“ติ๊ก” เจษฎาภรณ์ ผลดี กับ เรียวลิตี้ ภารกิจถ่ายทอดวิถีชีวิตของคนพิการเป็นเวลา 3 วันบนวีลแชร์ ขึ้นรถไฟ รถไฟฟ้า รถไฟใต้ดิน ในรายการเรียวลิตี้เจาะใจ ที่ออกอากาศทางช่อง 5 วันพฤหัสบดีที่ 24 สิงหาคม 2549 เวลา 22.15น. (ภาคที่ 1)

เริ่มจากที่คุณติ๊กต้องไปพบกับเจ้าหน้าที่ของศูนย์สิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ เพื่อรับวีลแชร์และฝึกการทรงตัว-การควบคุมตัวเองบนวีลแชร์ จากนั้นจะต้องเดินทางโดยรถไฟไปยังสถานีหัวลำโพง ตอนที่ต้องเอาคุณติ๊กและวีลแชร์ขึ้นรถไฟลำบากมาก เพราะรถไฟจะจอดที่สถานีเพียง 2 นาที จึงต้องขอความช่วยเหลือเจ้าหน้าที่และขอแรงชายหนุ่มช่วยกันยกคุณติ๊กขึ้นรถไฟไปก่อน แล้วพับวีลแชร์ยกตามขึ้นไปอีกที ทันเวลา 2 นาทีแบบเฉียดฉิว

เมื่อขบวนรถไฟที่คุณติ๊กโดยสารแล่นเข้าสู่สถานีหัวลำโพง คราวนี้ให้คุณติ๊กนั่งบนวีลแชร์ แล้วขอแรงเจ้าหน้าที่ยกวีลแชร์ผ่านช่องทางขึ้น-ลงรถไฟได้แบบพอดิบพอดี

คุณติ๊กถามหาห้องน้ำในบริเวณสถานีหัวลำโพง และขยับวีลแชร์ไปถึงหน้าห้องน้ำ ปรากฎว่าห้องน้ำสำหรับคนพิการล็อก จึงต้องขอให้เจ้าหน้าที่มาเปิดให้ แต่อุปสรรคคือ พอเข้าห้องน้ำแล้ว ไม่สามารถยื่นมือไปดึงลูกบิดประตูเพื่อปิดห้องน้ำ จนคุณติ๊กถึงกับออกปากฝากถึงคนที่ออกแบบและทำประตูสำหรับห้องน้ำคนพิการว่า ควรจะมาลองนั่งวีลแชร์และทดลองการใช้ประตูในลักษณะนี้ ในที่สุดคุณติ๊กใช้วิธีเอาเล็บจิกขอบประตู เพื่อให้ประตูค่อยๆ ขยับปิดเข้ามา กว่าจะได้ถ่ายทุกข์คุณติ๊กก็ใช้เวลาขยับประตูอยู่เป็นนานสองนาน

ภารกิจต่อไปคือ เดินทางไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน ซึ่งมีเจ้าหน้าที่มาอำนวยความสะดวก ช่วยเข็นวีลแชร์ผ่านช่องเก็บเงินและไปยังตู้รถที่มีสัญลักษณ์คนพิการ เจ้าหน้าที่ช่วยเข็นวีลแชร์เข้าไปในตู้โดยสารและล็อกรถวีลแชร์ป้องกันการลื่นไหล ลงรถไฟใต้ดินที่สถานีอโศก

แล้วต่อรถไฟฟ้าที่สถานีอโศก ตรงจุดนี้คุณติ๊กเจออุปสรรคนิดหน่อย คือ หลังจากเข็นตัวเองไปตรงจุดขึ้นลิฟท์ และกดสัญญาณแจ้งเจ้าหน้าที่ให้ทราบว่ามีคนพิการต้องการใช้ลิฟท์ กว่าเจ้าหน้าที่จะมาก็ใช้เวลาพอสมควร ภารกิจของคุณติ๊กคือ ต้องลงที่สถานีเอกมัย ซึ่งเป็นสถานีที่ไม่มีลิฟท์ให้บริการคนพิการ เจ้าหน้าที่จึงต้องมาช่วยกันยกคุณติ๊กลงบันไดเลื่อน และยกรถเข็นลงมาถึงบันไดข้างล่าง

จากนั้นก็ต้องเดินทางต่อไปที่สถานีขนส่งเอกมัย เพื่อขึ้นรถทัวร์ไปยังโรงเรียนอาชีวะพระมหาไถ่ อาจารย์ที่รับผิดชอบพาคุณติ๊กไปยังที่พัก เริ่มจากสอนวิธีการเข้าลิฟท์ ด้วยการถอยรถวีลแชร์ให้เข้าที่เข้าทาง หอนอน เป็นเตียง 2 ชั้น ทีแรกก็สงสัยว่าจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงชั้นบนอย่างไร อาจารย์บอกว่าสำหรับคนพิการที่ไม่รุนแรงและสามารถพยุงตัวเองไปดี จากนั้นก็สาธิตการใช้ห้องน้ำ การอาบน้ำ ให้คุณติ๊กปูที่นอนเอง กว่าจะปูที่นอนเสร็จ เล่นเอาเหงื่อท่วมตัวทีเดียว และอาจารย์สอนวิธีการขึ้น-ลงเตียงนอน

จากนั้นก็ฝึกหัดการเล่นบาสเก็ตบอล ซึ่งจะต้องเปลี่ยนเป็นรถวีลแชร์อีกแบบหนึ่งที่ใช้สำหรับการกีฬา คุณติ๊กได้ฝึกร่วมกับนักกีฬาคนพิการคนอื่นๆ ในการเล่นบาสเก็ตบอล ฝึกการควบคุมทิศทางการเคลื่อนไหวบนรถวีลแชร์

คุณติ๊กบอกว่า หากการเดินทางของคนพิการมีอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกให้ จะได้ไม่ต้องขอให้คนอื่นมาคอยช่วยเหลือตลอดเวลา เพราะรู้สึกเกรงใจที่จะต้องขอความช่วยเหลือจากผู้คน
เช่น การเดินทางไปทำงานของคนพิการ แม้แต่การเรียกรถแท๊กซี่ พอคนขับเห็นว่าเป็นคนพิการวีลแชร์ก็มักจะไม่รับ เพราะไม่อยากเสียเวลา เสียแรงต้องมาอุ้มคนพิการ

คุณติ๊กยังบอกอีกว่า การฟื้นฟูทางด้านจิตใจของคนพิการเป็นเรื่องสำคัญ เพราะความพิการทางร่างกายก็คงไม่สามารถจะทำให้คืนสู่สภาพปกติได้แล้ว สิ่งที่สำคัญคือ จิตใจที่บอบช้ำ จากที่ติดลบ หรือ เป็นศูนย์ จะต้องสร้างให้คนพิการมีกำลังใจ ให้ยืนหยัดสู้ชีวิตในสังคมต่อไป