ลักษณะทั่วไปของประชากรในภาคกลาง
๑.จำนวนประชากร
ภาคกลางมีจำนวนประชากรทั้งสิ้นประมาณ ๑๘.๙ ล้านคน โดยกระจายอยู่ในจังหวัดที่ในบริเวณที่ราบภาค
กลางตอนบนเพียง ๕.๔ ล้านคน อยู่ในบริเวณภาคกลางตอนล่างถึง ๑๓.๕ ล้านคน ทั้งนี้เพราะจังหวัดในที่ราบภาคกลาง
ตอนล่างเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง มีจังหวัดและสถานที่สำคัญตั้งอยู่มากโดยเฉพาะกรุงเทพฯ
ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ
๒.ความหนาแน่นของประชากร
ความหนาแน่นของประชากรในภาคกลางต่อพื้นที่ ๑ ตารางกิโลเมตรเมื่อเทียบกับภาคอื่น ๆ ของประเทศแล้ว
นับว่าอยู่ในเกณฑ์สูงที่สุดเฉลี่ย ๒๐๖ คนต่อตารางกิโลเมตร นับว่าสูงกว่าเกณฑ์เฉลี่ยของประเทศ และเมื่อเปรียบเทียบ
เฉพาะบริเวณ ๒ บริเวณของภาคกลาง คือ บริเวณที่ราบภาคกลางตอนบนกับตอนล่างแล้วจะเห็นว่า ความหนาแน่นของ
ประชากรแตกต่างกันมาก กล่าวคือ ความหนาแน่นจะมีมากในจังหวัดทางตอนล่างในเขตทุ่งราบเจ้าพระยา ซุ่งมีพื้นที่เล็ก
แต่มีดินตะกอนสมบูรณ์ มีแม่น้ำไหลผ่านเหมาะในการปลูกข้าว เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและเป็นหัวใจสำคัญของประเทศ
ความหนาแน่นของประชากรของจังหวัดในบริเวณนี้อยู่ในเกณฑ์ ๒๐๐-๕๐๐ คนต่อตารางกิโลเมตร กรุงเทพมหานคร
เป็นจังหวัดที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดของประเทศ
๓.การเพิ่มของประชากร
การเพิ่มขึ้นของประชากรในภาคกลางในระยะเวลา พ.ศ ๒๕๔๒ มีอัตราการเพิ่มของประชากร ๑.๐๖ แม้
ประชากรส่วนใหญ่จะอยู่ในชนบทก็จริง แต่อัตราการเพิ่มขึ้นของประชากรในเมืองก็มีมากขึ้น โดยเฉพาะการเพิ่มขึ้นของ
ประชากรในกรุงเทพฯ เนื่องจากเป็นศูนย์กลางความเจริญมีการพัฒนามากในทุกด้าน จึงดึงดูดคนจากภาคต่าง ๆ ทั่ว
ประเทศ จะเห็นได้ว่าระยะหลังจังหวัดที่อยู่ใกล้กรุงเทพฯ มีอัตราการเพิ่มโดยการอพยพย้ายถิ่นสูง ซึ่งนับเป็นการกระทบ
กระเทือนต่อการขยายตัวของกรุงเทพฯ ด้วย เช่น จ.นนทบุรีและสมุทรปราการ จังหวัดที่อยู่ตอนบนของที่ราบภาคกลาง
ก็มีอัตราการเพิ่มของประชากรสูงเพราะการอพยพย้ายถิ่นของประชากรเข้ามาหาแหล่งทำกิน เช่น จ.กำแพงเพชร พิจิตร
สุโขทัย
ลักษณะประชากรทางด้านวัฒนธรรมและสังคม
๑.เชื้อชาติ
ชาวไทยในภาคกลางประกอบด้วยเชื้อชาติไทย ที่มีเชื้อสายแท้มาแต่ดั้งเดิมและเชื้อสายไทยที่ปะปนกับเชื้อ
สายเดิมสมัยแรกที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่ราบภาคกลาง เช่น ชาวมอญ ลาว เขมร และเชื้อสายที่อพยพมาจากประเทศจีน
ทางใต้ในสมัยหลัง
๒.ศาสนาและวัฒนธรรม
ศาสนาสำคัญของประชากรในภาคกลาง คือ พระพุทธศาสนา แต่ประชากรที่นับถือศาสนาอื่นก็มีอยู่มาก เช่น
ชาวไทยที่นับถือศาสนาอิสลามจะกระจายปะปนกันอยู่ในกรุงเทพฯ ส่วนศาสนาคริสต์มีทั้งผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิก
และนิกายโปรเตสแตนต์ นอกจากนี้ยังมีผู้นับถือศาสนาอื่น ๆ ปะปนอยู่อีกด้วย
ชาวไทยที่อยู่ในภาคกลางนี้บางทีเรียกว่าไทยกลาง มีภาษาพูด ขนบธรรมเนียมประเพณีแตกต่างไปจากคน
ไทยในภาคอื่น ๆ เพราะได้รับอิทธิพลด้านต่าง ๆ จากขอม ซึ่งรับอารยธรรมมาจากอินเดียในสมัยก่อนและได้รับอิทธิพล
จากจีนในสมัยหลัง ตลอดจนชาวตะวันตก อย่างไรก็ตามเนื่องจากภาคกลางเป็นศูนย์กลางการปกครอง เศรษฐกิจและ
สังคม ดังนั้นอิทธิพลทางดานเชื้อชาติ ขนบธรรมเนียมประเพณีและภาษาของไทยกลาง จึงแผ่ไปทั่วประเทศไทยและมี
ลักษณะผสมกลมกลืนกับประชากรในภาคต่าง ๆ ได้ดี
๓.ภาษา
ภาษาไทยแต่เดิมใช้คำโดด ๆ คล้ายภาษาไทยเดิมทางภาคเหนือ ต่อมภาษาเขียนที่เริ่มขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัยได้
นำใช้และดัดแปลงมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาเป็นอักษรไทยในปัจจุบัน ภาษาไทยภาคกลางทั้งภาษาพูดและภาษาเขียนในระยะ
ต่อมาเริ่มมีคำภาษาต่างประเทศเขามาปะปนมากโดยเฉพาะอยางยิ่งภาษาบาลี สันสกฤต และภาษาของชาวยุโรปที่เข้ามา
ติดต่อค้าขายสมัยหลัง เช่น ภาษาสเปน โปรตุเกส อังกฤษและฝรั่งเศษ
กลับหน้าแรก