ความรักในโลกเงียบ ชีวิตรักของคู่..คนหูหนวก เป็นใบ้ ที่คนปกติต้องอาย

“คู่สร้างคู่สม” ได้รับจดหมายฉบับหนึ่งจากคุณพินิจ เย็นจิตต์ ได้เขียนมาแนะนำและเล่าเรื่องราว ความรักในโลกเงียบของชายหญิงคู่หนึ่งที่
จ.กาญจนบุรี ทั้งคู่หูหนวกเป็นใบ้และไม่สามารถอ่านเขียนได้ แถมยังไม่รู้ภาษามือเหมือนคนหูหนวกทั่วไป ความรักที่มีอุปสรรคเรื่องการสื่อสาร ความหวงและห่วงของแม่ฝ่ายหญิง แต่เพราะอานุภาพของความรัก เขาก็ฝ่าอุปสรรคมาจนได้แต่งงานกันในที่สุด
เรื่องราวความรัก หวานๆ มันๆ แบบนี้ เราก็ไม่พลาดที่จะตามไปสัมภาษณ์มาให้ได้อ่านกัน แม้ว่าการสัมภาษณ์จะทุลักทุเล เพราะต้องสื่อสารผ่านกันหลายทาง กว่าจะได้รู้เรื่องราวความรักและเคล็ดลับการใช้ชีวิตคู่ของเขา ก็เล่นเอาเมื่อยมือเหมือนกัน
คุณบุญส่ง พุกนิลฉาย หนุ่มต.ท่ามะขาม จ.กาญจนบุรี วัย 39 ตอนเกิดก็ยังเป็นปกติมิได้พิการ แต่เพราะป่วยเป็นไข้จนชัดตอนอายุ 6 เดือน จึงทำให้เขาพิการหูหนวกและเป็นใบ้ตั้งแต่นั้นมาถึงแม้จะหูหนวกไม่ได้ยินและพูดไม่ได้เลยก็ตาม เขาก็พยายามไปเรียนหนังสือร่วมกับคนหูดี จนพออ่านออกเขียนได้และเป็นคนเขียนหนังสือสวยมากด้วย
เรียนจบแค่ชั้นป.4 คุณบุญส่งก็ต้องออกจากโรงเรียนมาช่วยพ่อแม่ทำไร่ทำสวน ทำทุกอาชีพที่ได้เงินมาจุนเจือครอบครัว เคยไปทำบริษัทรองเท้าในกรุงเทพฯและอีกหลายต่อหลายอาชีพ โดยที่ไม่ย่อท้อและไม่คิดว่าตัวเองจะมีปมด้อยหรือเอาความพิการมาเป็นอุปสรรคในการทำงาน ถึงเขาพิการ แต่ก็มีความสามารถสารพัดจนคนหูดี พูดได้ต้องชิดซ้าย ความสามารถพิเศษที่ว่าสามารถทำงานเย็บปักถักร้อย ถักปลอกหมอน ถักโครเชต์ พับใบตองทำพานพุ่มบายศรีได้สวยงามประณีตจนผู้หญิงอาย ตอนนี้ก็มีอาชีพหลักเป็นช่างรับติดตั้งซ่อมแซมเสาอากาศทีวี เป็นสัปเหร่อและรับทำพุ่มบายศรีให้ตามงานพิธีต่างๆ เป็นอาชีพเสริม
เมื่อก่อนตอนเป็นวัยรุ่น เคยมีความรักกับผู้หญิงปกติที่สามารถส่งภาษามือสื่อสารกับเขาได้คนหนึ่ง แต่ความรักก็ไปไม่รอด เพราะตอนหลังเขามารู้ว่าฝ่ายหญิงแค่มาหลอกเท่านั้น ก็เป็นอันว่าความรักก็ต้องจบไป จากนั้นก็ครองตัวเป็นโสดมาจนอายุ 39 ปี แต่เพราะมีความสามารถหลากหลายที่สำคัญ คือ เขียนหนังสือสวย เลยได้มาเข้ากลุ่มกับชมรมคนหูหนวก จ.กาญจนบุรี มีตำแหน่งเป็นนายทะเบียนและเป็นเหรัญญิกในปัจจุบัน และถึงแม้ในชมรมจะมีสมาชิกสาวๆ สวยๆ โสดๆ อยู่หลายคน แต่คุณบุญส่งก็ไม่เคยสนใจหรือต้องตาถูกใจกับผู้หญิงคนไหนเลย
