หนูจบปริญญาตรีแล้ว

"...เราสามารถเลือกทางเดินให้ชีวิตอย่างที่อยากเป็นได้ ถ้ามีความตั้งใจ หรือมีความมุ่งมั่น"

ครั้งหนึ่ง น้องมิ่ง หรือ น.ส.จักริ์รดา อัตตรัถยา เคยบอกกับ ทีมงานคุณภาพชีวิต ซึ่งขณะนั้นเธอกำลังเรียนอยู่ปี 3 คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอาหาร ในรั้วจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังผ่านปรับตัวจากการเริ่มต้นเป็นน้องใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัย ต้องปรับตัวกับการอยู่กับเพื่อนๆ และปรับตัวให้เข้ากับวิชาที่เรียน ซึ่งน้องมิ่งเองก็ยอมรับว่า 3 ปีแรกของการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยในสาขาที่เธอเลือกนั้น เป็นการเรียนที่หนัก แต่ความตั้งใจ และความมุ่งมั่นที่เธอมีเกินร้อย ส่งผลให้ผลการเรียนแต่ละเทอมที่ได้มามากกว่า 3.00 ตลอด
เธอบอกว่า นี่เป็นเหมือนการพิสูจน์ตัวเองอย่างหนึ่งว่า เธอทำได้ ความพิการไม่ได้ทำให้เธอมีข้อจำกัด

ทีมงานมีโอกาสรู้จักน้องมิ่ง ตั้งแต่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัย และกำลังรอฟังผลสอบ จนกระทั่งได้ร่วมแสดงความยินดี เมื่อเธอได้เข้าเรียน ตอนนั้นเธอเป็นเด็กกะโปโล ที่มีความพิการทางหูมาตั้งแต่เด็ก ต้องใช้เครื่องช่วยฟัง โชคดีที่ครอบครัวส่งเสริมให้เธอเรียนกับเด็กปกติ แม้จะฟังไม่ชัดถ้อยชัดคำทั้งหมด แต่เธอก็สามารถอ่านปากได้ว่าคนอื่นๆ พูดอะไรและสามารถพูดตอบโต้ทุกถ้อยคำ

4 ปีผ่านไป มาวันนี้ทีมงานได้พบกับเธออีกครั้ง เธอเป็นเด็กสาวที่มีความคล่องแคล่วและร่าเริงสมวัย เรียนจบปริญญาตรีแล้ว กำลังจะได้รับพระราชทานปริญญาบัตรในเดือนกรกฎาคมนี้ และได้เกียรตินิยมอันดับ 2

น้องมิ่งเล่าย้อนให้ฟังด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกดีใจมากที่ได้เกียรตินิยม เนื่องจากผลการเรียนที่ได้ จาก 7 เทอมแรกได้ 3.17 ดูแล้วอาจมีความหวังน้อยที่จะได้เกียรตินิยมอันดับสอง ที่ต้องได้เกรด 3.25 ขึ้นไป ถ้าจะทำให้ได้ เธอต้องอัพเกรดในเทอมสุดท้ายอย่างหนัก ซึ่งในขณะนั้นคิดว่า ตัวเองมีความหวังเพียงห้าสิบห้าสิบ เธอจึงมุ่งมั่นกับการสอบในเทอมสุดท้าย และวิทยานิพนธ์เป็นอย่างมาก

โดยจับคู่กับเพื่อนคนหนึ่งที่อยู่สาขาเดียวกัน คือ เทคโนโลยีชีวภาพที่เป็นส่วนหนึ่งของภาควิชาเทคโนโลยีทางอาหาร เพื่อทำโปรเจคท์กับอาจารย์คนหนึ่งที่ทำวิจัยเกี่ยวกับการสกัดยีนสร้างสารแอนติไมโครเบียล เปปไทด์ (Antimicrobial peptides) จากเลือดในปูทะเล นำแทรกในโครโมโซมของจุลชีพที่ไม่เป็นอันตราย เพื่อผลิตสารปฏิชีวนะที่มีคุณสมบัติในการต้านทานจุลชีพ

