ฮัลโหล...โลกเงียบ

“เดี๋ยวนะคะ ต้องขอจัดที่นั่งใหม่ เพราะเขาต้องการเห็นสีหน้าความรู้สึกของคุณด้วย” พวงเพชร ลิมปิสุรีย์แปลภาษามือจากสมศักดิ์ หวังเสต อาจารย์สอนคอมพิวเตอร์ สมาคมคนหูหนวกแห่งประเทศไทยที่แจ้งกับเราก่อนที่จะเริ่มต้นสัมภาษณ์เขียนรายงานสำหรับไทยโพสต์ดอทเน็ต เพื่อค้นหาคำตอบว่าในโลกแห่งความเงียบ นอกจากพวกเขาใช้มือเป็นสื่อพูดคุยแล้ว อุปกรณ์สื่อสารที่ใช้กันอย่างแพร่หลายนั้น พวกเขามีสิทธิ์ มีโอกาสใช้อย่างไรบ้าง

ปัจจุบันสมศักดิ์ใช้โทรศัพท์มือถือเป็นอุปกรณ์สื่อสารหลัก หลังจากเริ่มต้นซื้อเครื่องแรกเมื่อประมาณ 2 – 3 ปีที่ผ่านมา แม้จะไม่มีโอกาสส่งเสียงผ่านไปตามคลื่นโทรศัพท์มือถือ แต่เป็นเพราะเทคโนโลยีที่พัฒนาให้เครื่องโทรศัพท์มือถือสามารถส่งข้อความสั้น หรือ เอสเอ็มเอสได้ ทำให้โอกาสของเขาในการติดต่อกับผู้คนรอบข้างเพื่อนฝูงทำได้อย่างสะดวกสบายขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีเครื่องโทรศัพท์มือถือพัฒนาให้สามารถคีย์ข้อความส่งภาษาไทยได้

ในแต่ละวัน สมศักดิ์ บอกว่า จะใช้บริการส่งข้อความประมาณวันละ 30 ข้อความ รวมค่าใช้จ่ายเดือนละประมาณ 800 บาท ส่วนเครื่องที่ใช้งานอยู่นี้เพิ่งซื้อมาประมาณ 2 เดือน ราคาประมาณ 12,000 บาท

ข้อความที่สื่อสารไปนั้น สมศักดิ์ บอกว่า มีทั้งข้อความเรื่องการติดต่อธุรการติดต่อครอบครัว เช่น จะไปถึงที่นัดหมายกี่โมง ติดต่อกับพ่อแม่ว่า กำลังจะถึงบ้านแล้วต้องการฝากซื้ออะไรหรือไม่ แบบนี้ทำให้ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น เพราะได้สื่อสารกัน และที่สำคัญระบบแบบนี้ยังเป็นส่วนในการพัฒนาการเขียนข้อความของพวกเขาด้วย

การส่งข้อความผ่านมือถือยังช่วยให้สามารถติดต่อกับคนหูปกติได้อีกด้วย

สุวัฒน์ อุตมเพทาย กรรมการสมาชิกคนหูหนวกแห่งประเทศไทยเสริมว่า หากเทียบกันแล้วเมื่อก่อนกลุ่มคนหูหนวกจะใช้เพจเจอร์เป็นส่วนใหญ่ แต่มีความยากลำบากมาก เพราะเป็นการสื่อสารทางเดียว เช่น เมื่อได้รับข้อความแล้ว ต้องการส่งข้อความกลับก็ต้องโทรหาพนักงานรับข้อความ

บางครั้งอาศัยคนหูปกติให้ช่วยโทรให้ ก็มีปัญหาว่าเขาไม่พร้อมจะช่วยเหลือ

สมศักดิ์ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า ปัญหาก็คือ เวลาจะส่งข้อความ เราเขียนให้คนหูปกติโทรให้ แต่ภาษามือที่คนหูหนวกใช้กันอย่างคุ้นเคย เมื่อแปลมาเป็นภาษาเขียนของคนหูปกติ คนหูปกติจะมองว่าเขียนผิด เช่น เราต้องการส่งข้อความว่า กลับบ้าน และ แต่รูปประโยคที่คนหูหนวกคุ้นเคยเขียนว่า บ้านกลับ

เมื่อเราฝากส่งไป คนไม่คุ้นเคยก็จะมองว่าเราผิด หรือ บางครั้งพนักงานรับส่งข้อความของผู้ให้บริการก็จะมองว่าภาษาไม่ถูกต้อง ปรับข้อความให้เสียอีก บางครั้งจึงสื่อสารกันไม่เข้าใจ

ช่วงก่อนหน้านี้ที่เพจเจอร์มีบริการให้ส่งข้อความผ่านอินเทอร์เน็ตได้ ก็มีการใช้อย่างเต็มที่ แต่ช่วงหลังเริ่มปิดบริการไปแล้ว จึงทำให้การติดต่อสื่อสารผ่านเพจเจอร์ลำบากยิ่งขึ้น และก่อนหน้านี้เช่นกัน เราสามารถส่งข้อความเข้าเพจเจอร์ผ่านโทรศัพท์มือถือได้ แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้แล้ว ซึ่งไม่รู้เป็นเพราะอะไร

คนหูหนวกก็ต้องการโอกาสในการติดต่อสื่อสารเช่นกัน สมศักดิ์บอกว่า ยิ่งมีเทคโนโลยีใหม่ๆ ก็ยิ่งทำให้กลุ่มของพวกเขาได้เรียนรู้มากขึ้น อย่างเช่นก่อนหน้านี้มีบริษัทสื่อสารแห่งหนึ่งโฆษณาทางโทรทัศน์ว่า จะเปิดตัวให้บริการโทรศัพท์ที่สามารถเห็นภาพได้ด้วยในคอนเซ็ปต์ที่สมศักดิ์จำได้ว่า โฆษณาไว้ว่า “คุณจะไม่รู้สึกห่างไกลกันอีก” แต่โฆษณามานานแล้ว ตอนนี้ก็ไม่เห็นมีบริการอะไรออกมาอีก

ตอนนั้นสมศักดิ์บอกว่าเป็นความหวังของพวกเขามาก เพราะหากเห็นภาพกันได้ ก็จะทำให้พวกเขาสามารถส่งภาษามือสื่อสารกันได้โดยตรง

สุวัฒน์ย้ำว่าอยากให้ผู้ให้บริการสื่อสารเห็นใจคนหูหนวก ซึ่งมีโอกาสน้อยในสังคม โดยเฉพาะการคิดค่าบริการ ซึ่งเชื่อว่าในอนาคตจะมีผู้ใช้ที่เป็นคนหูหนวกเพิ่มขึ้น จึงอยากให้มีการลดค่าบริการในการส่งข้อความลงอีก เพราะค่าบริการที่เก็บอยู่ในปัจจุบันเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับคนหูปกติมากกว่า แต่การส่งข้อความยังคิดราคาแพงอยู่

และหากเป็นไปได้อยากให้องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยติดตั้งเครื่องโทรศัพท์สาธารณะที่ผู้ใช้สามารถส่งข้อความเองได้

ไม่ว่าเสียงของพวกเขาจะดังพอหรือไม่ แต่เพียงแค่นี้คนในโลกเงียบ ก็ทำให้คนในโลกอันแสนอึกทึกครึกโครมรู้ว่าชัยชนะจาก....

ปล.คัดลอกจากหนังสือพิมพ์เก่า เนื้อข่าวมีเท่านี้ ยังไม่จบ