บุคคลสนทนา: คุณครู...ผู้ปิดทองหลังพระ
โดย รัมภา

คำว่า “ครู” นั้นมาจากคำว่า คุรุ หรือ ครุ ที่แปลว่า “หนัก” และ “ผู้สั่งสอน”

ครู จึงมีนัยว่า “ผู้ทำหน้าที่อบรมสั่งสอน อันเป็นงานยิ่งใหญ่และหนักหน่วง”

ลำพัง การเป็นครูผู้ประสิทธิ์ประศาสน์วิชาความรู้ต่างๆ รวมไปถึงการอบรมสั่งสอนในเรื่องของจริยธรรม ความประพฤติ ความนึกคิด ความสำนึกของการเป็นคนดีไปพร้อมๆ กับเป็นคนมีคุณภาพให้กับคนปกติก็เป็นภาระที่หนักหนาอยู่แล้วสำหรับบุคคลผู้ที่ถูกขานเรียกว่า “ครู”

แต่ครูผู้เสียสละเพื่อ “เด็กพิเศษ” หรือที่แท้ก็คือเด็กพิการต่างๆ นั้นยิ่งยากกว่า และไม่ค่อยจะมีใครหันไปมองเห็นความสำคัญของ “ครูผู้ปิดทองหลัง
พระ” เหล่านั้น

จนในปีนี้รัฐบาลกำหนดให้เป็นปีรณรงค์เพื่อคนพิการ บุคคล-สนทนา จึงถือโอกาสนำเรื่องราวของครูสอนเด็กพิการมาตีแผ่ให้ทราบกัน...

อาจารย์สิรินารถ ชาติการุณ วัย 54 ปีอาจารย์สอนวิชาภาษาไทยและคณิตศาสตร์โรงเรียนสอนคนตาบอดกรุงเทพ คุณครูผู้มีดวงตาพิการ แต่ภายในดวงใจแฝงด้วยจิตวิญญาณของความเป็นครูอย่างเต็มเปี่ยมอุทิศทั้งแรงกาย กำลังใจเพื่อการศึกษาของคนพิการตาบอดมาจนถึงทุกวันนี้นานนับได้กว่า 30 ปีมาแล้ว

“ดิฉันทำงานที่โรงเรียนสอนคนตาบอดมาประมาณปี 2514 เริ่มจากเป็นอาจารย์พี่เลี้ยงสอนหนังสือน้องๆ ที่เรียนรู้และมีพัฒนาการช้า อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ก็จะถูกลงมาให้เราดูแลช่วยสอนอ่านเขียน จนได้รับการบรรจุเป็นข้าราชการสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน(สช.)ในปี
2518 หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการทางตา หรือเทียบเท่าระดับอนุปริญญา”

อาจารย์สิรินารถประสบปัญหาความพิการทางตามาตั้งแต่อายุ 4 ขวบซึ่งมีสาเหตุมาจากอาการเจ็บป่วยมีไข้ขึ้นสูง ทำให้ดวงตาเกิดอาการพล่ามัวเป็นฝ้าปิดบังม่านตาจนมองไม่เห็นการเป็นคนตาบอด จึงไม่ใช่เรื่องยากที่เธอจะเข้าใจอารมณ์และความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเด็กตาบอดแต่ละคน

“การสอนเด็กตาบอดสิ่งสำคัญคุณครูผู้สอนจะต้องมีสัมผัสใกล้ชิดกับเด็ก สร้างความสนิมสนมคุ้นเคยให้เด็กเกิดความรู้สึกอบอุ่นมีที่พึ่งสามารถพูดคุยกับคุณครูได้ทุกเรื่องไม่ว่าจะเป็นปัญหาสุขภาพร่างกาย ปัญหาการเรียน การปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมนับตั้งแต่เข้าเรียนอนุบาลจนถึงระดับชั้นที่สูงขึ้น”

อาจารย์สิรินารถเล่าถึงปัญหาของเด็กพิการทางตาที่เข้ามาเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ว่าเป็นเรื่องของเด็กไม่มีพัฒนาการ

