ค่ายนี้...มีแต่รอยยิ้ม

“เด็กพิเศษ” ได้ยินคำนี้ คนส่วนใหญ่เข้าใจดีว่าต้องเป็นเด็กที่ไม่เหมือนกับเด็กธรรมดาทั่วๆ ไป แต่จะมีความบกพร่องในด้านไหนก็ว่ากันไป

ได้มีโอกาสเข้าไปสัมผัสกับกิจกรรมที่ชื่อว่า ค่ายสานสัมพันธ์การศึกษาพิเศษที่โรงเรียนพญาไท จัดขึ้น ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นค่ายของเด็กพิเศษ ดังนั้น เมื่อเข้าไปถึง แม้ว่าจะล่วงเลยครึ่งวันแรกของการเริ่มต้นเปิดค่าย ผ่านกิจกรรมสานสายใยเบื้องต้นของเด็กๆ ไปแล้ว แต่ก็ยังได้เห็นความโกลาหลอลหม่านของน้องๆ 60 – 70 คนที่มาร่วมเข้าค่าย

ซึ่งเป็นน้องๆ ที่ไม่สามารถหยุดนิ่งได้ มีความบกพร่องทั้งระบบการสั่งงานของประสาท ออทิสติก หูบกพร่อง และอีกสารพัดความบกพร่องจนน้องๆ เข้าเรียนในโรงเรียนโดยอยู่ในข่ายของเด็กพิเศษ ซึ่งที่โรงเรียนพญาไทมีเด็กประเภทนี้อยู่เกือบ 100 คนเรียนหนังสือตั้งแต่ชั้นป.1 – ป.6

การเข้าค่ายครั้งนี้เป็นการเปิดโอกาสให้เด็กๆ ในกลุ่มได้มีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน เปิดโอกาสให้พ่อแม่เด็กได้เจอะเจอกัน อย่างน้อยๆ ก็ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกันในฐานะที่ลูกเป็นเด็กพิเศษเหมือนๆ กัน

“ผู้ปกครองที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษ บางคนจะเครียด ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร จะปรึกษาใครดี แต่ถ้ามีโอกาสได้เจอกันแลกเปลี่ยนความคิดเห็นก็จะทำให้มีกลุ่ม หรือได้เห็นว่าเราทุกข์แล้วนะที่ลูกเป็นอย่างนี้ แต่ก็มีคนอื่นที่ทุกข์กว่าเรานะ จะได้มีกำลังใจ “ อาจารย์อาภรณ์ พงศ์พิพัฒนชัย หรือ ครูไก่ ที่แสนใจดีของเด็กๆ บอก

บรรยากาศค่ายจึงเหมือนการจับปูใส่กระด้ง แต่ครูไก่และเพื่อนครูที่มีความชำนาญทางด้านนี้ ก็สามารถหากิจกรรมที่มาปราบความซนของน้องๆ ได้ ด้วยกิจกรรมและเกมไม่ว่าจะเป็นการวาดรูประบายสี ร้องเพลง ทำผ้าเช็ดหน้ามัดย้อมสี หรือ การแข่งขันว่ายน้ำในสระ ซึ่งเป็นเกมที่เด็กๆ ชื่นชอบเป็นพิเศษ และสร้างความสนุกสนาน มีรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะดังอยู่รอบๆ สระตลอดเวลา

ขณะที่อยู่ในสระว่ายน้ำ เห็นน้องคนหนึ่งถูกประคบประหงมอย่างดี ด้วยการประคองขึ้นลงจากสระอย่างดี จึงอดถามไม่ได้ว่าน้องบกพร่องเป็นอะไร ครูไก่เล่าให้ฟังว่า น้องไอซ์ หรือ กชกรณ์ วงศ์วิสุทธิกุล เป็นเด็กหญิงที่น่ารักมากคนหนึ่ง มีความบกพร่องทางด้านการสั่งงานของระบบประสาท ทำให้แขนขาอ่อนเปลี้ย พูดได้ช้า ทำงานช้า แต่น้องไอซ์เป็นเด็กที่เรียนเก่งและหัวดีมากพร้อมกับมีความสามารถด้านศิลปะอย่างโดดเด่น

“น้องไอซ์เป็นเด็กหัวดี ทำคะแนนได้ดีทุกวิชา และขยันอยากทำกิจกรรมมากๆ และอยากทำทุกอย่าง แต่อุปสรรคของเขาก็คือ เขาจะทำได้ช้ามาก แต่เขามีความพยายามสูงที่จะทำ”

เมื่อได้คุยกับน้องไอซ์ เธอบอกว่า เธอมีความสุขมากที่ได้เรียนที่นี่ เพราะมีกิจกรรมหลายอย่างให้เธอทำ มีเพื่อนๆ แม้เธอจะวาดรูปได้เก่ง แต่เธอชอบเรียนคอมพิวเตอร์มากกว่า เพราะเธอคิดว่าภาษาอังกฤษของเธอไม่ดี จึงต้องเรียนรู้จากการใช้คอมพิวเตอร์มากๆ

