พิการแค่เพียงกาย แต่หัวใจไม่เคยท้อ

ในขณะที่ผู้เข้าประกวดออกแบบเสื้อผ้าหน้าใหม่ ในเวทีการคัดเลือกตัวแทนเพื่อเข้าประกวดอาภรณ์แห่งศิลป์หรือ WOW ประจำปี 2547 ที่ห้างเซ็นทรัลเวิลด์ ที่ผ่านมา ต่างก็ขึ้นมาอธิบายแนวคิดเสื้อผ้าที่ตัวเองออกแบบมาอย่างภาคภูมิใจ แต่ "น้องปลา" พรรณนิดา มูลกันหา ผู้เข้าแข่งขันอายุน้อยที่สุดในงาน ทำได้แค่ยื่นกระดาษให้กับพิธีกรอ่านข้อความที่นำเสนอถึงชุดของตัวเองแทน ใช่เพราะว่าเธออายหรือไม่อยากเหมือนใคร แต่เพราะความพิการที่ไม่สามารถออกเสียงได้เหมือนคนทั่วไปและหูไม่ได้ยิน จึงทำให้ปลาต้องยอมละโอกาสนี้ไปอย่างยอมรับสภาพ

แต่ความพิการก็ไม่ได้เป็นตัวบั่นทอนความสามารถในการออกแบบสร้างสรรค์เสื้อผ้าของเธอได้ ชุด "นางฟ้า" ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากนางฟ้าในการ์ตูน ทำจากขนนกสีขาวและมีความโดดเด่นตรงไฟกะพริบ ชุดของปลา จึงชนะใจกรรมการอย่างสมศักดิ์ศรีท่ามกลางความยินดีของผู้ชมยิ่ง เมื่อรู้ว่าเธอเป็นสาวพิการ เสียงปรบมือยิ่งดังขึ้นกว่าเก่า

" รู้สึกตื่นเต้นมาก ยิ่งตอนที่คนดูปรบมือกันเสียงดัง ตอนที่ชุดเราเดินออกไปยิ่งตื่นเต้นใหญ่ ไม่คิดว่าจะได้เลย แค่ได้ทำในสิ่งที่เรารัก เราอยากทำก็พอ แม่ก็แอบร้องไห้อยู่ข้างหลัง ไม่เคยคิดว่าความพิการจะเป็นอุปสรรคเลย เพราะปลาก็ทำได้แล้ว" เสียงอู้อี้ที่ปลาพยายามอธิบาย อาจจะฟังไม่ค่อยได้ใจความนัก แต่แววตาของเธอที่สื่อออกมา เห็นชัดๆ เลยว่าปลื้มใจมาก

ด้วยความที่สาวปลาและน้องสาวฝาแฝด "ปู" พรรณิภา คลุกคลีอยู่กับร้านตัดเสื้อผ้าของแม่มาแต่เด็กๆ บวกกับพรสวรรค์และความสนใจในเรื่องแฟชั่นและงานศิลปะ การเย็บผ้า ตัดกระเป๋า ปักเลื่อม ทำกางเกงเป็นเสื้อ ตัดกางเกงใส่เองจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ 2 สาวจะทำได้อย่างยอดเยี่ยม

น้องปลาเริ่มเข้าสู่เวทีแข่งขันด้านการออกแบบต่างๆ มาเรื่อยๆ จนวันหนึ่ง ฝีมือก็เข้าตาอาจารย์จากสถาบันตักส์ศิลา น้องปลาจึงถูกชักชวนมาเข้าร่วมประกวดงาน "ว้าว" จนได้รับคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 24 ดีไซเนอร์ไทยไปร่วมประกวดในระดับโลก

แต่กว่าจะเดินทางมาถึงวันนี้ เธอต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย ทำให้เธอเหนื่อยเจ็บช้ำ ภายใต้คนที่เจ็บยิ่งกว่านั่นคือ แม่ ศิริลักษณ์ สุมะโนธรรม ที่ต้องเลี้ยงลูกสาวฝาแฝด "ปลา" พรรณิดา เพียงลำพังเพราะสามีเสียชีวิต และซ้ำร้ายลูกน้อยก็กลายเป็นเด็กหูหนวกและเป็นใบ้ทั้งคู่จากโรคหัดเยอรมัน