จนมาพบกับสาว สุวานิจ ประพันธ์ หรือ น้องวุ่น สาวสวยวัย 23 ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกันอยู่ ต.เขาปูน จ.กาญจนบุรีเหมือนกัน และก็อยู่ในโลกเงียบเช่นเดียวกันกับเขา แต่สาววุ่นมาไม่ได้ยินตอนอายุประมาณ 1 ขวบ เพราะการแพ้ยา เธอไม่สามารถที่จะเรียนหนังสือร่วมกับคนปกติได้ ด้วยเหตุนี้เลยทำให้อ่านเขียนไม่ได้ และไม่รู้ภาษามือเลย จะรู้แค่ภาษาที่คนในครอบครัวใช้สื่อสารเท่านั้น แต่เธอก็สามารถช่วยแม่ทำงานรับจ้างซักรีดเสื้อผ้าและขายส้มตำ ทำงานบ้านงานเรือนได้เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ
ความสวยของสาววุ่นทำให้มีหนุ่มๆ หูดีพูดได้มารุมจีบมากมาย แต่พอรู้ว่าเธอหูหนวก พูดไม่ได้ต่างก็ถอยกันหมดประกอบกับแม่ของสาววุ่นเองก็หวงและห้ามไม่อยากให้เธอได้คบค้าสมาคมกับพวกผู้ชายหูดี เพราะกลัวว่าจะมาหลอกลูกสาวเลยพยายามกันผู้ชายทุกคนที่เข้ามาเกาะแกะทำให้ไม่มีผู้ชายคนไหนย่างกรายเข้ามาในใจสาววุ่นได้เลย
จนกระทั่งมาเจอกับคุณบุญส่งเมื่อประมาณกลางปี 46 ที่ร้านขายส้มตำของแม่ วันนั้นคุณบุญส่งและเพื่อนๆ ชมรมคนหูหนวกกาญจนบุรีผ่านไปทางเขาปูน และแวะเข้าไปกินส้มตำข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ร้านของสาววุ่น และก็ได้รู้ว่าสาวที่กำลังยืนปิ้งหมูนั้นอยู่ในโลกเงียบเช่นกัน ทุกคนก็เข้าไปทักทายทำความรู้จัก และขณะที่กำลังพยายามทักทายด้วยภาษามืออยู่นั้น
จู่ๆ ก็มีลวดเส้นหนึ่งที่ใช้ยึดผูกติดกับเพิงหลังคาร้านได้หลุดห้อยลงมาเกี่ยวหน้าสาววุ่น ตรงโหนกแก้มเฉียดๆ ตา จนเป็นแผลเลือดซึม แต่ทุกคนที่ไปก็ไม่ได้ตกใจตื่นเต้นอะไรมาก เพราะเห็นว่าเป็นแผลเล็กๆ ก็ไปนั่งกินส้มตำกันต่อ
มีแต่เพียงคุณบุญส่งเท่านั้นที่เข้าไปแสดงความเป็นห่วงเป็นใยออกนอกหน้า เพราะตอนนั้นได้เกิดปิ๊งกับสาววุ่นเข้าเสียแล้วตั้งแต่แรกเห็น เลยทนเห็นแก้มของสาวมีเลือดออกซิบๆ ไม่ไหว เขาเลยเดินไปยังร้านขายของชำข้างกันๆ นั้น ควักเงิน 1 บาทในกระเป๋าซื้อพลาสเตอร์ยา แล้วมาส่งให้สาววุ่นปิดแผล โดยมีพวกเพื่อนๆ ในกลุ่มปรบมือเชียร์ความมีน้ำใจและความเป็นสุภาพบุรุษของเขา และการกระทำนี้ก็สร้างความประทับใจให้กับสาววุ่นเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่สามารถสื่อสารกันได้มากไปกว่านั้น เพราะมีอุปสรรคคือ การไม่รู้ภาษามือของสาววุ่นนั่นเอง
