พินิตพงศ์ ประโยชน์กุลนันท์ สะท้อนชีวิตบนรถเข็น..ได้ดีเพราะ "แม่"

คอลัมน์ "คลื่นอนาคต"

"คนเราเกิดมาต้องมีความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปสู่ความสำเร็จที่ตั้งใจไว้ แม้จะเกิดมาพิการแต่ผมก็ไม่เคยกลัวเมื่อต้องแข่งขันกับคนปกติ เพราะผมรู้ตัวว่าจะต้องใช้ความพยายามมากกว่าพวกเขานั่นเอง" เป็นคำพูดของ "พินิตพงศ์ ประโยชน์กุลนันท์" หรือซัน นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(มธ.) นักศึกษาพิการทางร่างกายที่มีแนวทางในการดำรงชีวิตอยู่อย่างมีความสุขในสังคม รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองชอบคือคอมพิวเตอร์แล้วพยายามไขว่คว้าหาความรู้ เพื่อจะทำความฝันให้เป็นจริง ซึ่งจุดหมายปลายทางของชีวิตการทำงาน เขาต้องการทำงานที่บริษัทไอบีเอ็ม ประเทศไทย จำกัด ในสายงานโปรแกรมเมอร์

หลังจากลืมตาดูโลกมาได้ 9 เดือน ขาของพินิตพงศ์ก็มีลักษณะลีบเล็ก มิหนำซ้ำตอนอายุ 9 ขวบ ก็ประสบอุบัติเหตุพลัดตกเตียง

เขาจึงไม่แน่ใจว่าสาเหตุที่แขนและขาอ่อนแรงจนไม่สามารถเดินได้นั้นมีสาเหตุมาจากความพิการแต่กำเนิดหรือประสบอุบัติเหตุ กระทั่งปัจจุบันคำตอบนั้นก็ยังไม่ถูกเฉลย แต่พินิตพงศ์ก็ไม่ได้ต้องการคำตอบ เขาพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่เคยท้อแท้ในโชคชะตา พยายามศึกษาเล่าเรียนเหมือนเด็กปกติทั่วไป แม้จะนั่งอยู่บนรถเข็น ความมุมานะพยายามของเขาส่งผลให้สามารถเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยได้

"ผมเริ่มเรียนระดับอนุบาลถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ ขณะนั้นผมไปไหนมาไหนด้วยรถเข็น สามารถใช้แขนเขียนหนังสือได้ปกติ หลังจากจบ ม.ต้นแล้ว ผมตัดสินใจเรียนสายวิทย์-คณิต ซึ่งเป็นวิชาที่ชอบ เพราะใช้ความเข้าใจมากกว่าวิชาสังคมที่ต้องอ่านเยอะ จำเยอะ กระทั่งสามารถสอบเข้าโครงการพัฒนาส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี(สสวท.)ได้ จึงย้ายมาเรียนที่โรงเรียนนครสวรรค์ โดยมีแม่คอยรับ-ส่งทุกวัน ทุกเที่ยงวันผมต้องไปจุดนัดพบเพื่อรับอาหารกลางวันจากแม่ค้าร้านประจำที่จะนำมาส่งให้ก่อนจะไปร่วมทานอาหารกับเพื่อนๆ ยอมรับว่าผมมีเพื่อนดีมาก ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนเพื่อนคอยช่วยเหลือเสมอๆ อย่างช่วยหยิบหนังสือให้ ผมโชคดีกว่าเด็กพิการคนอื่นที่ฐานะทางบ้านดี ทำให้ผมได้นั่งรถเข็นไฟฟ้าขณะเรียนชั้น ม.ปลาย จากที่เคยนั่งรถเข็นธรรมดาตอนอยู่ ม.ต้น เพราะต้องเปลี่ยนห้องเรียนทุกคาบ เมื่อต้องขึ้นไปเรียนชั้น 2 โรงเรียนไม่มีทางลาดสำหรับรถเข็น ทางบ้านก็ได้สร้างลิฟต์เพื่ออำนวยความสะดวก "

