UIT HET DAGBOEK VAN KONING MOHAMED VI

30 rabia I, 1383 (21 augustus 1963): Sidi Mohamed ben Hassan el-Alaoui geboren in Rabat als eerste zoon van koning Hassan II. Hij heeft een zusje, Lalla Meryem, die op de dag van zijn geboorte één jaar is geworden. Prinses Meriyem werd op 21 augustus 1962 in Rome geboren.

30 september 1965: Geboorte prinses Lalla Asma te Rabat.

1967: Start studie Koranschool op het paleis. Op 21 november 1967 heeft de geboorte van prinses Lalla Hasana plaats.

Zolang ik mij herinner probeert men mijn hand te kussen. Als peuter werd ik al opgetuigd en opgesteld naast mijn vader om dit soort huldebetuigingen in ontvangst te nemen. Mijn vader heeft weleens gezegd dat je diegeen die het diepste voor je kruipt, het minste moet vertrouwen. Hij beweerde feilloos aan te voelen of iemand te vertrouwen was aan de wijze waarop men zijn hand kuste.

Je ondergaat het en weet niet beter. Ook toen ik stage liep in Brussel overkwam het me weleens dat landgenoten op mijn rechterhand afdoken om deze te kussen. Verschrikkelijk...

Toen ik heel jong was, was mijn grootste angst dat een van die ouwe kerels mijn hand in hun mond zouden stoppen en af zouden bijten Vooral één minisiter, die we ´Boufermaa´ noemde, boezemde me angst in. (fragment bovenstaande foto)

1969: Bezoek lagere school.(Rabat )

22 juni 1970: Geboorte prins Moulay Rashid, tweede in opvolging

1973: Hoger onderwijs aan het Koninklijk College.

Amsterdam, woensdag 14 jumada II, 1400 (30 april 1980): Aanwezig bij de kroning van Beatrix. We moesten via een zijdeur snel het Amsterdamse paleis in. Dat het protest tegen Beatrix zo heftig zou zijn had ik niet verwacht. Zelfs tijdens de kroningsplechtigheid drong het geluid van schreeuwende mensen en politiesirenes door in de kerk. Nooit eerder zo´n chaotische toestand meegemaakt. ´s Avonds informeerde ik voorzichtig waarom haar volk zo kwaad is. Dat was blijkbaar tegen haar zere been. De nieuwe koningin beweerde dat ze de macht niet bezat om het gepeupel te straffen voor deze wanoordelijkheid tijdens haar kroning. Ook mijn belangstelling voor haar verwantschap met het Huis van Oranje, dat officieel in 1703 was uitgestorven, viel niet in goede aarde. Ze speelde me door aan een of andere hofdame die me tracteerde op een saai verhaal waaruit ik begreep dat ze via-via toch nog vaag verwant zou zijn aan Guillaume le Tactil (Wilhelm von Nassau), een Duitse rebel tegen de Spaanse koning die de Franse titel Prince d´Orange erfde toen dit geslacht uitstierf.

1981: Baccalaureate.

Washington, 19 mei 1982. Ontmoeting president Reagan met vader. Pa krijgt een zogenaamde ´working lunch´aangebonden.

Washington, 22 oktober 1982. Reagan ontmoet delegatie van leden van de Arabische Liga. Naast pa als kopstuk zijn ook prins Saoud, minister van buitenlandse Zaken van saoudi Arabië, Essehs in dezelfde funktie voor Tunesië en de minister voor Buitenlandse Zaken van Syrie, Khaddam, aanwezig.

Of ze nu in Parijs, Londen of Sgirat was, haar kamers moesten rood geschilderd worden voor haar komst. Dan werd haar eigen bed geplaats en de hoogte van de spiegels aangepast aan de geringe lengte van mevrouw Nancy Reagan.