คุณยงยุทธ บริสุทธิ์ ประธานชมรมคนหูหนวกจ.กาญจนบุรี (ที่หูไม่ได้ยิน แต่พอพูดสื่อสารได้) เห็นแบบนั้น ก็เลยคุยกับแม่ของสาววุ่น เพื่อชวนสาววุ่นเข้ามาเป็นสมาชิกของชมรม เพื่อจะได้เรียนรู้ภาษามือได้ฝึกอาชีพ ได้พบปะรู้จักกับเพื่อนในโลกเงียบด้วยกันบ้าง แต่ทว่าตอนแรกๆ แม่สาววุ่นไม่ยอม เพราะเกรงว่าลูกจะใจแตกแล้วจะเที่ยวเก่ง ไม่ว่าทางชมรมจะส่งหนังสือเอกสารมาให้ แม่สาววุ่นก็แอบเอาทิ้งหมด แต่ต่อมาก็สงสารลูกเลยยินยอมให้ลูกมาเข้าชมรมในที่สุด
และเมื่อได้มาอยู่ในชมรม ได้ทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกันอย่างใกล้ชิด ได้สนิทสนมกันมากขึ้น ก็ทำให้คุณบุญส่งยิ่งประทับใจกิริยาท่าทางของสาววุ่น
มากขึ้น และได้สานสัมพันธ์โดยจีบสาววุ่นอย่างเปิดเผย แรกๆ ก็อาสาไปรับไปส่งจากที่บ้านมาชมรม จากชมรมกลับบ้าน อาสาเป็นผู้ฝึกสอนภาษามือให้กับสาววุ่นทีละคำๆ จนเป็นประโยค และพอที่จะสื่อสารกันได้ ว่างจากงานเมื่อไหร่ก็จะไปอาสาช่วยสาววุ่นและแม่ที่ร้านขายส้มตำ และเอาอกเอาใจทั้งสาววุ่นและแม่อย่างเสมอต้นเสมอปลาย จนทำให้แม่ที่ขึ้นชื่อว่าหวงและห่วงลูกสาวมาก ใจอ่อน ยอมให้คบหาและพาไปเที่ยวได้
เพราะด้วยเทคนิคที่ทั้งเอาอกเอาใจ (แม่) ส่งสายตาและสอนภาษามือให้กับสาว ยิ่งนานวันความสัมพันธ์ก็แนบแน่น สาววุ่นเองก็ไม่ได้ปฏิเสธถึงความรู้สึกพิเศษที่มีต่อคุณบุญส่ง และในตอนนี้คุณบุญส่งเล่า (ด้วยภาษามือและหน้าตาท่าทางผ่านล่ามและแม่ของสาววุ่นอีกทอดหนึ่ง) ให้ “คส.คส” ฟังถึงวันที่บอกรักขอสาววุ่นแต่งงานว่า
“ผมเห็นเขาก็ชอบเลย และประทับใจเขาเพราะเขาเรียบร้อยสวย รูปร่างดีด้วย พอยิ่งมาใกล้ชิดก็ยิ่งรัก เพราะอุปนิสัยเขาน่ารัก ก็ใช้วิธีไปรับไปส่งเขา สอนภาษามือวันละคำ มีอยู่วันพาเขาไปเที่ยวสวนสาธารณะตรงสะพานข้ามแม่น้ำแคว แล้วก็สอนภาษามือคำว่ารักและถามเขาว่ารักผมไหม เขาก็อายแต่ก็พยักหน้ารับ”
ถึงเขาทั้งคู่จะอายุต่างกันเกือบ 20 ปี แต่ในความต่างก็ยังคงมีความเหมือน คือ ไม่ได้ยิน และพูดไม่ได้ คุณบุญส่งเพียรพยายามสอนภาษามือและฟูมฟักความรักมาเกือบปี เมื่อความรักสุกงอม คุณบุญส่งเลยให้แม่ไปสู่ขอสาววุ่นกับแม่ ที่ก็มิได้ปฏิเสธ เพราะเข้าใจในความรักของคนทั้งคู่และเห็นความขยันขันแข็งเสมอต้นเสมอปลาย จึงเชื่อว่าคุณบุญส่งต้องเข้าใจเห็นอกเห็นใจในความพิการและคงไม่ทิ้งลูกสาวเหมือนคนปกติแน่ๆ เลยยอมให้จัดงานแต่งงานอย่างถูกต้องตาม
