ไดแอน โอเดล หญิงเหล็ก ผู้ไม่ยอมตกเป็น ทาส ความพิการ!!!

คอลัมน์ ร่อนตามลม
[email protected]
คงแทบไม่มีใครอยากเชื่อว่า ผู้หญิงคนนี้จะสามารถทนใช้ชีวิตนอนนิ่งอยู่ภายใต้อุปกรณ์การแพทย์ในสภาพเช่นนี้มาได้ถึง 30 กว่าปี ชีวิตที่ใครหลายคน หากถูกจับมานอนนิ่ง อยู่บนเตียงแบบนี้แค่ วันเดียว ก็คงรู้สึกอยากจะตายซะให้ได้!!!
นี่อาจจะเป็นชะตาชีวิตของฉัน ที่พระผู้เป็นเจ้าต้องการให้เป็นแบบนี้ ไดแอน โอเดล หญิงชาวเมืองแจ๊กสัน ในมลรัฐเทนเนสซี่ สหรัฐอเมริกา ซึ่งล้มป่วยด้วยโรคโปลิโอมา 57 ปี บอกหลังจากเพิ่งฉลองวันเกิดครบรอบวัย 60 ปีผ่านไปเมื่อต้นเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ท่ามกลางญาติมิตร และผู้คนที่รักเธอ ซึ่งหลั่งไหลมาให้กำลังใจกันมากมาย ทั้งยังจัดงานเลี้ยงให้เธอด้วยที่บ้านพักในเมืองแจ๊กสัน โดยไม่มีใครตอบได้เหมือนกันว่า โอเดล เป็นผู้ป่วยที่มีอายุยืนยาวที่สุด ที่ยังมีลมหายใจอยู่ภายใต้ไอรอน ลัง (Iron Lung) หรือเปล่า? แต่ถึงจะไม่ใช่ เธอก็น่าจะติดอยู่ในระดับต้นๆ หากมีการจัดอันดับกันขึ้นมา
โอเดล ล้มป่วยด้วยโรคโปลิโอมาตั้งแต่ 3 ขวบ โรคซึ่งเกิดจากเชื้อไวรัสโปลิโอ ที่เข้าไปทำให้ไขสันหลังเกิดการอักเสบ ส่งผลให้กล้ามเนื้อแขนขากลายเป็นอัมพาต และทำให้โอเดลต้องพึ่งอุปกรณ์ทางการแพทย์ซึ่งเรียกว่า ไอรอน ลัง (Iron Lung) ช่วยหายใจตลอดเวลามาเป็นเวลากว่า 30 ปีแล้ว ซึ่งในสหรัฐอเมริกา มีผู้ป่วยที่ต้องใช้ชีวิตผูกติดกับเจ้าอุปกรณ์คล้ายโลงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่แบบนี้อยู่ประมาณ 30-40 คนเท่านั้น และส่วนใหญ่ต่างเป็นผู้ล้มป่วยด้วยโรคโปลิโอมาตั้งแต่เด็ก
หญิงผู้โชคร้ายเล่าว่า เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า เคย เดิน ได้หรือเปล่า แต่เคยมีคนเล่าให้เธอฟังครั้งหนึ่งว่า เธอเคยเดินได้ก่อนจะมีอาการป่วยเกิดขึ้นในช่วงฤดูร้อน ราวปี 2493 ที่เธอจำได้ว่า รู้สึกไม่สบายมากจนต้องเข้าไปบอก นางเจนีวา โอเดล แม่ของเธอว่า หนูรู้สึกไม่ค่อยสบาย จากนั้นก็เดินขึ้นไปนอนพักที่ห้องนอนในสภาพที่แม่ตามขึ้นมาดู เห็นแล้วก็รู้ในทันทีว่า ลูกสาวน่าจะป่วยหนัก!!!
ตอนนั้นมีเด็กเป็นอัมพาตและตายกันเต็มไปหมด เป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวมาก นางเจนีวา ในวัย 82 นั่งเล่าถึงเหตุการณ์ในอดีต ที่โรคโปลิโอระบาดบนรถล้อเข็น เนื่องจากเธอเองก็ล้มป่วย สุขภาพทรุดโทรม ย่ำแย่จนเดินไม่ได้เช่นกัน
นางเจนีวา ได้เล่าถึงการระบาดของโรคโปลิโอในสหรัฐอเมริกาเมื่อ 50 กว่าปีที่แล้วว่า ตอนนั้นแต่ละปีจะมีเด็กล้มป่วยเพิ่มขึ้นถึง 20,000 คน และแม้จะมีความพยายามทางการแพทย์เพื่อหาหนทางรักษา แต่ทุกปี ก็มีเด็กรายใหม่ต้องตกเป็นเหยื่อของโรคร้ายนี้ปีละหลายพันคน
ตอนช่วงแรกๆ ที่เป็นอัมพาต โอเดลเล่าว่า เธอยังสามารถหายใจได้เองช่วงระยะเวลาสั้นๆ โดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์ช่วย และยังสามารถมีชีวิตโดยไม่ต้องผูกติดกับ ไอรอน ลัง ตลอดเวลา บางครั้งเพื่อนๆ ก็ยังมาเยี่ยมและเข็นรถพาเธอออกไปเดินเล่นแถวบ้านได้บ้าง
แต่พออายุประมาณ 20 กว่า เธอก็ต้องใช้ชีวิตผูกติดกับ เจ้าอุปกรณ์คล้ายโลง ยาวประมาณ 7 ฟุต หนักหลายร้อยกิโลกรัม ตลอด 24 ชั่วโมง กระทั่งมันกลายเป็น เฟอร์นิเจอร์ ชิ้นหนึ่งในบ้านพักของเธอและพ่อแม่ไปแล้ว เช่นเดียวกับ โต๊ะอาหาร, เก้าอี้โซฟา ฯลฯ
โอเดลเล่าว่า แม้ปัจจุบัน เทคโนโลยีทางการแพทย์จะก้าวหน้าไปไกล มีอุปกรณ์เครื่องช่วยหายใจที่ทันสมัยหลายแบบ แต่ด้วยอาการป่วยของเธอซึ่งอยู่ในขั้นรุนแรง ทำให้เธอพึ่งได้แต่ ไอรอน ลัง เท่านั้น!!!