“จากประสบการณ์ที่สอนมาพบว่า ปัญหาของเด็กตาบอดที่ทำให้เด็กมีพัฒนาการล่าช้าและการเรียนการสอนของครูไม่ได้ผล เกิดจากพ่อแม่ผู้ปกครองไม่ยอมปล่อยให้เด็กทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการเดินการหยิบจับสิ่งของ การฝึกอ่าน เขียน ซึ่งเป็นการพัฒนาเด็กโดยตรงไม่ได้รับการตอบสนองอย่างเต็มที่ พอเด็กเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนก็เกิดปัญหาพัฒนาการไม่ทันเพื่อน”

บทบาทความเป็นครูที่ควรมีต่อหน้าที่ของครูสอนเด็กตาบอดนั้นนอกจากจะสอนหนังสือแล้วยังต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็ก เป็นนักจิตวิทยา นักสังคม
สงเคราะห์ เป็นทั้งพ่อและแม่ที่ต้องคอยดูแลช่วยเหลือ และเสริมสร้างพัฒนาการของเด็กที่ยังมีความบกพร่องทั้งด้านกล้ามเนื้อ พัฒนาศักยภาพการรับรู้ให้เขาช่วยเหลือตัวเองได้ก่อนเข้าสู่วัยเรียนรู้ตามหลักสูตรวิชาการ

เพื่อถามถึงความตั้งใจจริงของเอในการเข้ามาทำงานครูนั้น อาจารย์สิรินารถไม่เคยคิดถึงอาชีพครูนี้มาก่อนเลย

“สมัยวัยรุ่นที่กำลังเรียนอยู่ไม่ได้ตั้งใจที่จะเป็นครู เพราะคิดว่า อยาก ทำงานในบริษัทเอกชน เป็นเจ้าหน้าที่รับโทรศัพท์ เป็นพนักงานพิมพ์ดีดเหมือนกับรุ่นพี่ที่เขาทำกัน เพราะได้เงินเดือนแยะ และอาชีพครูคงเป็นอาชีพที่ทำได้ยาก ต้องมีความรับผิดชอบสูงในทุกๆ ด้าน แต่พอได้เข้าไปฝึกสอนเป็นครูพี่เลี้ยงให้แก่น้องๆ ในมูลนิธิคนตาบอดอยู่ระยะหนึ่ง ได้เห็นพัฒนาของเขาที่อยู่ในความรับผิดชอบของเราที่สามารถอ่านออก เขียนได้และยังช่วยเหลือตัวเองได้มากขึ้น ทำให้รู้สึกว่า การศึกษาเป็นสิ่งที่มีประโยชน์มากและการศึกษาจะช่วยให้คนตาบอดมีอนาคต และในขณะนั้นทางมูลนิธิก็ต้องการให้ช่วยเหลืองาน ในที่สุดจึงตัดสินใจสมัครเป็นครูอัตราจ้างอยู่ 2 ปีก่อนได้รับการบรรจุเป็นอาจารย์ประจำ”

ความรู้สึกที่เกี่ยวกับอาชีพครู อาจารย์สิรินารถ บอกว่าเป็นความภูมิใจสำหรับครูสอนคนตาบอดอย่างเธอที่จะถ่ายทอดประสบการณ์ การดำเนินชีวิตการศึกษาและการใช้เทคนิคมาช่วยให้คนตาบอดมีชีวิตที่สดใสขึ้นไม่เป็นภาระของสังคม

“...ครูในความรู้สึกของดิฉันจึงเปรียบเสมือนแม่คนที่ 2 นอกจากจะให้วิชาความรู้ลูกอย่างเต็มที่แล้วยังต้องเป็นผู้ให้ความรัก ความอบอุ่น ดูแลทุกข์สุขและเอาใจใส่เด็กๆ ให้เหมือนกับเขาเป็นลูกคนหนึ่ง”

อังคณาภุมมา

นักวิชาการศึกษาพิเศษ 4 โรงเรียนราชานุกูล

หลังจากจบวิทยาลัยครูเพชรบุรี ครูอ้อทำหน้าที่เป็นครูสอนอยู่โรงเรียนเอกชนได้ไม่ถึงปี ก็ก้าวมาเป็นครูที่โรงเรียนราชานุกูลในตำแหน่งอัตราจ้างยาวนานถึงเก้าปี ก่อนที่จะบรรจุเป็นข้าราชการหลังจากที่ผ่านอบรมหลักสูตรครูสอนเด็กปัญญาอ่อนของกระทรวงศึกษาธิการ