ประเพณี ทั้งคู่แต่งงานกันเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2547 ที่ผ่านมาโดยมีแขกมาร่วมเป็นสักขีพยานเกือบ 400 คน โดยคุณบุญส่งได้มอบเงิน จำนวน
10,000 บาท และทองอีก 2 บาท เป็นค่าสินสอดให้กับฝ่ายเจ้าสาว
เวลาผ่านไป 1 ปี ที่เขาทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันที่บ้านของาสาววุ่น ต.เขาปูน จนมีพยานรัก 1 คน ชื่อ น้องศร หรือ เด็กชายสรวิศ พุกนิลฉาย ที่เป็นเด็กร่างกายสมบูรณ์ แข็งแรง น่ารักและที่สำคัญไม่ได้พิการทางหูเหมือนพ่อและแม่
ชีวิตคู่ตั้งแต่อยู่กันมา คุณบุญส่งบอกว่ามีความสุขดี สาววุ่นทำหน้าที่ภรรยาเอาอกเอาใจปรนนิบัติเป็นแม่บ้านแม่เรือนอย่างมิได้ขาดตกบกพร่อง แม้ว่าตอนที่อยู่ด้วยกันใหม่ๆ จะมีปัญหาเรื่องการสื่อสารภาษามือผิดจนทำให้เข้าใจผิดเกือบทะเลาะกัน สาเหตุเพราะคุณบุญส่งบอกอย่างหนึ่งแต่ภรรยาเข้าใจไปอีกอย่าง แต่ตอนนี้ก็สามารถหาวิธีสื่อสารเป็นรู้กันในครอบครัว แล้วว่าถ้าแสดงแบบนี้ต้องการอะไรหมายความว่าอะไร ซึ่งคุณบุญส่งเล่าว่า
“ชีวิตคู่ผมก็มีความสุขราบรื่นดี ก็มีงอนกันบ้างด้วยเรื่องเล็กน้อยตามประสาผัวเมียเหมือนกับคนปกติทั่วไป เพราะเรื่องที่เขาจะเป็นห่วงผมเวลากลับบ้านดึกๆ เขาชอบคิดว่าผมจะไปหาสาวอยู่เรื่อย ซึ่งที่จริงผมมีงานซ่อมติดพัน บางครั้งมีนัดสังสรรค์กับเพื่อนชมรมหูหนวกด้วยกัน ไม่เคยเถลไถลแบบที่เขาคิดเลย”
แม่ของสาววุ่นเล่าเสริมว่า
“วุ่นเขาจะเป็นห่วง ซึ่งตัวบุญส่งเองก็คงไม่เข้าใจว่าวุ่นน่ะคิดจินตนาการไปมากกว่าผู้หญิงธรรมดา เพราะความที่เขาต้องเก็บกดความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดระบาย หรือซักไซ้สามีได้เหมือนผู้หญิงอื่นทั่วไป มีอะไรก็ร้องไห้เท่านั้น เวลาทะเลาะกันหรืองอน เขาทั้งคู่ก็แค่ทำหน้าขึงขังใส่กัน จะส่งเสียงบ้างเหมือนกันแต่เป็นเสียงเฉพาะของเขา แต่ก็ไม่ได้ดังวี้ดว้ายเอะอะเหมือนผัวเมียคนปกติทั่วไปที่ทะเลาะ
กันที ดังไปสามบ้านแปดบ้าน เขาโกรธกันก็ไม่นาน เดี๋ยวก็ดีกันแล้ว เพราะบุญส่งเขาง้อและเอาอกเอาใจเมียเก่ง ไปไหนก็จะซื้อของมาฝากเมีย ฝากลูกเสมอ ทั้งเสื้อผ้า เครื่องประดับ พวกกิ๊บติดผมมาให้”
ตรงนี้คุณบุญส่งส่งภาษามือพร้อมทำท่าทางประกอบบอกเทคนิควิธีง้อสาววุ่นด้วยว่า
“เวลาเขางอนหรือโกรธ เขาจะเข้าห้องไปร้องไห้ ผมก็จะเข้าไปลูบหัวเขา ลูบหลัง กอดเขา และรีบอธิบายเรื่องที่เขาเข้าใจผิด ผมก็จะบอกเขาว่าอย่าคิดมากนะ ผมไปทำงาน ไม่ได้ไปเจ้าชู้ จะบอกเขาว่า ผมรักเขาคนเดียว เดี๋ยวเขาก็หายโกรธแล้ว”
