หลังตกลงมาจากเชือก เธอก็เจ็บแปล๊บที่หัวเข่าทันที!! แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ ยังคงทำกิจกรรมกันเพื่อนๆ ต่อไป โดยหารู้ไม่ว่า...แม้จะไม่มีบาดแผลหลังจากตกเชือก แต่...อาการปวดแปล๊บที่หัวเข่าเป็นสัญญาณหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอ

เช้าวันหนึ่งหลังกลับจากเข้าค่ายได้ไม่กี่วัน เธอเริ่มเป็นไข้ และทรงตัวลุกขึ้นจากที่นอนไม่ได้ รู้สึกเหมือนมีใครเอาตะปูมายึดเส้นสายในร่างกายไม่ให้ขยับตัว เธอปวดตามข้อทุกข้อในร่างกาย

หากกระนั้น...โชคชะตาก็ยังเข้าข้างจินตนาอยู่บ้าง เพราะอาการในระยะเริ่มแรกยังไม่รุนแรงมาก เธอกัดฟันเดินทางไปสอบปลายภาคจนจบมัธยมศึกษาตอนต้น หลังจากสอบเสร็จอาการของเธอก็กำเริบหนักทันที!

หมอบอกว่าเป็นโรครูมาตอยด์ มีอาการปวดตามข้อทุกข้อ ปวดจนรู้สึกว่าร่างกายกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ยิ่งอาการกำเริบ มือเท้าก็ยิ่งหงิกงอ นั่งไม่ได้ เดินไม่ได้ ต้องนอนอย่างเดียว ขยับไปไหนไม่ได้เลย จากคนที่ทำอะไรได้เองทุกอย่าง ชีวิตต้องมาหมดคุณค่า เพราะต้องให้คนอื่นช่วยตลอดเวลา ชีวิตมีแต่การรอ...รอให้คนอื่นมาช่วย เกลียดตัวเองมาก ความฝันที่อยากป็นครูก็ดับวูบลงไปในพริบตา เสียใจจนอยากฆ่าตัวตาย จินตนาเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

จากร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไป จินตนารับสภาพตัวเองไม่ได้ เธอเปลี่ยนเป็นคนขี้หงุดหงิด เจ้าอารมณ์กับคนในครอบครัว เขวี้ยงแก้ว ปาข้าวของ ดุด่า โวยวาย แต่ถึงกระนั้นคนในครอบครัว โดยเฉพาะพ่อแม่ที่ยังดูแลประคบประหงมอย่างดี ทั้งที่อายุของทั้งคู่ล่วงเข้าสู่เลข 6 แล้ว

แม่เห็นแขกร้องไห้ แม่จะเข้ามากอด สงสารแม่มากที่ต้องทุกข์กับแขกด้วย จึงคิดว่าร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ มันทำให้ชีวิตไร้ค่าไปวันๆ แต่ถ้าเรายิ้ม เราก็จะมีความสุข คนอื่นก็จะไม่ทุกข์ไปกับเราด้วย

จากความทุกข์ระทมที่เคยทำให้คิดอยากฆ่าตัวตาย สาวร่างเล็กคนนี้จึงลุกขึ้นสู้ และเมื่อเธอสู้! โชคชะตาจึงส่งเจ้าหน้าที่ดูแลคนพิการจากศูนย์การดำรงชีวิตอิสระ จ.นครปฐม มาดูแลฝึกทักษะการใช้ชีวิตด้วยตนเองโดยไม่พึ่งคนอื่น จัดกิจกรรมฝึกอาชีพต่างๆ ให้หัดทำ รวมทั้งแนะนำให้เธอรวบรวมเอกสารยื่นขอเบี้ยยังชีพผู้พิการกับรัฐบาล ปีแรกเอกสารไม่ผ่านการพิจารณา ปีที่ 2 ก็ไม่ผ่านพิจารณาอีก ปีที่ 3,4,5,6 เธอยังคงส่งเอกสารยื่นขอแต่ก็ได้รับการปฏิเสธกลับมาทุกครั้ง ด้วยเหตุผลยังมีผู้พิการคนอื่นที่ด้อยโอกาสมากกว่า

ไม่รู้เหมือนกันว่า เจ้าหน้าที่เอาอะไรมาเป็นเกณฑ์วัดการอนุมัติเงินช่วยเหลือ ถ้าวัดจากการที่เห็นว่าคนพิการมีครอบครัวดูแล หรือพอมีเงินรักษาตัว แขกว่าไม่ถูกต้อง เพราะความจริงแล้วคนพิการก็ไม่มีเงิน และเป็นภาระของครอบครัว

ตลอด 6 ปีที่ชีวิตวนเวียนอยู่ในโรงพยาบาล อาการไม่ดีขึ้นเลย มีแต่ทรงกับทรุด เรื่องเบี้ยยังชีพคนพิการที่ยื่นเอกสารขอไปก็ไม่ได้รับการพิจารณาสักที แขกหมดหวัง เธอบอกให้พ่อแม่หยุดพาไปรักษา และหันมารับจ้างทำงานเล็กๆ น้อยๆ หาเลี้ยงชีพ ไม่หวังเงินจากรัฐบาลอีก เธอรับปักเสื้อนักเรียน และวาดรูปเพื่อส่งศูนย์การดำรงชีวิตอิสระฯ ตีพิมพ์ทำสคส.

ตื่นขึ้นมาทุกเช้าจะคิดว่าตัวเองเดินได้ บางครั้งก็จินตนาการไปว่าหยิบจับ หรือทำอะไรเองได้ แต่ก็ได้แค่ฝัน ตอนนี้ที่ทำได้คือ พยายามทำงานเลี้ยงตัวเองไม่ให้เป็นภาระใคร แม้จะต้องนั่งเกร็งทั้งวัน ปวดต้นคอ ปวดแขน จากการรับปักเสื้อที่ได้ค่าแรงประมาณ 500-600 บาท และวาดรูปซึ่งได้ค่าแรงปีละ 10,000 บาท ทำให้ชีวิตมีคุณค่าขึ้น ถึงจะพิการแต่ชีวิตก็อยู่ได้โดยไม่ต้องรอคอยโชคชะตามาลิขิต

ระหว่างที่แขกพยายามสู้ชีวิต ไม่รอคอย โชคชะตา เธอก็ยังเพียรส่งเอกสารยื่นขอเบี้ยยังชีพสำหรับคนพิการต่อไป และในปีที่ 10 โชคชะตาก็เข้าข้างเธอ รัฐจ่ายเบี้ยยังชีพให้เธอเดือนละ 500 บาท เงินก้อนแรกได้เมื่อเดือนกันยายน ปี พ.ศ.2549

ได้เงินมาก็นำมาซื้อกับข้าวกินกับครอบครัว และซื้อขนมให้หลาน ไม่หวังพึ่งใคร พยายามทำให้ดีที่สุด เข้าวัดทำบุญเพื่อชาติหน้าจะได้ไม่เกิดมาเป็นแบบนี้อีก

แม้โชคชะตาฟ้าลิขิตให้ต้องอาภัพ แต่สำหรับจินตนาก็ลิขิตชีวิตให้อยู่อย่างมีความหวัง!!