Washington, 26 september 1983: Pa ontmoet Reagan opnieuw tijdens een working lunch. Wanneer vader mijnheer en mevrouw Reagan uitnodigt om naar Marokko te komen, wimpelt Reagan dat af met de mededeling: dat is veel te lastig, want Nancy weigert op een vreemd bed te slapen. Overal waar ze naar toe gaat, neemt ze haar eigen bed, of een replica daarvan, mee. Bovendien wil ze alleen maar in Rode Kamers wonen. Reagan vroeg vader hoe hij het zou vinden als alle vertrekken die het echtpaar ten dienst zouden staan in het paleis, rood geschilderd moesten worden. Nancy is erg bijgelovig en wil alleen in rode vertrekken doorbrengen. Voorafgaande aan elk bezoek van het presidentiele echtpaar arriveert er eerst het hemelbed. Vervolgens worden alle vertrekken rood geschilderd. Sgirat kan misschien wel een verfje gebruiken, maar rood...

Sghirat, dinsdag 24 dhu´l qa´da 1404 (21 augustus 1984): Mijn 21ste verjaardag volgens de westerse tijdrekening. Wordt tot troonopvolger benoemd. Mijn 21ste verjaardag volgens de hicra-kalender (30 rabia I, 1404) zou op 4 januari 1984 hebben plaatsgehad.

1985: Haal B.A. rechten aan het Wetscollege van de Mohamed V Universiteit in Rabat: verricht onderzoek naar de Arabisch-Afrikaanse Unie en Marokko´s positie in internationale zaken.

Washington, herfst 1988: Gepland bezoek van pa aan Washington DC afgelast.

November 1988: Ik loopt stage in Brussel bij de president van de Europese Commissie, Jacques Delors. Spreek naast Arabisch en Frans nu ook redelijk Engels en Spaans.

13 jumada I, 1414 (29 oktober 1993): Ontvang de titel Doctor in de Rechten van de Universiteit van Nice-Sophia Antipolis in Frankrijk. Verdedig mijn stelling over de EEG-Maghreb relatie.

12 juli 1994: Wordt tot devisiegeneraal benoemd.

Rabat, maandag 26 shaban 1417 (6 januari 1997). Vandaag kwam ik tegenover politici van de oppositie te staan. Dit tijdens een internationaal forum over democratische veranderingen in de wereld, georganiseerd door de Abderrahim Bouabid-stichting. Het werd een stevige discussie. Een ding is duidelijk: de Marokkaanse monarchie moet een democratische morachie worden.

Bouskoura, maandag 4 rabia I, 1419 (29 juni 1998). Vandaag naar Bouskoura om de eerste steen te leggen voor de uitbreiding van de ST Microelectronics fabriek. Werd bij aankomst begroet door Andre Azoulay, adviseur van papa, Fathallah Oualalou, minister van Economie et Financiën en Alami Tazi, minister van Industrie.

Rabat, woensdag, 7 rabia II 1420 (21 juli 1999): Samen met papa en Rashid naar Sgirat (40km ten zuiden van Rabat) voor de ontvangst en een door pa aangeboden diner met de Yemenitische president Ali Abdallah Saleh. Pa beweerde dat de Spaanse koning Juan Carlos mijn idool zou zijn. Na afloop van het diner een video-vertoning van de laatste 14de juli-viering, met pa als eregast van de Franse president bij de Nationale Parade in Parijs.