คุณต้องทำใจให้คุ้นกับมัน สิ่งที่คุณไม่ต้องการคือ การตกเป็นทาสให้อุปกรณ์นี้มันมาควบคุมชีวิตคุณ ฉันก็ได้แต่พยายามทำทุกอย่างที่ฉันคิดว่า สามารถทำได้ แล้วโอเดลก็พิสูจน์ความคิดที่ไม่ต้องการให้ทั้งความพิการ และเจ้าไอรอน ลัง มาควบคุมชีวิตเธอ ด้วยการแม้จะไปโรงเรียนไม่ได้ แต่เธอก็อาศัยเรียนหนังสือทางบ้าน กระทั่งสามารถเรียนจบไฮสคูล แถมยังได้ ทุนเรียนฟรี ต่อที่มหาวิทยาลัยฟรีด-ฮาร์ดีแมน ในเมืองเฮนเดอร์สัน รัฐเทนเนสซี่ สาขาจิตวิทยา ด้วยความช่วยเหลือของญาติ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ที่จะเดินทางไปที่มหาวิทยาลัย เพื่อ อัดเทป คำบรรยายในวิชาต่างๆ มาให้โอเดลฟังที่บ้าน และมีบ้างเหมือนกันที่โอเดลได้มีโอกาสไป เข้าชั้นเรียน ซึ่งจัดขึ้นที่บ้านของอาจารย์ท่านหนึ่งที่ได้จัดห้องในบ้าน ให้เป็นห้องพักสำหรับโอเดล
อย่างไรก็ตาม น่าเสียดายที่ปัญหาสุขภาพหลายอย่าง ทำให้โอเดลต้อง ทิ้งฝัน ที่อยากเป็นเจ้าของปริญญาสักใบ แต่หลายปีถัดมา เธอก็สมหวัง เมื่อมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มอบปริญญาดุษฎีบัณฑิต กิตติมศักดิ์ให้แก่เธอ
แม้จะขยับเขยื่อนตัวลำบาก แต่โอเดลก็ไม่ยอมอยู่นิ่ง ปล่อยชีวิตให้ผ่านไปวันๆ เธอได้ใช้ว่างเขียน หนังสือเด็ก ออกมาเล่มหนึ่งชื่อว่า บลิงกี้ (Blinky) เรื่องของดาวอับแสง ริบหรี่ๆ ดวงหนึ่ง ที่ฝันอยากเป็นดาวจรัสแสงเดอะ สตาร์ เธอยังเป็น คุณป้า ผู้น่ารักของหลานๆ ทั้ง 4 คน ที่เกิดจากน้องสาว 2 คน
สำหรับความเจ็บป่วยของโอเดล ซึ่งแต่ละสัปดาห์จำเป็นต้องใช้เงินค่ารักษาประมาณ 1,000 ดอลลาร์ (ราว 33,800 บาท) โชคดีที่ครอบครัวโอเดล ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้านในชุมชน ที่ช่วยกันจัดงานหาเงินบริจาคมาเป็นค่ารักษาให้โอเดล อย่างเมื่อปี 2544 ก็มีการจัดงานเลี้ยงกาล่า ดินเนอร์ มีศิลปินดารา นักร้อง นักการเมือง และผู้มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคได้เงินมากว่า 100,000 ดอลลาร์ (ราว 3,380,000 บาท) ส่วนงานเลี้ยงวันเกิดที่ผ่านมา โอเดล ก็ได้เงินช่วยมาอีก 7,000 ดอลลาร์ (ราว 236,600 บาท)
เธอเป็นเหมือนนางฟ้า ใครๆ ก็อยากช่วยเธอ นี่แหละคือสิ่งวิเศษสุดของอเมริกา แฟรงค์ แม็กคีน ประธานมูลนิธิเวสต์ เทนเนสซี่ เฮลธ์แคร์ ฟาวเดชั่น ซึ่งให้คำมั่นว่า จะให้ความดูแล ช่วยเหลือ โอเดลไปตลอดชีวิตเธอกันเลยทีเดียว บอกถึงความมีน้ำใจ ที่เปรียบเหมือนน้ำทิพย์ในสังคม