พิการกาย หัวใจแกร่ง"ศักดิ์ศิลป์ สิงห์บุรย์" นักสู้ผู้ล่าฝัน

ตระเวนเล่นดนตรีเปิดหมวกมากว่า 3 ปี ก่อนจะมีผลงานเพลงชุด "เส้นทางฝัน" สำหรับ "ศิลป์" ศักดิ์ศิลป์ สิงห์บุรย์ หรือ ศิลป์ ไทวาตาโบชิ ศิลปินจากจังหวัดขอนแก่น
ศักดิ์ศิลป์ ศิลปินในวงการเพลงใต้ดินเป็นผู้พิการ ด้วยขาทั้งสองข้างลีบเล็กเป็นโรคโปลิโอตั้งแต่อายุ 2 ปี เนื่องจากไม่ได้รับวัคซีนป้องกันโรค และด้วยฐานะทางบ้านยากจนทำให้เขาต้องออกจากโรงเรียนก่อนขึ้นชั้นมัธยม
แต่ความพิการทางกาย และความอยากแค้นทั้งปวงไม่ได้ปิดกั้นความมุ่งมั่นมานะ ประกอบกับความสนใจใฝ่หาความรู้ของศิลป์ที่ต่อสู้นำพาชีวิตตัวเองให้ก้าวหน้า และนำพาประโยชน์มาสู่ผู้พิการอื่นๆ ได้จนถึงทุกวันนี้
เขาคือตัวแทนนักดนตรีผู้พิการของไทย ที่ร่วมแสดงในงานเทศกาลดนตรีของผู้พิการแห่งเอเชียและแปซิฟิก "เอเชีย วาตาโบชิ มิวสิค เฟสติวัล ปี 2540" และปัจจุบันเขามีอาชีพเป็นครูสอนดนตรี และนักดนตรีเปิดหมวกตระเวนแสดงตามตลาดนัดกว่า 70 แห่ง
"ส่วนใหญ่คนพิการจะคิดว่าตัวเองไม่มีความสามารถ บางคนท้อถอย บางคนคิดฆ่าตัวตาย อย่างผมก็เคยคิดเพราะเสียใจน้อยใจที่ไม่ได้เรียนต่อเพราะฐานะทางบ้านยากจน แต่ก็ผ่านตรงนั้นมาได้
ทุกปัญหามีทางออก ถึงผมจะไม่ได้เรียนสายสามัญ แต่ผมก็ได้เรียนสายอาชีพที่ศูนย์ฝึกอาชีพคนพิการจ.ขอนแก่น และมาเรียนต่อช่างไฟฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ที่กรุงเทพฯ และปี 2519 ผมก็ได้ทำงานเป็นช่างซ่อมเครื่องไฟฟ้า และปัจจุบันผมมีร้านของตัวเอง เลี้ยงดูครอบครัวและเป็นที่พึ่งพาของพ่อแม่ญาติพี่น้องได้" ศิลป์เล่าถึงประวัติของตัวเองก่อนจะให้กำลังใจผู้พิการ รวมทั้งคนทั่วไปว่า
"ถึงผมจะพิการแต่ผมก็ต่อสู้ชีวิตมาได้จนทุกวันนี้ แสดงว่าร่างกายไม่สำคัญไปกว่าจิตใจ อย่างสมัยเป็นวัยรุ่นก็เคยท้อบ้าง เห็นเพื่อนๆ เขาได้ไปดูหนัง ได้ไปเที่ยวกัน แต่ผมไม่เคยได้ไปสักครั้ง เพราะต้องทำงานนั่งซ่อมเครื่องเพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเอง ก็คิดมากว่าเราพิการ เราด้อยโอกาส
ผมอยากจะบอกว่าจริงๆ ทุกคนมีความสามารถที่อาจจะแตกต่างกัน เราต้องแสวงหาของดีในตัวเราให้เจอ แล้วนำออกมาใช้ สิ่งที่ดีที่สุดในตัวผมคือดนตรี ผมก็ขยันหมั่นฝึก เรียนรู้ ทุกวันนี้ก็ยังเรียนอยู่เขามีเทคนิคอะไรใหม่ นำมาปรับปรุงสอนนักเรียน และพัฒนาตนเอง"