Ina lillahi wa ina ilayhi rajioun
MOULAY MOHAMED WORDT MOHAMED VI

Rabat, vrijdag, 9 rabia II 1420 (23 juli 1999): Ik was net vertrokken bij de opening van de 'Clinique des Nations Unies, een medisch-chirurgische kliniek in Rabat, toen ik het bericht kreeg. Vader met longklachten in een ambulance op weg was naar het ziekenhuis. De volgende uren onderging ik als in een soort roes. Alles bleek tot in de puntjes te zijn geregeld voor deze gelegenheid. Bij opname van papa in het ziekenhuis, schakelt de Marokkaanse televisie automatisch over op koranrecitatie. De longklachten blijken een hartaanval tot gevolg te hebben. Na uren tevergeefs te hebben geprobeert het vuur brandende te houden, zeggen de artsen om 16.30 uur Ina lillahi wa ina ilayhi rajioun. Ik sluit vaders ogen en ga voor in gebed en vertrek naar het paleis. Alles is al in gereedheid is gebracht voor mijn kroning. Er moet snel getrouwd worden om te voldoen aan de grondwet. Ook dat was al geregeld.

Samen met Rashid neem ik plaats voor de Staatstroon. Op de monitor zie ik dat de omroeper me wil aankondigen, maar in snikken uitbarst. Ook de regiseur is niet helemaal bij de zaak. Niemand waarschuwd me dat ik moet beginnen. Ik zie aan het rode lampje van de camera dat ik moet beginnen met de tekst die onder mijn vader al was opgesteld voor dit geval: ´In de naam van God, de barrmhartige erbarmer. De allerhoogste heeft gezegd: verheft uw hart...richt u tot de Heer, tevreden en met instemming, omdat een van Mijn dienaren het paradijs is binnen gegaan´. En mijn hart vloeit over ´van vertrouwen en geloof in de wil van God´. Ik condoleer het trouwe volk, dat altijd hun aanhankelijkheid, loyaliteit en geloof in mijn vader tot uitdrukking bracht. Ik smeek hen om geduld en waardigheid in overeenstemming met de heilige koran, nu vader zich volgens de tekst die ik oplees, is verheven ´aux cotés des prophètes, des apôtres, des martyrs et des saints´ in het paradijs: ´quels meilleurs compagnons´ .

Direct daarna zou ik tot nieuwe koning worden verklaard. Er is nog enige onduidelijkheid of ik nu als Mohamed VI of Mohamed VII zal regeren. In de jaren dat mijn grootvader Mohamed V in ballingschap doorbracht, hadden de Fransen een neo Mohamed VI op de Marokkaanse troon gezet. Officieel regeerde deze van 1953 tot 1955. Ondanks dat wordt ook ik tot Mohamed VI verklaard in aanwezigheid van vertegenwoordigers van de regering, leger en andere hoogwaardigheidsbekleders. Daarop volgt de ondertekening van Beiâ´ (loyaliteit), als eerste signeerd broer Rachid en mijn neven Hisham en Ismael. Dan volgen de Eerste Minister, voorzitters van de Kamer van Afgevaardigden en de Kamer van Represanten, adviseurs, regeringsleden, de adviseurs van vader, de president van de de oelema, de adviserende religieuze raad, de president van het Hoog Gerechtshof en Justitie, hoofden van de veiligheidsdienst, leiders van de politieke partijen, de Koninklijke Aanklager, mijn Eerste Kamerheer, de chef van het Koninklijk Protocol... Na ondertekening buigen ze allen diep in een poging mijn hand te mogen kussen. Zou de intuitie van vader op mij zijn overgegaan? Kan ik nu ik koning ben en men mijn hand kust, net als pa scannen of iemand te vertrouwen is? Of mijn gevoelens juist zijn, moet nog blijken. Overigens zat hij er zelf ook wel eens naast, zoals met Oufkir.