หลังจากจบ ม.ปลายพินิตพงศ์เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยพักอยู่ภายในหอพักของมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นหอพักพิเศษที่ต้องอยู่คนเดียว ด้วยความที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้จึงต้องมีแม่มาคอยดูแลอยู่ไม่ห่างยกเว้นแค่เวลาเรียนเท่านั้น โดยแม่จะเข้ามาอยู่หอพักสับเปลี่ยนกับพี่ชายบ้างเมื่อจะต้องกลับไปดูแลกิจการค้าขายที่บ้านเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่ภารกิจทุกอย่างตั้งแต่อุ้มอาบน้ำ แต่งตัว ทำกับข้าว ฯลฯ จะตกอยู่ที่แม่หมด ซึ่งเขาก็ไม่เคยทำให้แม่เสียใจ และพยายามตั้งใจทำแต่สิ่งที่ดีๆ เพื่อให้แม่ภูมิใจ

"ปีนี้ผมได้รับทุนการศึกษาสำหรับเด็กพิการจากบริษัท ไอบีเอ็ม ประเทศไทย จำกัด เป็นเงิน 60,000 บาท และโน้ตบุ๊ก 1 เครื่อง ทำให้ผมยิ่งมีกำลังใจที่จะตั้งใจศึกษาเล่าเรียนและจะนำเงินทุกบาทไปใช้ประโยชน์เพื่อการศึกษาต่อไป ที่ผ่านมาผมพยายามฝึกฝนความสามารถในการใช้คอมพิวเตอร์ให้มากที่สุด เพราะผมรู้ว่าเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้สามารถนำไปประกอบอาชีพได้ ยิ่งได้มีโอกาสเยี่ยมชมสำนักงานใหญ่ของบริษัทไอบีเอ็ม ประเทศไทย จำกัด และได้เห็นโปรแกรมช่วยเหลือคนพิการที่ตาบอดไม่สามารถอ่านหนังสือจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ได้ ด้วยการพัฒนาโปรแกรมให้สามารถพูดออกมาเป็นเสียงให้คนตาบอดฟังได้ ซึ่งตรงกับความตั้งใจของผมที่อยากพัฒนาโปรแกรมเพื่อช่วยเหลือคนพิการแขนขาอ่อนแรงอย่างผมบ้าง ผมจึงตั้งใจว่าหากมีโอกาสอยากเข้าไปทำงานพัฒนาโปรแกรมที่บริษัทไอบีเอ็ม และบริษัทเองก็ให้ความมั่นใจว่ามาสมัครได้ แสดงให้เห็นว่าเขาไม่รังเกียจคนพิการอย่างผม"

พินิตพงศ์บอกถึงอุดมการณ์แห่งความสำเร็จว่า สิ่งที่ทำให้มาถึงจุดนี้ได้เนื่องจากความตั้งใจเรียนหนังสือ โดยพยายามจับใจความสำคัญๆ ของเนื้อหาแต่ละเรื่องให้ได้ ที่สำคัญต้องตั้งใจเรียนในห้องเรียนทุกครั้ง และต้องเข้าเรียนทุกคาบ พยายามเข้าร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆ ทุกกิจกรรมที่สามารถเข้าร่วมได้อย่าง นั่งสมาธิ วาดภาพ

เขาฝากให้กำลังใจไปยังผู้พิการด้วยกันว่า "อยากให้คนที่เกิดมาพิการทุกคนพยายามค้นหาในสิ่งที่ตนสนใจแล้วพยายามฝึกฝนให้เต็มที่ อย่ายอมแพ้แล้วสักวันต้องประสบความสำเร็จ นอกจากนั้นสังคมต้องเปิดโอกาสให้พวกเราบ้าง เหมือนไอบีเอ็มที่ให้โอกาส ซึ่งทำให้เราไม่เป็นภาระสังคมและสามารถทำประโยชน์ให้ประเทศชาติต่อไป"