แม้ว่าจะเคยเป็นครูสอนเด็กปกติมาก่อน แต่ครูอ้อมิได้รู้สึกรังเกียจเด็กปัญญาอ่อนแม้แต่น้อย เธอจึงมุ่งมั่นเลือกเดินสายอาชีพครูสอนเด็กพิเศษด้วยใจรักในวิชาชีพครูอยู่เป็นทุน ความรู้สึกเริ่มของการเป็นครูสอนเด็กปัญญาอ่อน จึงเกิดจาก
ความรัก ความอาทรที่มีต่อเด็ก แต่เนื่องจากครูสอนเด็กพิเศษต้องมีคุณสมบัติพิเศษกว่าครูสอนเด็กปกติ ดังนั้นความกลัวว่าทำไม่ได้จึงเกิดขึ้นในใจของครูอ้อเมื่อก้าวมาทำงานที่นี่เป็นครั้งแรก

“ครั้งแรกมีความรู้สึกว่ากลัวทำไม่ได้ ก้าวแรกที่เข้ามาเมื่อถูกสัมภาษณ์เราก็บอกว่าทำได้ไว้ก่อน แต่คำว่าได้ที่เราพูดไปนั้น ต้องย้อนกลับมาดูตัวเองแล้วต้องทำให้ได้อย่างที่รับปากหัวหน้าไว้ พอได้มาทำงานสอนเด็กปัญญาอ่อนที่ราชานุกูลเราได้สัมผัสเขาก็ไม่เห็นว่ามีปัญหาอะไร ดิฉันก็สามารถสอนเขาได้แล้วก็เป็นครูที่นี่เรื่อยมาจนถึงวันนี้รวมแล้วสิบสองปี”

ระยะเวลายาวนาน 12 ปี ครูอ้อมีความสุขที่ได้เป็นครูสอนเด็กนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสมอง เด็กบางคนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ บางคน
ต้องดุ บางคนต้องใช้ความใจเย็นและความพยายามอย่างมากในการอบรมสั่งสอน แต่สิ่งต่างๆ ได้ทำให้เกิดเป็นความใกล้ชิดและผูกพันระหว่าง
ลูกศิษย์ ซึ่งสัมผัสได้จากคำแทนที่ครูอ้อใช้เรียกลูกศิษย์ว่า “ลูก” ทุกคำ

“การที่เราใกล้ชิดเด็ก เราก็ได้ซึมซาบและรู้สึกเหมือนเขาเป็นลูกเป็นหลาน ซึ่งเราเองก็ยังไม่ได้แต่งงานไม่มีลูก ก็จะเรียกเด็กเขาว่าลูกอย่างนั้นลูก
อย่างนี้ ดิฉันคิดว่าคนที่มาทำตรงนี้จะต้องมีความรักเด็ก และมีธรรมะอยู่ในใจ ดิฉันรู้สึกสงสาร และเอื้ออาทรเขา อยากให้เขาดีขึ้น อยากให้พัฒนาการของเขาไปในทางที่ดีขึ้น จากที่เขาเขียนหนังสือไม่ได้เลย ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ก็ทำให้เขาสามารถเขียนได้ ค่อยๆ พัฒนาตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น ดิฉันสอนวิชาภาษาไทยและคณิตศาสตร์ อีกส่วนหนึ่งคือช่วยงานทางด้านกิจกรรม ต้องซ้อมเด็กเต้นเป็นลีดเดอร์ มีการแสดง มีรำ แล้วพาเขาไปแสดงในงานวันเด็ก งานที่ศูนย์วัฒนธรรมฯ ซึ่งถือเป็นความภาคภูมิใจของเราเราที่สามารถฝึกเขาได้”