De Israelische minister Shimon Peres is de eerste official wiens concoleance ik ontvang. Hij noemt pa ´a very impressive man and a highly experienced leader who relentlessly fought for peace´. Ondanks alls drukte kijk ik even naar het journaal van de Spaanse televisie. Ik zou voor de kroning nog vlug even in het geheim zijn getrouwd ´om geruchten over de veronderstelde homosexualiteit van de nieuwe koning de kop in te drukken´. Ik was er al voor gewaarschuwd: je bent loslopend wild voor de media. En nu dit bericht massaal de wereld is ingestuurd, vraag ik me af hoe de Marokkaanse bevolking hierop zal reageren. Gedurende de rouwstoet viel me al op hoeveel mensen Rashid toeriepen. Pa had hem liever als opvolger gezien, maar ja, de grondwet. Mijn hele leven heb ik al moeten leiden onder de bedreigen dat er altijd wel mensen zullen zijn die mijn leven willen beëindigen. Zelfs tijdens mijn studie en in de tijd dat ik stage liep in Brussel bij de toenmalige voorzitter van de Europese Commissie, Jacques Delors genoot ik discrete 24 uurs-bewaking. Ook bij mijn weekends in Amsterdam stuurde pa een gorilla mee. Waarmee ik soms goed bevriend raakte. De rest van de contacten bestonden vooral uit officiele aangelegenheden, waarbij ik dan niets minder dan Marokko representeerde.

Ik vraag de chef protocol er voor te zorgen dat alle journaals die ze via sateliet en internet kunnen opnemen, vastgelegd dienen te worden. Vaag klinkt het gejammer van het volk door de nacht. Ik kan de slaap niet kan vatten en vraag naar de tapes. De Franse nieuwdiensten en de Spaanse televisie maken melding van het feit dat het journaal van de Nederlandse televisie zou hebben bekend gemaakt dat mijn ´veronderstelde homosexuele geaardheid´ aanleiding zou geven tot twijfel over mijn geschiktheid om dit land te leiden. De troon wankelt al voor ik er opzit.

Rabat, zaterdag, 10 rabia II 1420 (24 juli 1999): De volgende ochtend maken vrijwel alle bladen melding van een ´heftige emotie´ in ´alle hoofdsteden op aarde´ (Asharq al-Awsat). Ik weet niet of deze heftige emotie de berichten inzake mijn vermeende sexuele geaardheid of de dood van pa betreffen. ´Een wreed verlies voor Marokko en de internationale gemeenschap´ kopt L’Opinion. ´De hele wereld treurt met Marokko ´par la perte cruelle de son guide suprême´ meent Al Maghreb. Dagblad Assahra al-Maghrebia publiceert een foto van de massa die voor ons paleis samenschoolde om ´al Fatiha´ te zeggen.

Met de chef-protocol neem ik de binnengekomen boodschappen en aanmeldingen door. Het mooiste is de boodschap van Mohamed Abdelaziz. De door Algerije gesteunde Polisario-leider laat me weten diep te rouwen om de 'man van vrede', die ´de weg heeft geplaveid voor een referendum in 2000 over de Westelijke Sahara´.

