หลักที่จะใช้เป็นแนวทางในการจัดเก็บและใช้ข้อมูลเชิงพื้นที่นั้น พอจะสรุปได้ว่า
        - ข้อมูลที่ไม่มีอยู่เราไม่สามารถใช้ได้ ข้อมูลแต่ละประเภทที่เก็บรวบรวมไว้ เป็นตัวกำหนดชนิดและระดับของการวิเคราะห์ที่สามารถนำข้อมูลนั้นไปใช้     
         ผู้ที่มีกรรมสิทธิ์ในข้อมูลและนโยบายในการจะนำข้อมูลเหล่านั้นไปใช้นับว่ามีบทบาทอย่างมาก
        - วิธีที่ประหยัดที่สุดในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ จัดเก็บข้อมูลเฉพาะที่ต้องการจะใช้เท่านั้น เพราะค่าใช้จ่ายในการรวบรวม จัดเก็บ และวิเคราะห์ข้อมูลใด ๆ ก็ตามนับว่าสูงมาก
           และการที่มีข้อมูลมากเกินกว่าความต้องการยังทำให้การวิเคราะห์กินเวลามากขึ้น เนื่องจากต้องเสียเวลาบางส่วนไปในการค้นหาข้อมูลที่ต้องการจากข้อมูลที่มีปริมาณมาก
        - คุณภาพของข้อมูลควรจะเหมาะสมกับงานที่จะนำไปใช้ ข้อมูลที่มีความละเอียดน้อยที่สุดที่ยังสามารถทำให้งานลุล่วงตามวัตถุประสงค์ก็เพียงพอแล้ว
        - เป็นการเสียค่าใช้จ่ายไปโดยเปล่าประโยชน์ ถ้าจะพยายามเก็บข้อมูลที่ไม่สามารถให้ความละเอียดของข้อมูลได้มากขึ้น ตามกฎการลดน้อยถอยลง (The Law of Diminishing Returns)
         สามารถประยุกต์ใช้ได้กับการจัดเก็บข้อมูลเชิงพื้นที่ได้เช่นกัน เพราะในการที่จะพยายามเพิ่มคุณภาพให้กับข้อมูลใด ๆ จะต้องใช้ทั้งความพยายามและทรัพยากรบุคคล
         แต่ใช่ว่าข้อมูลที่ได้นั้นจะมีคุณภาพเพิ่มขึ้นเสมอไป
        - ข้อมูลที่ได้มาจะมีคุณค่าต่อเมื่อข้อมูลนั้นเป็นข้อมูลที่เราต้องการ อยู่ในสถานที่ที่ถูกต้องและเวลาอันสมควร ลักษณะการจัดระบบข้อมูลเชิงพื้นที่นั้นมีบทบาทอย่างมาก
        ในการนำข้อมูลมาใช้ให้ประสบความสำเร็จ
        - แบบจำลองที่ดีที่สุด ต้องเป็น แบบที่ง่ายที่สุด ใช้ข้อมูลน้อยที่สุด และทำงานได้ตามวัตถุประสงค์ ในการสร้างแบบจำลองใด ๆ ก็ตาม จำเป็นต้องมีค่าใช้จ่าย ไม่ว่าจะเป็นงบประมาณ
         หรือเวลา ซึ่งแบบจำลองยิ่งมีความซับซ้อนมากเพียงใด ก็ยิ่งเพิ่มค่าใช้จ่ายมากขึ้นตามกันไป
        - ดีมากเกินไปหรือแย่เกินไปล้วนแล้วแต่จะทำให้สิ้นเปลือง ระดับของข้อมูลที่จัดเก็บหรือนำมาใช้ในแบบจำลองที่เกิดแก่ความต้องการนั้นทำให้สิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์
         และใช่ว่าจะมีผลต่างสำเร็จมากนัก ส่วนข้อมูลที่มีคุณภาพต่ำเกินไปก็ทำให้ต้องเพิ่มค่าใช้จ่ายในการแก้ไขข้อมูล ทำให้งานเสร็จช้าลง และยังทำให้พลาดโอกาสที่จะได้คำตอบที่ดีกว่า