จากประสบการณ์ที่เคยเป็นครูสอนเด็กปกติมา แน่นอนว่าความแตกต่างระหว่างการเป็นครูสอนเด็กปกติกับเด็กพิเศษนั้นต้องมี ซึ่งถือเป็นความท้าทายของครูที่รับหน้าที่ในการถ่ายทอดความรู้แก่เด็กผู้ชื่อว่า มีความบกพร่องทางสมอง หรือปัญญาอ่อน

“สอนเด็กปัญญาอ่อนเราจะต้องมีความใจเย็นแล้วก็ต้องสอนซ้ำๆ สอนบ่อยๆ เพราะเด็กจะลืมง่าย สมาธิสั้น ครูทุกคนต้องใช้เทคนิคในการสอน ทั้งการค้นคว้า เราจะต้องได้รับการอบรม ปกติครูที่เข้ามาสอนได้จะต้องจบหลักสูตรครูสอนเด็กปัญญาอ่อนของกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งหัวหน้าก็ส่งดิฉันไปอบรมสองปีขณะที่สอนด้วย แรกๆ เราไม่รู้ว่าจะต้องสอนอย่างไรก็ได้เรียนรู้ จากพี่ๆ ที่นี่ แล้วก็ที่เราฝึกอบรม จะต้องใฝ่หาความรู้อยู่ตลอดเวลา ถ้ามีอบรมที่ไหนเราต้องหูกว้างตากว้าง เพื่อนำความรู้ที่ได้นั้นมาช่วยฝึกและพัฒนาเด็กของเรา”

ความประทับใจของครูอ้อที่ได้รับจากลูกศิษย์ คือความบริสุทธิ์ของเด็กที่มอบความรัก ความอาทร และห่วงใยให้แด่ครู แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเด็กปัญญาอ่อนที่มีความผิดปกติทางสมองหากแต่หัวใจของพวกเขาคือความบริสุทธิ์ ใสซื่อ ที่มิได้ถูกเจือด้วยพิษสงใดๆ ทำให้บางคำถามที่สื่อถึงความห่วงใยจากลูกศิษย์ ถึงกับโดนใจครูอ้อจนไม่อาจบรรยายความรู้สึกออกมาได้ทั้งหมด

“มีอยู่ครั้งหนึ่งดิฉันรู้สึกประทับใจเด็ก วันที่คุณพ่อดิฉันเสียแล้วแต่งชุดดำมาสอน หลังจากที่หยุดไปทำพิธีศพเจ็ดวัน พอมาทำงานเขาก็ถามครูอ้อ
เป็นอะไร อ๋อ ...คุณพ่อครูเสียลูก เขาก็ถามเราอีกว่า ...แล้วครูอ้อเสียใจไหม ? ครูอ้อร้องไห้หรือเปล่า? สิ่งที่เขาถามไม่น่าเชื่อว่าเด็กปัญญาอ่อนจะถามคำถามที่โดนใจเราได้ขนาดนี้ ซึ่งถ้าเป็นเด็กปกติก็คงรู้ว่ามีความสูญเสียเกิดขึ้น แต่นี่เป็นความรู้สึก
ลึกๆ ถ้าไม่โดนกับใครก็จะไม่รู้ ซาบซึ้งตรงที่เขาสามารถถามหัวใจเราได้ (น้ำตาคลอ) ทำให้เรารู้สึกว่าขนาดเขาปัญญาอ่อน มีความผิดปกติทางสมองเขายังรู้ว่าเราใส่ชุดดำ พอเราหายไปเขาก็ถามไถ่ถึงความรู้สึกเราว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่ช่วงที่ดิฉันหายไปก็รู้สึกเป็นห่วงเขานะห่วงว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง เพราะรู้สึกผูกพันกับเขา”

“ดิฉันรู้สึกภาคภูมิในที่ได้ถ่ายทอดวิชาความรู้ อย่างเด็กที่นี่เราสามารถ่ายทอดให้เขาจากเขียนไม่ได้เป็นเขียนได้ ให้เขาไม่เป็นภาระของสังคม ถามว่าเหนื่อยไหม ? ... เหนื่อยนะ แต่ก็ภูมิใจ กว่าเราจะได้มาอยู่ตรงนี้ กว่าจะได้เป็นข้าราชการต้องใช้เวลานานมาก คิดว่าคงไม่ไปไหนแล้ว”