Het protocol vereist onderscheid in orde van belangrijkheid. Het protocol vereist dat ik gasten uit de eerste categorie persoonlijk verwelkom als ze voet op Marokkaanse boden zetten. In deze categorie staan de regerende vorsten. Juan Carlos en koningin Sofia van Spanje, Jordanië´s koning Abdullah, België´s Albert en de Bahreinse Sheikh Hamad bin Isa al-Khalifa zijn reeds onderweg naar mijn land, evenals de de sectie troonpretendenten.
Het protocol staat toe dat gasten uit de tweede categorie door broer Rashid mogen worden verwelkomd. prins Charles van Engeland en de kroonprinsen Takamado van Japan, Saad al-Abdulla van Kuwait, Haakon van Noorwegen en Jassim bin Hamad bin Khalifa al-Thani van Katar worden reeds aangevlogen. De derde categorie volgens het protocol zijn regerende presidenten. Er worden er 34 verwacht en ze kunnen zowel door mij als de Minister President of de Minister van Buitenlandse Zaken worden begroet bij aankomst. Ook Kofi Annan en Yasir Arafat vallen in deze categorie. Bill Clinton heeft vanuit zijn vliegtuig gebeld. Hij wist me te vertellen dat Barak en Weizman onderweg waren, evenals Jacques Chirac en Mubarak. En of ik soms wist of die al-Assad al onderweg was... Ik mag van Clinton gewoon Bill zeggen. Volgens hem zijn wereldleiders allemaal familie van elkaar zijn. Het protocol staat de machtigste man op aarde niet toe dat hij me in het openbaar bij mijn voornaam noemt. Als Bill heeft opgehangen, belt de opvolger van Nelson Mandela, president Mbeki...
De vierde categorie zijn generaals, maarschalken en ministers, die vallen onder verantwoordelijkheid van de Marokkaanse ministeries en worden vervolgens door mij in audientie genomen. De vijfde categorie protocolair noemen we de eerlijke sectie. Want hoe graag we ook af en toe aan het regime van het paleis ontsnappen, we vormen de gang van wat koningin Beatrix zo passend weet te omschrijven als ´ons soort mensen´, waarmee ze familie en aangetrouwd geslacht bedoeld. Categorie 5 is de minst ceremoniele sector van het koninklijk protocol. Het barst uit z´n voegen met momenteel niet regerende vorsten, ex-presidenten, familie-leden van regerende vorsten en de vrouwen en/of moeders van presidenten. Zo zijn o.a. George Bush en Giscard d'Estaing in deze sectot te vinden.
Gezien het karakter van een islamitische begrafenis, waarbij vrouwen niet aanwezig zijn, worden de dames uit deze sector alleen uitgenodigd indien ze daadwerkelijk een band met de overledenen hebben gehad. Het protocol wijst hun ontvangst aan de neven Hisham en Ismael toe, die hen tot de harem van het paleis zullen begeleiden, alwaar ze zullen worden toevertrouwd aan de goede zorgen van de vrouwen. Ik vrees dat vanaf het dak en de televisie de gebeurtenissen beter te volgen zijn, dan de deelnemers in de processie.

Het is dapper dat prinses Margriet naar Marokko vloog. Wat haar dreef is duidelijk: ze moet een zeer sterke band met de overleden koning hebben gehad. Een warme, vriendschappelijke band van wederzijds begrip en respect. Margriet en Hassan II hadden elkaar meerdere malen ontmoet. Ze was niet specifiek uitgenodigd. In eerste instantie leek het erop of de Nederlandse regering advies had gevraagd van het KMAN (Kommittee Marokkaanse Arbeiders in Nederland) inzake het niveau waarop men zich zou laten presenteren. Voor deze begrafenins van een bevriend staatshoofd achtte men een staatssecretarisje goed genoeg. Margriet zou volgens doorgaans redelijk betrouwbare bronnen woedend hebben gedreigd af te treden als officieel vertegenwoordigster van Hare Majesteit koningin Beatrix, als ze niet ´ogenblikkelijk´ naar Rabat zou worden gevlogen. Daar moet ze ongewild voor een aantal protocolaire problemen hebben gezorgd. In tegenstelling tot Hillary Clinton, mevrouw Chirac of koningin Sophia werd de zus van Beatrix niet begeleid door haar wettige echtgenoot, ´prince Pierre-le-pianist, maar door staatssecretaris Dick Benschop. In een islamitisch land als Marokko gaf de komst van Hare Koninklijke Hoogheid prinses Margriet van Vollenhoven-Zum Lippe-Biesterfeld zonder haar wettige echtgenoot aanleiding tot speculaties onder de delegaties uit ruim 70 landen en een aanzienlijk deel van de ruim 900 aanwezige journalisten.

