“ชีวิตต้องสู้” สัมภาษณ์เงียบ “น้องอุ้ม-นิตินัดดา แก้วคำไสย์” นักหวดลูกหวาย-สาวใบ้วัย 16 ปี เจ้าของฉายา “เพชฌฆาตเงียบ” หนึ่งเดียวในเอเชียที่พิชิตคู่ต่อสู้ด้วย “ความเงียบ” จนสามารถคว้าเหรียญทองกลับประเทศและได้เงินรางวัลถึง 2 ล้านบาท!!

ในอดีตถ้ากล่าวถึง “คนใบ้” หลายคนมักจะดูถูกและยังเปรียบเปรยว่าเป็น “หุ่นยนต์ที่มีชีวิตซึ่งหาประโยชน์ไม่ได้” ทำให้คนหูหนวกจำนวนไม่น้อย ออกมาเรียกร้องขอความเป็นธรรม เดินขบวนให้รัฐบาลร่างกฎหมายขึ้นคุ้มครองคนพิการเพื่อให้โลกรู้ว่า แท้จริงนั้นคนพิการยังมีความสามารถไม่แพ้คนปกติทั่วไป

เช่นเดียวกับ “น้องอุ้ม-นิตินัดดา แก้วคำไสย์” ที่วันนี้เธอก้าวมายืนอยู่บนเส้นทางลูกหวายในฐานะแชมป์เซปักตะกร้อหญิงเอเชี่ยนเกมส์ ที่ปูซาน จนได้รับฉายาว่า “เพชฌฆาตเงียบ”

โดยกำหนดเธอเป็นคนร้อยเอ็ด ตอนเกิดพระเจ้าได้สาปให้เป็นคนหูหนวก พูดไม่ได้ ให้เรียนผิดเรียนถูกในโลกเงียบเพียงลำพัง ใครๆ ต่างก็สมเพชเวทนาในความอาภัพของเธอ แต่ไม่มีใครเลยที่จะคิดว่าสิ่งที่พระเจ้ามอบให้มันคือ “พรสวรรค์” ที่น้อยคนนักจะได้รับจากพระองค์ ความโชคดีของน้องอุ้มยังไม่พอแค่นั้น เอยังถูกสร้างมาในครอบครัวที่อบอุ่นและเข้าใจอีกด้วย

“ตอนเด็กเธอเข้าโรงเรียนเรียนกับคนปกติ แต่มีปัญหาเรื่องการสื่อสารกับเพื่อน พ่อของน้องอุ้ม พ่อสิทธิ์ แก้วคำไสย์ ซึ่งเป็นนักกีฬาตะกร้อกลัวว่าเธอจะเหงา จึงได้ฝึกฝนให้เธอเล่นตะกร้อมาตั้งแต่อายุ 9 ขวบ

“แม้ว่าจะเข้าเรียนที่โรงเรียนกีฬาจังหวัดอุบลราชธานี แต่ก็จะเดินทางแข่งขันไม่เคยขาด ทำให้คุ้นเคยกับสนาม ไม่ตื่นเต้นเมื่อพบกับผู้คนมากๆ ก่อนที่จะถูกคัดเลือกให้เป็นทีมชาติไปแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ที่ปูซาน น้องอุ้มเคยลงแข่งระดับนานาชาติ และยังได้รางวัลถ้วยพระราชทานจากสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปีมาแล้ว

“ทางโค้ชซึ่งมีอยู่ 3 ท่าน คือ อาจารย์ชูชีพ คงมีชนน์ม พันจ่าอากาศเอกอธิสันต์ ทับทิม และผม จ่าสิบเอก นภา แตงโต ได้มองเห็นแววว่าน้องอุ้มน่าจะเล่นได้ดีในระดับชาติ จึงเรียกมาเก็บตัว ซึ่งตอนนั้นเรียกมาเก็บตัว 15 คน แต่ได้คัดเลือก 12 คนที่จะเดินทางไปแข่งขันและ 1 ใน 12 นั้นมีน้องอุ้มรวมอยู่ด้วย”

จ่าสิบเอก นภา แตงโต ซึ่งเป็น 1 ใน 3 สตาฟฟ์โค้ช คนสำคัญของไทยได้เล่าถึงที่มา การเข้ามาสู่วงการลูกหวายของน้องอุ้มอย่างชื่นชมกับ “ชีวิตต้องสู้”

เมื่อลงหวดลูกหวายที่สนามแข่งขันในปูซานเกมส์ จากพื้นฐานการเล่นตะกร้อตั้งแต่เด็กและจากประสบการณ์ที่ไปแข่งขันหลายต่อหลายสนมทั้งในและนอกประเทศ