ผลงานวิจัยนี้คาดว่า สามารถทดแทนสารปฏิชีวนะที่ใช้ยับยั้งจุลชีพทั่วไปในอุตสาหกรรมอาหาร เพื่อช่วยลดมูลค่าของอาหารแปรรูปที่มีราคาแพง

ในการทำโปรเจคท์เริ่มต้นต้องหาข้อมูลต่างๆ เช่น ลักษณะของปูทะเล วิธีการสกัด การตัดต่อพันธุกรรมยีน การทำให้บริสุทธิ์ การทดสอบประสิทธิภาพในการต้านทานจุลชีพ เพื่อนำมาสรุปเป็นรายงานเบื้องต้นนำเสนออาจารย์ที่ปรึกษา เมื่อได้ผ่านอนุมัติจากอาจารย์จึงเริ่มติดต่อห้องปฏิบัติการต่างๆ เช่น ห้องปฏิบัติการจุลชีววิทยาในอาหาร ห้องปฏิบัติการทางเคมีอาหาร เพื่อทำการจองวันที่ทำการวิจัยและยืมอุปกรณ์ในการทำโปรเจคท์ รวมถึงติดต่อขอสั่งซื้อสารเคมีหรืออุปกรณ์ที่ไม่มีในห้องนั้นๆ เช่น ปูทะเลที่จะใช้ทำโปรเจคท์ สารเคมีและอุปกรณ์สำหรับการทำให้บริสุทธิ์ พร้อมกับหาข้อมูลที่ใช้สนับสนุนงานวิจัยนั้น

จากนั้นก็เริ่มทำงานได้โดยสกัดยีนจากปูและถ่ายแทรกเข้ายีนของจุลชีพ เพื่อผลิตให้ได้ปริมาณมากด้วยการกระตุ้นให้จุลชีพผลิตเรื่อยๆ จากนั้นทำสารปฏิชีวนะให้บริสุทธิ์ นำสารที่ได้ไปทดสอบคุณสมบัติการต้านทานจุลชีพ เมื่อทำงานวิจัยเสร็จ ก็ต้องสรุปผลการวิจัยและทำรายงานโปรเจคท์เป็นเล่มเพื่อส่งอาจารย์

ปรากฏว่า เธอได้เกรดเทอมสุดท้าย 3.87 ซึ่งสูงกว่าที่เคยได้มาก่อนในชีวิตเรียน ทำให้มีเกรดสะสมอยู่ที่ 3.26 ส่งผลให้เธอได้รับเกียรตินิยมอันดับ 2 ดังที่ตั้งใจไว้
"หนูดีใจมาก พ่อ แม่ เพื่อนและญาติหลายคนก็ดีใจด้วย เพราะจากเกรดสะสมนี่เองที่ทำให้หนูมีโอกาสเรียนต่อปริญญาโททั้งในประเทศและต่างประเทศได้ เพราะหนูตั้งใจอยากเรียนสูงๆ ถ้าเรียนต่อถึงปริญญาเอกก็จะเรียน"
แต่น้องมิ่งก็เลือกเรียนในเมืองไทย จากสาขาที่เรียนจบมา เธอพยายามค้นคว้าหาข้อมูลว่า จะไปในทิศทางไหนต่อไปอีกบ้าง เพื่อที่ว่าหลังเรียนจบ เมื่อต้องทำงาน เธอจะสามารถใช้ชีวิตจริงได้

เธอพบว่า มีอยู่ 3 คณะที่เธอเลือกที่จะเรียนต่อยอดได้ คือ คณะวิศวกรรมชีวเวชของจุฬาฯ และวิศวกรรมเคมีและวิศวกรรมชีวภาพที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี (บางมด) ซึ่งเธอได้สมัครทั้ง 3 แห่ง และก็ได้ทั้ง 3 แห่งอีกเช่นกัน ตอนนี้ก็อยู่ที่ว่าจะตัดสินใจเลือกเรียนที่ไหน และนอกจากนั้นน้องมิ่งยังได้สมัครทุนกระทรวงวิทยาศาสตร์และทุน ก.พ.ไว้อีกด้วย ได้ผ่านการสอบข้อเขียนแล้ว เหลือรอฟังผลในวันที่ 24 พฤษภาคมนี้