Rabat, zondag, 11 rabia II 1420 (25 juli 1999): Vlak voor de stoet vertrekt, arriveert het Syrische vliegtuig in Rabat. Bij vertrek hadden ze al laten weten dat president Hafez al-Assad niet mee kon komen vanwege zijn zwakke gezondheid. Jammer voor Bill (Clinton). Hij zou een informele ontmoeting willen forceren tussen Assad en de Israëlische delegatie. Eerder had de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Levy me verzekerd geen enkel bezwaar te hebben om al-Assad te ontmoeten. Jammer, want de begrafenis zou er een goede aangelegenheid voor zijn. Vlak voor het vertrek van de stoet, arriveert de delegatie. Terwijl ik hen groet, maakt de Algerijnse president Bouteflika een verzoenend gebaar door zijn hand op de achterkant van het voertuig te leggen dat de kist vervoerd. Een veelzeggende symbolische handeling. De afgelopen 20 jaar was Algerije op voet van oorlog met ons land over de Sahara.

Om 15.15 uur vertrekt de processie. Met broer Rashid en de neven Hisham en Ismael lopen ik achter de open legerjeep met het lichaam van vader naar Chellah. Achter ons lopen o.a. Juan Carlos, Abdullah, Charles, Dick Benschop, Kofi, Clinton, Barak, Arafat, Mubarak, Weizman, Mbeki, az-Zoubi, ash-Shara en Chirac. Je moet hard schreeuwen om boven de uitingen van smart van het volk uit te komen. Het is een onwezelijke gebeurtenis...

Samen met Hillary Clinton, koningin Rania van Jordanië, koningin Sophie van Spanje, Bernadette Chirac, mevrouw Lila Ratsisanadrihamanana van Malakka en de vrouw van de nieuwe koning volgt het zusje van Beatrix de begravenis via CNN in de harem van het paleis. Het is niet mevrouw Clinton, doch Margiet van Vollenhoven die de meeste aandacht krijgt. Het blad Forbes van de vorige maand gaat van hand tot hand. De zus van Margriet staat samen met Elisabeth II als enige vrouw in de lijst van rijkste staatshoofden op aarde. ´My sister and Elisabeth are together as rich as Sultan Hassanal of Brunei´, schatert Margriet. Verder op de lijst alleen maar Arabische staatshoofden: Fahd van Saudi Arabië, Zayed Sultan en Maktoum bin Rashid Al Maktoum van de Verenigde Arabische Emiraten, Jaber al-Sabah van Kuwait, en Emir Hamad bin Khalifa al Thani van Katar.
Ook praat de vrouw van de bekendste pianist van Nederland met bij de vrouw van de bekendste saxofonist van Amerika over dat vrouwen ook bij joodse begrafenissen niet gewenst zijn. Hillary: ´Dat is vanwege onze emoties´.

Na een rumoerige tocht door Rabat en het al-Asr-gebed bij de Hassan-moskee hebben we vader begraven naast zijn vader. Ik vraag me af of ook ik hier ooit zal komen te liggen. Of zal de derde koning van onze dynastie... Tijd om na te denken krijg ik niet. Na het uitspreken van het eerste hoofdstuk van de koran is het mijn taak de Amerikaanse president Clinton, de Palestijnse president Arafat en de Israëlische premier Barak bij elkaar te brengen. Clinton had ik voor de begrafenis al gesproken. Hij vertelde me dat pa deel uit maakte van ´de familie´ en ik dat ook zou zijn. Daarna heb ik Bill in contact gebracht met de Egyptische president Mubarak. Bij de begroeting in het paleis spraken Barak en de Algerijnse president Bouteflika al met elkaar, hoewel Algerije officieel in staat van oorlog met Israël verkeerd. Officieel steunen ze me allemaal. Zelfs de oude tegenstanders beweren het volste vertrouwen in me te hebben, Wat dit soort woorden waard zijn... kijk maar wat er met de Shah van Iran gebeurde toen hij zijn land werd uitgejaagd.

Rabat, woensdag, 14 rabia II 1420 (28 juli 1999): Telefoongesprek met de Tunisische president Zine el Abidine Ben Ali over manieren om de banden tussen onze lander te verstevigen.