เมื่อถามว่าปัจจุบันผู้พิการหันมาสนใจเล่นดนตรีกันมากน้อยแค่ไหน และกับการทำงานเป็นอาสาสมัครที่มูลนิธิเพื่อเด็กพิการเป็นอย่างไร ศิลปินวัย 43 ปี เล่าให้ฟังว่า
"ผู้พิการเล่นดนตรีเยอะขึ้น ดนตรีมีบทบาทสำคัญทำให้เราผ่อนคลายทางด้านจิตใจ ทำให้ความเหงา ความเครียดผ่อนคลายได้ โดยเฉพาะวัยรุ่น และโอกาสทางสังคมมีเยอะขึ้น มีเทคโนโลยี่สมัยใหม่เข้ามา มีคอมพิวเตอร์มี อินเทอร์เน็ต ก็ทำให้นักดนตรีรุ่นใหม่ หาความรู้ และมีผลงานตัวเองเยอะขึ้น อย่างผมไปไหนไม่สะดวกก็หาความรู้ และทำเพลงอยู่ที่บ้านได้
ส่วนงานที่มูลนิธิเรา พยายามกระตุ้นให้คนพิการได้แสดงความสามารถ ได้มีโอกาสพบปะกัน เรียนรู้เทคนิค การแต่งเพลงการเล่นดนตรี และการทำเพลงจากคอมพิวเตอร์ โดยเราจัดเข้าค่ายศิลปะดนตรีปีละครั้ง เราพยายามทำอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ค่อยมีงบประมาณต้องขอเงินจากบริษัทเอกชนซึ่งก็ยากมาก"
ศิลป์เล่าต่อไปถึงงานเพลงชุดแรกในชีวิต "เส้นทางฝัน" ว่า มีกลิ่นอายของเพลงคันทรี อะคูสติก ซึ่งโดยรวมเนื้อหาเป็นเชิงให้กำลังใจ ที่เขากับเพื่อนๆ ช่วยกันแต่ง
"ผมแต่งเพลงไว้เยอะ เป็นความหมายด้านบวก มีเพลงเกี่ยวกับสึนามิที่เพิ่งแต่งใหม่ ทางด้านดนตรีก็ฟังสบาย มีสีสันของกีตาร์ และกลองที่น่าฟัง โดยได้เพื่อนนักดนตรีที่มีฝีมือมาช่วยอัดเสียงให้
ผมตระเวนแสดงเปิดหมวกตามตลาดนัด แล้วก็ขายซีดี มีคนจำผมได้เยอะพอสมควร ผมตระเวนไปทั่วส่วนใหญ่จะเป็นตลาดรอบนอกกรุงเทพฯ ทั้ง ห้างโลตัสสาขาถนนศรีนครินทร์ ตลาดวัชรพล ตลาดบางซ่อน ผมเล่นสดแบบอะคูสติกไม่หนวกหู เขาเลยให้เล่น ตอนนี้ผมขายซีดีได้ 700 กว่าแผ่นแล้ว" ศิลป์เล่าพร้อมกับเปิดสมุดที่จดคิวรายชื่อตลาดนัดกว่า 70 แห่งที่เขาไปตระเวนเล่นมาให้ดู
เมื่อพอจะมีความรู้ด้านดนตรีแล้ว ศิลป์ยังรับสอนดนตรี และทำเพลงให้กับศิลปินทุนน้อยและยังไม่มีชื่อเสียง โดยปัจจุบันลูกศิษย์ของเขาได้เป็นนักดนตรีเล่นอาชีพในผับอยู่หลายแห่ง และฝันต่อไปของเขาคือ การได้กลับไปพัฒนาคุณภาพชีวิตเยาวชนในท้องถิ่นด้วยดนตรี
"ผมมีโครงการที่ขอนแก่นบ้านเกิดของตัวเองในอีก 3-4 เดือนข้างหน้า ถึงเวลาที่ผมต้องกลับบ้านแล้ว ตอนนี้ผมซื้อที่ดินไว้ใกล้โรงเรียนแห่งหนึ่งจะทำเป็นห้องซ้อมดนตรี สอนดนตรีให้เด็กเยาวชน และสนับสนุนเขาให้มีผลงานของตัวเอง จะเป็นลูกทุ่งหรือหมอลำก็ว่าไป แล้วผมจะทำตำราเรียนพิณออกมาให้ศึกษากันด้วย" ศิลป์เล่าถึงจุดมุ่งหมาย