ญาดา ชินะโชติ

อาจารย์ 3 ระดับ 7 โรงเรียนเศรษฐเสถียร

เกือบสี่สิบปีในชีวิตการเป็นครูสอนคนหูหนวกของสุภาพสตรีใจดีวัย 56 ผู้นี้ เธอทุ่มเทกำลังใจและกำลังกายในฐานะเป็นแม่พิมพ์ของชาติ เพื่อบุกเบิกการเรียนการสอนภาษาไทยให้คนหูหนวกได้มีภาษาที่สองรองจากรองจากภาษามือ แม้ว่าเธอจะหูหนวกแต่มิได้หูหนวกแต่กำเนิด ทำให้เธอสามารถพูดได้แต่อาจไม่ชัดเจนเหมือนคนปกติ และด้วยความมุ่งมั่นของครูญาดาเธอฟันฝ่าอุปสรรคนานาจนได้รับปริญญาบัตรสองใบ ครุศาสตรบัณฑิต จากวิทยาลัยครูสวนดุสิต และศึกษาศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช มาครอง อีกทั้งยังได้ทุนไปอบรมสอนคน
หูหนวกที่ ประเทศอเมริกาหนึ่งปี เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าคนหูหนวกสามารถเรียนจนจบปริญญาเทียบเท่าคนหูปกติได้ และครูญาดาก็สามารถใช้ความรู้นั้นมาช่วยพัฒนาเด็กหูหนวกให้มีภาษาไทยใช้เหมือนเช่นเด็กปกติ

“เมื่อก่อนเด็กหูหนวกไม่มีภาษาในการสื่อสาร ไม่มีภาษามือ คุยก็ไม่ได้เขียนก็ไม่เป็น เด็กเข้าเรียนได้ก็ตอนอายุ 7 ขวบ พอดิฉันได้ทุนไปอบรมสอนคนหูหนวกที่อเมริกาหนึ่งปี แล้วนำมาปรับสอนเด็กหูหนวกของไทย หลังจากกลับมาก็พัฒนาเด็กอนุบาลอย่างจริงจังให้เข้าเรียนได้ตั้งแต่สี่ขวบ เราไม่ได้สอนเริ่มต้นกอไก่เหมือนเด็กปกติ แต่ดิฉันจะสอนเขียนเป็นคำเช่น กบมีตัวอะไรบ้าง ก็จะสอนก. กบมากกว่าไม่ใช่ก.ไก่ (หัวเราะ) เราต้องสอนในสิ่งที่ใกล้ตัวเด็กเพื่อเขานำมาปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้เมื่อก่อนดิฉันสอนเด็กมัธยมผลสอบออกมาปรากฏว่าเด็กทำข้อสอบไม่ได้ เราก็เลยมาหาสาเหตุที่เด็กทำข้อสอบไม่ได้ เพราะเขาอ่านแล้วไม่เข้าใจภาษา จึงเริ่มต้นมาพัฒนาเรื่องการใช้ภาษาตั้งแต่อนุบาล”

ครูญาดาเป็นลูกศิษย์รุ่นแรกของโรงเรียนสอนคนหูหนวก เศรษฐเสถียรแห่งนี้ และเมื่อจบการศึกษาครูญาดาก็กลับมาเป็นครูสอนที่นี่ตั้งแต่อายุได้
17 ปี จนถึงบัดนี้ล่วงเลยมาเกือบสี่สิบปี แต่ครูญาดาก็ไม่สามารถทิ้งลูกศิษย์ได้ เพราะยังมีสายใยระหว่างความรัก ความห่วงใย ที่มีต่อลูกศิษย์อยู่เต็มเปี่ยม