Rabat, donderdag, 15 rabia II 1420 (29 juli 1999): Telefoongesprek met Yasser Arafat. Bedankte hem voor zijn aanwezigheid bij de begrafenis. later een soortgelijk telefoongesprek met Abdallah II van Jordanië.

Rabat, vrijdag, 16 rabia II 1420 (30 juli 1999): Vandaag mijn eerste publieke gebed als koning. In de Rood-Gouden staatskoets van het paleis naar de nabijgelegen Ahl Fass moskee. En dan ´s avonds mijn eerste, een kwartier durende ´shaab el aziz´ (geliefd volk) toespraak. Steeds als ik dat shaab el aziz uitsprak zag ik de bevolking van dit land voor ogen. Ik bid God dat hij me toestaat daadwerkelijk voor hun welzijn te werken en van dit prachtige land een welvarend en vreedzaam land te maken. Voordat ik daaraan kan beginnen, zal ik echter schoon schip moeten maken met al die mensen die achter mijn vaders rug om de macht in handen hielden en zogenaamd uit Zijn naam het land bestierde.

Naffer Home

Heb je wat te melden dat de moeite waard is om opgenomen op de Naffer-sites? Doe dit dan per e-mail naar [email protected]

HASSAN EL-ALAOUI, SCHRIJVER VAN MOHAMED VI´s DAGBOEK

Zijne Majesteit bezocht als kroonprins-privé regelmatig Amsterdam. Hassan el-Alaoui (geboren in 1972 te Hay Mohamedi, Casablanca) leerde Moulay Mohamed bij een van deze bezoeken kennen en hield daar een dagboek over bij. In december ´98 werd Hassan, na 12 jaar als illegaal in Holland te hebben verbleven, uitgewezen naar Marokko. Hij woont nu in Salé. Een uitstekende plaats voor Royalty Watchers. ´Maar ik ben geen Thierry Oberle, die altijd vooraan staat en keurig wordt uitgenodigd op het paleis´. Thierry Oberle is de Marokkaanse correspondent van het Franse dagblad Le Figaro.

Hassan el-Alaoui

Oberle karakteriseert Mohamed VI als een enigzins gereserveerde knaap´. Hassan el-Alaoui vind de nieuwe koning een rustige, open en toegankelijke gozer. De nieuwe koning is in staat direct contact met de gewone Marokkanen tot stand te brengen. Als er tijdens officiele bezoeken vragen en verzoeken op Mohamed worden afgevuurd, stuurt hij zijn bewaker Nourdine om de bede aan te nemen. Ik zit dan wel niet regelmatig op het paleis, zoals Thierry, maar zie Mohamed VI regelmatig bij het waterjetten op de rivier tussen Rabat en Salé. In het zicht van het mausoleum waar hij onlangs zijn vader heeft begraven, schrijf ik zijn dagboek. In de Nederlandse taal . Uitspraken door de kroonprins zelf gedaan in de vertrouwde omgeving van zijn entourage mail ik door naar MokumTV. .

MOHAMED VI OP MOKUM TV

MokumTV zal in aan de hand van deze notities in september een portret uitzenden van de man die op één dag zijn vader verloor, moest trouwen, tot koning werd uitgeroepen en toezag dat de ´contracten van onderwerping´ door ministers en millitaire leiders van zijn land werden ondertekend. Het dagboek zal dit najaar hoogstwaarschijnlijk in Nederland worden uitgegeven door uitgeverij Jan Mets en Maarten Schilt (Mets en Schilt) te Amsterdam.

Het NafferGastenboek is te vinden op de Naffer home-site.

Heb je wat te melden dat de moeite waard is om opgenomen op deze Naffer-sites? Doe dit dan per e-mail naar [email protected]

BIJLAGE:
Biografie Mohamed VI en verderde officiele documenten, waaronder Mohamed´s eerste troonrede en lijst vertegenwoordigers bij begrafenis Hassan II

Home Naffer-sites | Home | E-Mail