Eens had ik een heel naïeve kijk op het Marokkaans zijn in het geheel. Ik verwarde de Marokkaanse identiteit met de islamitische religieuze levenswijze. Ik zag deze twee vaak als lineair en een verlengstuk van elkaar. De laatste tijd echter wordt mijn zienswijze steeds bijgeschaafd en vernieuwd door de dingen die ik om me heen zie. Ik kon eerst op de een of andere manier het drugsgebruik, moord, prostitutie en wat nu een nieuwe beaming is voor prostitutue-hoeders,de loverboys om het woord pooier maar te vermijden niet verbinden oftewel samenvoegen met het Marokkaans zijn.

Dit waren naar mijn gevoel daden die ver van ons bed afzaten. Nu lijkt het steeds dichterbij en persoonlijker te worden. Het stemt mij meer dan verdrietig als ik in de kranten zie dat een vijftien jarigmeisje, neem me het niet kwalijk als ik de leeftijden niet goed heb, een ander schoolgenootje voor de metro duwt op het Jan van Galenstation.

Nou wil het toeval dat dit station niet ver van mijn bed ligt en dat het twee Marokkaanse meisjes betreft. Ik weet niet wie er nu erger aan toe is, het slachtoffertje dat overleden is. en alles voor haar op dit wereldje afgelopen is, maar in het hiernamaals juist nog begint.
Of het dadertje dat nu terecht moet staan en haar ouders door deze schandelijke procedure laat lijden. Om over de ouders en de famillieleden maar te zwijgen, want als we daar over gaan beginnen dan raken we niet uitgepraat.

Een paar dagen daarna komt mijn broertje opgewonden naar huis met het verhaal dat een schoolgenootje op de Marcanti in zijn hartstreek is doodgestoken met een scherp voorwerp Met een mes neem ik aan. Omdat de dader nog vijftig piek van hem tegoed had.

Is een mensenleven tegenwoordig echt alleen maar een geeltje waard, niet meer en niet minder? Alles lijkt steeds dichterbij te komen, het gebeurt niet meer in het spannende Amerika of het Verre Oosten. Laatst ook nog bij Catherine Keyl, door sommigen cynisch Catherine Kwijl genoemd na haar laatste programma met Marokkaanse jongeren. Een Marokkaans meisje dat sinds haar dertiende drugs voor een vies oud mannetje naar Marokko bracht. Haar ouders misleidend door te zeggen dat ze op schoolreisje ging. Het is overigens niet verwonderlijk dat dit meisje kort daarop zelf een drug-addict wordt. Echt tragisch gewoon.

Nee hoor moord, drugsgebruik en ontucht komt helemaal niet voor bij ons, dat is toch iets typisch voor nsarra.

Het verwoordt elke vorm van zondigheid en helaas maar waar overkomt het zelfs je benedenbuurmeisje van vijftien, je klasgenoot, je nicht, je neef en als je niet op jezelf past overkomt het jezelf.

e.mail [email protected] | Naffer Home