“เพราะว่าใจดิฉันอยากช่วยให้เด็กหูหนวกมีภาษาไทยใช้ แล้วที่สำคัญเมื่อก่อนนี้ดิฉันไปเฝ้าสมเด็จฯ ท่านบอกฝากให้ช่วยเด็กด้วยทำให้ดิฉันไม่กล้าทิ้งเด็ก (น้ำตาคลอ) ดิฉันโชคดีที่มีโอกาสได้ไปอบรมต่างประเทศ และสามารถสื่อสารได้ และคิดว่าการสื่อสารช่วยให้เราได้ศึกษาต่อไปในระดับสูงที่สุด เมื่อได้ความรู้ก็นำมาถ่ายทอดให้เด็กหูหนวกให้ได้มากที่สุด เด็กหูหนวกมีภาษามือใช้ ก็เป็นเพียงกลุ่มเล็กๆ โลกแคบๆ ที่เขาสามารถสื่อสารกันได้ แต่ถ้าเขารู้ภาษาไทยก็เป็นการเปิดโลกกว้างให้กับเด็กทำให้เขามีความสุขในสังคมโลกภายนอก”

ครูญาดา เสมือนเป็นผู้เปิดโลกใบใหม่ให้กับเด็กหูหนวกสามารถสื่อสารกับคนในสังคมได้ และสิ่งที่คาดหวังของครูญาดาจากลูกศิษย์คงไม่มีสิ่งใดมากไปกว่า พัฒนาการของเด็กที่ครูญาดาเป็นผู้ปลุกปั้นตั้งแต่เยาว์วัยได้ก้าวไปข้างหน้า คือสามารถแปรจากภาษามือเป็นภาษาเขียนได้ เพราะนั่นหมายถึงความสำเร็จของนักปั้นสุภาพสตรีใจดีแม่พิมพ์ของเด็กหูหนวกผู้นี้

“ดิฉันรู้สึกประทับใจและภูมิใจในความเป็นครู ที่สอนให้เด็กบอกความรู้สึกของเขาได้ เด็กสามารถตอบข้อคิดของเขาได้อย่างวาดภาพบ้านเขาสามารถตอบเราได้ว่าต้องการสื่ออะไร เป็นความคิดที่พัฒนาอีกขั้นหนึ่งของเขาดิฉันพยายามพูดออกเสียงให้เด็กอ่านปาก เพราะคิดว่าถ้าพูดดีเด็กจะสามารถเขียนประโยคได้ดี เคยเห็นเด็กคุยกันด้วยภาษามือแล้วให้เขาออกมาเขียนเป็นประโยค ซึ่งเขาเขียนได้แทบไม่ผิดเลย พัฒนาการเด็กมาได้ถึงจุดนี้ เขาสามารถพัฒนาภาษามือมาเป็นภาษาเขียนได้ แสดงว่าจะไปได้ไกล”

คำเปรียบเปรยว่า ครูเสมือนเรือจ้างที่มีหน้าที่ส่งลูกศิษย์ให้ถึงฝั่งฝัน ซึ่งครูญาดายอมรับว่าเธอก็เป็นเช่นเรือจ้างดั่งคำเปรยนั้น

“เราเป็นเหมือนเรือจ้าง พอเราส่งเขาขึ้นฝังแล้วจะหวังว่าเค้ากลับมาเลี้ยงเราตอนแก่คงไม่ได้ เมื่อส่งเขาถึงฝั่งแล้วเรามองเห็นเขาอยู่ข้างหลังก็ภูมิใจที่เขาเดินก้าวต่อไปได้ไม่เป็นภาระของสังคม ดิฉันอยากให้เด็กมีความสามารถมากขึ้น เพื่อเขาจะได้ทำงานได้ดีขึ้น ซึ่งปัจจุบันจัดว่าเด็กหูหนวกรุ่นใหม่สามารถทำงานได้ดีขึ้นกว่ารุ่นเก่า การศึกษาที่ดีขึ้นทำให้เด็กมีความคิดที่ดี ทำให้เขามีคุณภาพชีวิตหน้าที่การงานที่ดีในอนาคตได้”

คำว่า “แม่พิมพ์ของชาติ” นั้นมีคุณค่าตรึงหัวใจที่รักในอาชีพของครูญาดา เสมือนแรงเสริมที่ผลักดันให้สุภาพสตรีวัย 56 ปี ผู้นี้มีพลังที่จะต่อสู้เป็นครูยายของของเด็กหูหนวกต่อไปไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย