จำนวนประชากรไทย
จำนวนประชากรมีความสำคัญต่อประเทศ กล่าวคือ ประชากรจะมีฐานะเป็นผู้ผลิตหรือเป็นแรงงาน ประเทศที่มีประชากรมากย่อมมีแรงงาน
ในการผลิตมากกว่าประเทศที่มีประชากรน้อย ส่วนในฐานะผู้บริโภค ประเทศที่มีประชากรมากจะต้องแสวงหาทรัพยากรมาสนองความต้องการในการ
บริโภคของประชากรมากกว่าประเทศที่มีประชากรน้อยเช่นกัน
จากการที่ประชากรเป็นทั้งผู้ผลิตและผู้บริโภคนี้เอง ถ้าประเทศใดมีจำนวนประชากรมากเกินไป (overpoppulation) หรือประชากรน้อย
เกินไป (underpoppulation) ซึ่งเป็นปัญหาต่อประเทศชาติ เพราะถ้ามีประชากรมากเกินไปก็จะประสบปัญหาเรื่องที่อยู่อาศัย ปัญหาการว่างงานและ
การขาดแคลนอาหาร ส่วนการมีประชากรน้อยเกินไปทำให้เกิดการขาดแคลนแรงงานและไม่สามารถนำทรัพยากรธรรมชาติมาใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่
ฉะนั้นการมีประชากรอยู่ในจำนวนพอดี คือ มีจำนวนประชากรที่สมดุลกับทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่และพอที่จะเลี้ยงดูประชากรให้มีความสุขได้จึงเป็น
สิ่งที่ทุกประเทศต้องการ
ประเทศไทยมีประชากรหนาแน่นสูงเฉลี่ย ๑๒๐ คนต่อตารางกิโลเมตร และมีอัตราการเพิ่มของประชากรประมาณ ๑.๐๖ ส่วนในรายภูมิภาค
ความหนาแน่นของประชากรต่ออัตรการเพิ่มของประชากรจะแตกต่างกันดังนี้
ภาคเหนือ เป็นภาคที่มีประชากรหนาแน่นเฉลี่ย ๖๗ คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นอันดับ ๕ ของประเทศ และมีอัตราการเพิ่มของประชากร
ต่ำสุด ๐.๔ เป็นอันดับ ๖ ของประเทศ
ภาคกลาง เป็นภาคที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดเฉลี่ย ๒๐๖ คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นอันดับ ๑ ของประเทศ และมีอัตราการเพิ่มของ
ประชากร ๑.๐ เป็นอันดับ ๓ ของประเทศ
ภาคตะวันตก เป็นภาคที่มีประชากรหนาแน่นเฉลี่ย ๕๖ คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นอันดับ ๖ ของประเทศ และมีอัตราการเพิ่มของประชากร
เท่ากับ ๑.๐ เป็นอันดับ ๔ ของประเทศ
ภาคตะวันออก เป็นภาคที่มีประชากรหนาแน่นอยู่ในเกณฑ์สูงเฉลี่ย ๑๑๓ คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นอันดับ ๔ ของประเทศ และมีอัตราการ
เพิ่มของประชากร ๑.๒ เป็นอันดับ ๒ ของประเทศ
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นภาคที่มีประชากรหนาแน่นอยู่ในเกณฑ์สูงเฉลี่ย ๑๒๖ คนต่อตารางกิโลเมตรเป็นอันดับ ๒ ของประเทศ
และมีอัตราการเพิ่มของประชากร ๐.๘ เป็นอันดับ ๕ ของประเทศ
ภาคใต้ เป็นภาคที่มีประชากรหนาแน่นอยู่ในเกณฑ์สูงเฉลี่ย ๑๑๔ คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นอันดับ ๓ ของประเทศ และมีอัตราการเพิ่มของ
ประชากร ๑.๖ เป็นอันดับ ๑ ของประเทศ
กลับหน้าแรก