จากหลายปากที่เล่าลือ รวมถึงโค้ชที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนแข่งขันบอกว่า ในวันนั้นน้องอุ้มเล่นตะกร้อได้ดีที่สุดเท่าที่เคยเล่นมา ราวกับว่าเวทีนี้มีเธอเป็นผู้กำกับแต่เพียงผู้เดียว สามารถบันดาลได้ตามใจชอบ โลกเงียบของเธอ ทำให้เกิดสมาธิซึ่งหาคู่แข่งคนใดในสนามเสมอเหมือน

“ในการไปแข่งขันปูซานเกมส์ เขาจะมีสมาธิดีมากในตอนลงสนามแข่ง นอกจากนี้ตอนเก็บตัวจะเชื่อฟังโค้ช ทางเราจะกำหนดสัญลักษณ์ภาษามือในการซ้อม เช่น ท่าหน้าซ้ายก็จะกำหนดภาษามือแบบนี้ ฉะนั้นเวลาลงแข่งจึงทำให้ไม่มีปัญหา ทำให้น้องอุ้มคว้าเหรียญทองมได้ถึง 2 เหรียญ และได้รับเงินรางวัลไปถึง 2 ล้านบาท”

เมื่อผู้สื่อข่าวหันไปใช้ภาษามือถามว่า ดีใจไหมที่ได้เหรียญทองจากการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์คราวนี้ น้องอุ้มซึ่งไม่เคยเรียนภาษามือเป็นทางการจากโรงเรียนสอนคนหูหนวกได้บอกกับ “ชีวิตต้องสู้” โดยการใช้สัญลักษณ์ภาษามือท้องถิ่นประกอบสีหน้าท่าทางอย่างกระท่อนกระแท่นผ่านโค้ช ด้วยการยกนิ้วโป้งเหมือนจะบอกว่า “ดีใจมากที่สุดในโลกเลยค่ะ”

แต่เหนือสิ่งใด แววตาของเธอดูเหมือนจะบอกเราว่า สิ่งที่ดีใจมากกว่านั้น คือ การได้ประกาศให้โลกรับรู้ว่า วันนี้คนพิการไม่ใช่หุ่นยนต์ที่มีชีวิตและรอวันตายอย่างไร้ค่าที่หลายคนเคยเข้าใจอีกต่อไป

หากมีโอกาสหรือมีใครสักคนหยิบยื่นโอกาสให้แม้เพียงน้อยนิด คนพิการทุกคนก็พร้อมที่จะสู้จนถึงที่สุด...เพื่อศักดิ์ศรีของความเป็นคน

เสียงจากเพื่อนร่วมทีม
สหัสธิยา ฝากสระ “แปดเดือนตั้งแต่เก็บตัวจนถึงวันแข่งขันที่ปูซานเกมส์ ด้านการฝึกซ้อมกับน้องอุ้ม เราจะกำหนดสัญลักษณ์ภาษามือ เพื่อให้เขาได้เข้าใจร่วมกัน จึงไม่มีปัญหาในการสื่อสาร เช่น นิ้วชีแทนเสิร์ฟหน้าขวา นิ้วนางแทนเสิร์ฟหน้าซ้าย นิ้วกลางแทนเสิร์ฟตรงกลาง และนิ้วโป้งแทนเสิร์ฟหยอด ก็อยากฝากถึงน้องอุ้มว่า เขาเล่นตะกร้อได้ยอดเยี่ยมมาก มีความตั้งใจสูงมาก อยากให้เล่นไปเรื่อยๆ เป็นกำลังที่ดีของทีมชาติไทยไปอีกนานๆ”

พินพร ครองบุ่งคล้า “การสื่อสารกับน้องอุ้มไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ เขาจะใช้มือ ดูปากและใช้เขียน ส่วนเพื่อนๆ ร่วมทีมจะเข้าใจอารมณ์ของเขา จะขี้งอนง่าย แต่เราไม่ค่อยถือสา เพราะเข้าใจในสภาพของเขา เรื่องการฝึกซ้อมเขาเป็นคนที่มีความพยายามมาก ตั้งใจ ถ้าไม่เข้าใจก็จะถามเป็นเด็กที่น่ารักมา สุดท้ายก็ขอฝากความคิดถึงน้องอุ้ม และดีใจกับน้องเขา ถึงน้องอุ้มจะมีปัญหาด้านการสื่อสาร แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นอุปสรรค เขามีความพยายามสูง มุ่งมั่น และทำได้ดีกว่าคนปกติหลายคนเสียอีก”