แม้ว่า ตอนเด็กๆ 2 สาวจะดื้อมาก และแม่ต้องดูแลมากเป็นพิเศษ เพราะการบกพร่องทางหู แต่แม่ก็ไม่เคยคิดจะให้ลูกไปเข้าโรงเรียนสำหรับคนหูหนวก แม้ว่าจะถูกปฏิเสธเป็นสิบๆ ครั้งจากโรงเรียนของเด็กปกติ

" สงสารเขา เด็กอายุเท่านี้ควรที่จะได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีไม่ใช่อยู่แต่ในความเงียบเหงาในโรงเรียนโสตฯ ซึ่งไม่ค่อยได้รับการดูแลดีนัก แล้วลูกเราก็ยิ่งจะไม่พูดเข้าไปใหญ่ แต่ที่น้องปลา-น้องปูเขายังพอพูดได้ฟังได้ ก็เพราะเขายังได้อยู่ในสภาพแวดล้อมปกติ ได้ฝึกฟังฝึกพูด ฝึกอ่านปากตลอด แม่ก็เลยทำทุกวิถีทางที่จะให้ลูกได้เข้าโรงเรียนปกติ ทั้งเงินบริจาค ทั้งกิจกรรมที่ให้ลูกทำช่วยโรงเรียน เห็นอะไรน่ากินก็เอาไปให้คุณครูก่อน เพื่อเขาจะได้เอ็นดูลูกเรา" น้ำตาที่ไหลลงจากตาของแม่ศิริลักษณ์ แสดงให้เห็นถึงความพยายามของแม่ที่ทำได้ทุกอย่างเพียงเพื่อให้ลูกไม่มีปมด้อย

และจากความพยายามของแม่กอปรกับความน่ารัก มีน้ำใจของสาวแฝดทั้งสอง จึงทำให้เธอสามารถเรียนร่วมกับเด็กๆ ปกติได้อย่างไร้ปัญหาในวิทยาลัยอาชีวศึกษา จ.ขอนแก่น แถมได้รับความเอ็นดูเป็นพิเศษด้วย

" ก็ไม่มีปัญหาเลย อาจจะมีแค่ตอนเด็กๆ ที่โดนเพื่อนล้อ เสียใจ ร้องไห้ แต่ตอนโตขึ้นก็ไม่มีอะไร สามารถสื่อสารพูดคุย เรียนหนังสือกับเพื่อนๆ ได้ปกติ เราจะคอยช่วยเหลือกันตลอด ปลาเรียนไม่เข้าใจเขาก็ช่วยบอก เพื่อนเย็บผ้าไม่ได้ปลาก็ช่วยเขาเย็บ" สาวปลาเล่าถึงกุญแจสำคัญที่ทำให้เธอสามารถอยู่ในสังคมทั่วไปได้อย่างมีความสุข

โดยในวันที่ 7-13 ก.ย.นี้ น้องปลาก็จะเดินทางไปร่วมประกวดอาภรณ์แห่งศิลป์ ประจำปี 2547 ที่ประเทศนิวซีแลนด์ ซึ่งเธอเผยความรู้สึกก่อนไปว่า ตื่นเต้นสุดๆ เพราะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่จะได้ไปต่างประเทศ และอยากให้ทุกคนเอาใจช่วยด้วย

นอกจากดีไซเนอร์พิการแล้ว ยังต้องคอยส่งใจเชียร์ให้กับสาวใบ้ผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นนางแบบมาตั้งแต่เด็กอย่าง "น้องแนน" วิริยาภรณ์ เตชะมา ในเวที "อีลิท โมเดล ลุค ไทยแลนด์ 2004" ที่จะทำการคัดเลือกรอบรองชนะเลิศในวันที่ 11-12 ก.ย.นี้ ที่เซ็นทรัลเวิลด์ พลาซา ด้วย แม้เธอจะมีความบกพร่องทางร่างกาย แต่หัวใจเธอก็ไม่เคยบกพร่อง เพราะเธอเชื่อว่านี่เป็นการเปิดโอกาสให้คนที่ปกติได้รับรู้ว่า คนที่บกพร่องหรือพิการก็มีความสามารถเหมือนกัน

อาจจะดูเป็นเรื่องโชคร้ายที่สุดสำหรับบ้านมูลกันหา และบ้านเตชะมา ที่มีสาวน้อยเกิดมาผิดปกติ แต่ในทางกลับกันก็ถือเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดสำหรับ 2 บ้านนี้ เพราะมีสาวน้อยที่น่ารักและไม่เคยยอมแพ้ให้แก่อุปสรรคจาก "ความพิการ" เลยแม้แต่น้อย