ละครใบ้คน "หูดี" สื่อสายใยคนหูหนวก

ไม่น่าเชื่อว่าโลกแห่งละคร และโลกแห่งภาษาเสียงจะมาอยู่ด้วยกันได้ในโครงการ "พูดกันด้วยใจ" ที่จัดเป็นครั้งที่ 4 แล้ว ที่สาขาการละคร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ร่วมกับสมาคมคนหูหนวกแห่งประเทศไทยจัดขึ้นเพื่อเปิดโอกาสให้คนพิการ และนักศึกษามีโอกาสทำงานสร้างสรรค์ละครเวที ร่วมกันเพื่อประสานโลกแห่งภาษามือ และโลกแห่งภาษาเสียง รวมเป็นโลกที่พูดกันด้วยใจในวันพิการสากล
สำหรับเรื่องราวความสนุกสนานที่ไม่จำเป็นต้องใช้เสียง ในปีนี้มีจำนวน 2 เรื่อง คือ "วอท อะ วันเดอร์ฟูล เวิลด์" (What a Wonderful World) เป็นเนื้อเรื่องการมองข้ามสิ่งดีๆ ในสังคมของคนตาดี ขณะที่คนตาบอดมองเห็นความหวังและความสวยงามในชีวิตได้มากกว่า เขียนบทและกำกับโดยอาจารย์วัสสาวดี วัฒนสุวรรณ อาจารย์ประจำสาขาวิชาการละคร และ "หน้าหนึ่ง" นำเอาข่าวคนใบ้แทงคนเมาเพื่อปกป้องยาย ที่เป็นข่าวหน้าหนังสือพิมพ์มาสร้างให้เป็นละคร
นายกรินทร์ ใบไพศาล หรืออูโด้ วัย 22 ปี นักศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 4 ผู้ช่วยผู้กำกับเรื่องวอท อะ วันเดอร์ฟูล เวิลด์ เล่าว่า การเล่นละครใบ้เรื่องที่ท้าทายความสามารถเพราะปกติแล้วไม่ได้มีวิชาภาษามือ ซึ่งทำให้ค่อนข้างใช้เวลาพอสมควร ดังนั้น จึงต้องเรียนเพิ่มเติมทั้งผู้กำกับ และผู้แสดงทุกคน แต่ไม่ยากเท่าไรนักเพราะภาษามือจะมาจากชีวิตประจำวันอยู่แล้ว
ส่วน "มาร์ช" นายยอดนิยม นิยมสุข นักศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์ ปี 3 ผู้กำกับเรื่อง "หน้าหนึ่ง" ก็บอกว่า เป็นเรื่องที่ยากมาก เพราะไม่รู้ว่าละครใบ้จะสามารถสื่อให้คนหูหนวกเข้าใจหรือเปล่า เคยลองปิดหู แล้วดูการแสดงอย่างเดียว ยังรู้สึกอึดอัดเลย จึงคิดหนักมากว่าพวกเขาจะเข้าใจเรื่องไหม
"ตอนแรกผมคิดว่าจะสื่อสารกับคนหูหนวกไม่เข้าใจ แต่พอได้สัมผัสรู้จักพวกเขามากขึ้น ผมคิดว่าเขาเป็นคนพิเศษกว่าคนปกติเสียอีก ไม่เคยทำให้ใครเดือนร้อน ในทางกลับกันเขาพยายามช่วยเหลือตัวเองโดยไม่พึ่งใครเลย ผมรู้จักกับคนพิการขาถึงเขาจะเดินไม่ได้ แต่เขาไม่เคยบอกให้ใครมาช่วยเข็นรถให้ หรือช่วยพยุงเดิน เขาพยายามเดินด้วยตัวเอง ทั้งๆ ที่มันลำบาก ถ้าเป็นคนปกติคงชี้นิ้วสั่งแล้ว ทำให้ผมเห็นความพยายามของคนพิการที่พิเศษกว่าคนปกติ ผมอยากให้ทุกคนดูคนพิการเป็นตัวอย่างเพื่อเป็นกำลังใจให้ต่อสู้กับชีวิตต่อไป"
แม้ว่าจะมีอุปสรรคเรื่องภาษาในการสื่อสาร แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือ "ความพยายาม" ของคนทำละคร และคนพิการที่ต้องการใช้เวทีเป็นตัวกลางในการลดช่องว่างของคนสองกลุ่ม