แต่เรื่องที่ทั้งคู่มีปัญหามากก็คือ เรื่องการเลี้ยงลูกนั่นเอง แม่ของสาววุ่นเล่าต่อว่า
“ตอนกลางคืนจะไม่ให้เขาเอาลูกไปนอนด้วยเลย เพราะเคยให้เอาลูกไปนอนอยู่ครั้งหนึ่ง พอลูกตื่นร้องจนเสียงแหบ แต่เขาทั้งสองคนก็ไม่ตื่นกัน เพราะเขาไม่ได้ยินเสียงร้องลูก ทั้งๆ ที่เขาก็นอนกอดลูกอยู่ จนแม่ต้องไขกุญแจเข้าไปอุ้มหลานออกมา ตั้งแต่นั้นก็เลยไม่ให้เขาเลี้ยงตอนกลางคืนอีกเลย แต่กลางวันก็ไม่มีปัญหาเพราะมันมองเห็น
ตอนคลอดก็ลุ้น กลัวว่าหลานจะเหมือนพ่อกับแม่เขา แต่พอหมอบอกว่าแข็งแรงเป็นปกติดีทุกอย่างและเวลาเสียงดังก็เห็นเขาตกใจ เราก็สบายใจ
หลานจะติดพ่อ และตัวพ่อเอง เขาก็เห่อลูกมาก เขาจะอวดคนไปทั่วว่า ลูกหน้าเหมือนเขา บุญส่งเขาเป็นคนรักครอบครัว ถ้าว่างเขาก็ชอบพาลูกพาเมียไปเที่ยวเสมอ”
คุณบุญส่งบอกกับเราว่า ทุกวันนี้นอกจากตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินเพื่ออนาคตของลูกเมียแล้ว เขาก็จะทำให้ครอบครัวเขามีความสุขอบอุ่น จะไม่สร้างปัญหาให้กับสังคม และถึงแม้เขาและภรรยาจะพิการ แต่ความพิการจะไม่เป็นอุปสรรคมาทำลายชีวิตคู่ของเขาอย่างแน่นอน
นอกจากได้ฟังเรื่องราวชีวิตคู่ของคุณบุญส่งกับสาววุ่น ก็ยังได้รู้เรื่องราวของคู่รักในโลกเงียบคนอื่นๆ อีกหลายคู่ ซึ่งเป็นเพื่อนของคุณบุญส่งบังเอิญได้แวะมาเยี่ยมในวันเดียวกันนี้ พวกเขาเล่า (ด้วยภาษามือแปลด้วยล่าม) ให้ฟังว่า พวกเขาเคยได้ใช้ชีวิตครอบครัวกับคนปกติหูดีมาก่อน แต่ชีวิตคู่ก็ไปไม่รอด เพราะขาดความเข้าใจ คนปกติจะไม่เข้าใจว่าพวกเขาต้องการอะไร แรกๆ ก็เหมือนจะไปกันได้ด้วยดี แต่อยู่ๆ มาก็ไม่ยอมรับสภาพที่เขาเป็นได้ มีปัญหาการสื่อสาร สุดท้ายชีวิตคู่ก็ต้องจบลง สู้มาใช้ชีวิตคู่กับคนในโลกเงียบเหมือนกันจะดีกว่า เพราะต่างฝ่ายก็มีความเห็นอกเห็นใจเข้าใจความรู้สึกกันและกันได้ดี
แต่ไม่ว่าจะเป็นชีวิตคู่ในโลกเงียบหรือชีวิตคู่ของคนปกติ นอกจากมีความรักให้กันแล้วก็ยังต้องมีความเข้าใจ ให้อภัยและอดทน (เป็นวลีที่คุณดำรงใช้ประจำเวลาเป็นประธานต้องขึ้นไปกล่าวให้กับคู่แต่งงาน) เพื่อการประคองชีวิตคู่ให้ยืนยาวและทุกคนไม่ว่าจะหญิงหรือชายไม่ว่าจะพิการหรือไม่พิการ ก็ต้องการความรัก ความเข้าใจและการเอาใจใส่จากสามีหรือภรรยาเหมือนกันทุกคน หากทั้งสามีภรรยาเข้าใจใส่ใจกัน แค่นี้ชีวิตครอบครัวก็มีความสุข