่างเราแล้วก็หักอกเรา
ทำให้เราเสียศรัทธา หรือเราจะรักอย่างเพลย์เซฟ
เพื่อให้ไม่เจ็บเกิน
แต่ก็ไม่ได้ความรักในปริมาณที่เราต้องการอีก

<><><><><><><><>