"อย่าคิดว่า พิการแล้วทำอะไรไม่ได้ เพราะแม้เราจะเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะมีชีวิตที่เหลือให้เป็นไปตามที่เราอยากให้เป็นได้ เพราะฉะนั้นอย่าท้อแท้สู้แล้ววิ่งไปตามฝัน ความสำเร็จจะรออยู่ข้างหน้า" น้องมิ่ง บอกด้วยรอยยิ้ม

********************
พี่บัว หรือ อุบลรัตน์ คุณแม่ของน้องมิ่ง บอกว่า ไม่เคยรู้สึกว่า เหนื่อยเลย ที่มีลูกสาวสองคน อย่าง น้องมิ่ง และน้องสาว ซึ่งลูกทั้งสองคน มีอาการเหมือนกัน คือ หูพิการมาแต่เล็ก ต้องใช้เครื่องช่วยฟัง และอ่านปากเพื่อเรียนรู้การสื่อสารตอบโต้กับผู้อื่น

ปีนี้มิ่งจบปริญญาตรี และกำลังจะเรียนต่อปริญญาโท ในขณะที่ลูกสาวคนเล็กเพิ่งสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้
"ถ้าถามความรู้สึกพี่ตอนนี้ พี่ถามตัวเองตลอดว่า ถ้าเทียบกับแม่คนอื่นๆ ที่มีลูกเป็นเหมือนกับลูกพี่ พี่ควรจะให้อะไรลูกมากกว่านี้หรือเปล่า ทุกวันนี้พี่ยังให้ลูกน้อยเกินไปหรือเปล่า พี่ถามตัวเองตลอด เพราะเพื่อนคนอื่นๆ เขาส่งเสริมให้ลูกเรียนวาดรูป เรียนภาษาอื่นเพิ่มนอกจากภาษาอังกฤษ เพื่อปูทางให้ลูกได้เข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยอย่างที่หวังไว้ และก็ทำได้อย่างดี ในขณะที่พี่มองว่า แค่ลูกเรียนภาษาอังกฤษอย่างเดียวก็หนักแย่แล้ว"

พี่บัว บอกว่า พยายามคิดทุกอย่าง เพราะชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ไม่ใช่ความจริงที่ลูกต้องเจอ แต่ชีวิตการทำงานหลังเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วต่างหาก เป็นความจริงที่ลูกต้องอยู่ตรงนั้นไปอีกนาน ลูกจะได้ทำงานแบบไหน เจ้านายและเพื่อนร่วมงานเข้าใจหรือพร้อมที่ให้โอกาสลูกไหม สิ่งเหล่านี้ทำให้ต้องกลายเป็นคนคิดล่วงหน้า เป็นคนวางแผนจนลืมคำว่าเหนื่อย เพราะคิดและวางแผนมาตลอดตั้งแต่รู้ว่าลูกไม่เหมือนเด็กคนอื่น

"แม้ลูกจะเก่ง มีความสามารถ แต่พี่ก็อดห่วงไม่ได้ กลัวลูกใช้ชีวิตในความเป็นจริงลำบาก จึงพยายามทำหน้าที่ของแม่ให้เต็มที่ แสวงหาช่องทางไว้ให้ลูกแต่ยังไงก็ยังอดถามตัวเองไม่ได้ว่า พี่ทำหน้าที่ของแม่ที่ดีเต็มที่หรือยัง ถ้ายังก็จะได้ทำให้มากยิ่งๆ ขึ้นไปกว่านี้ เพราเกรงว่าแค่นี้อาจะยังไม่เพียงพอ สำหรับลูกเพื่อให้ลูกใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างดี และมีความสุข"