“หนูชอบเล่นคอมพิวเตอร์ โตขึ้นหนูอยากเป็นโปรแกรมเมอร์...” น้องไอซ์ บอกด้วยน้ำเสียงเบา และพูดช้าๆ

นอกจากไอซ์ หันไปมองเด็กคนอื่นๆ ก็ล้วนแต่มีความบกพร่อง อาการมากบ้าง น้อยบ้างต่างกันไป จากที่เห็นในโลกของเขาและเธอล้วนมีความสุข มีครูที่สอนอย่างเข้าใจ ใจดี ไม่เร่งรีบ มีดนตรีและกิจกรรมเป็นเครื่องบำบัดจิตใจและพฤติกรรม ค่ายของเด็กพิเศษในวันนี้จึงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ที่ทำเอาผู้ปกครองที่มาร่วมกิจกรรมและคนที่เข้ามามีส่วนร่วม หัวเราะและมีความสุขตามไปด้วย

“เราก็ดูแลเขาได้แค่ ป.6 แม้จะบอกว่ามีโรงเรียนในระดับมัธยมที่พร้อมจะรับเด็กพิเศษอย่างนี้เข้าเรียน แต่ก็มีข้อจำกัดสำหรับความบกพร่องของเด็กในแต่ละประเภท แล้วก็มีโรงเรียนที่จะต่อยอดให้เขาได้เรียนสูงๆ ขึ้นไปไม่มากนัก น่าเสียดายที่โอกาสของน้องๆ พวกนี้น้อยกว่าเด็กทั่วๆ ไป ถ้ามีโรงเรียนที่เปิดกว้างยอมรับให้เขาได้มีโอกาส พวกเขาก็คงจะทำอะไรได้มากกว่านี้...” ครูไก่บอกในตอนท้าย

เห็นสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มแล้ว อดรู้สึกเศร้าไม่ได้ เมื่อรู้ว่าหลังจบ ป.6 แล้ว น้องๆ ที่เป็นเด็กพิเศษอย่างนี้ บางคนครอบครัวยังคิดไม่ตกว่าจะวางแผนชีวิตต่อให้เขาได้อย่างไร เพราะในความเป็นจริง โรงเรียนที่จะต่อยอดให้พวกเขาได้มีโอกาสเรียนต่อได้นั้น มีให้เลือกน้อยเต็มที

...........................................................................................................

แม่ไม่เคยหมดกำลังใจ...เสาวคนธ์ แย้มอดุลย์
“น้องชิษ” (ด.ช.ชิษณุ แย้มอดุลย์) เกิดมาในจังหวะที่เราคิดว่า ไม่มีลูกแล้ว เพราะพี่และสามีมีลูกช้า และก็ทดลองกันมาแล้วหลายวิธี หมอก็ยืนยันว่า พี่คงหมดโอกาสที่จะมีลูกแล้ว

แต่เมื่อมีเขามาเองโดยธรรมชาติ พี่กับสามีก็ดีใจมาก

ตอนคลอดพี่ผ่าออก รู้ว่าลูกตัวเขียว เกิดอาการสำลักน้ำคร่ำ แล้วข้างในจมูกเขาไม่ปกติ พี่กลับบ้านยังไม่ได้เห็นลูก จนกระทั่ง 2 อาทิตย์ผ่านไป พี่เครียดมากเป็นห่วงลูกสารพัด สามีก็ถามว่าจะทำใจได้ไหมถ้าได้เห็นลูก พี่บอกว่า พร้อมและอยากเจอลูกมาก

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ภาพที่เห็นลูกนอนอยู่ในตู้อบ มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด ถูกโกนหัว ความจริงพี่น่าจะช็อกหรือเสียใจ แต่เปล่าเลย พี่เห็นลูกในตอนนั้น พี่บอกตัวเองว่า ลูกต้องหาย พี่เฝ้าลูกอยู่ทุกวัน ความป่วยไข้วิตกกังวลที่พี่เคยมีด้วยความเป็นห่วงลูกหายไปหมด ในตอนนั้นพี่รู้อยู่อย่างเดียวว่า พี่ต้องสู้ ลูกพี่ต้องหาย

พี่และสามีช่วยกันดูแลอย่างดี แม้ว่าเขาจะเจ็บป่วยบ่อย เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น แต่เราก็สู้ แล้วเขาก็ค่อยๆ โตขึ้นเรื่อยๆ พร้อมๆ กับมีโรคที่ติดตัวอยู่หลายอย่าง ทั้งเบาหวาน โกรทฮอร์โมนน้อย มีไตข้างเดียว การได้ยินไม่ปกติ คือ รวมๆ แล้วน้องต้องรักษาทีคลินิกเฉพาะโรคนี่ถึง 8 คลินิกด้วยกัน ในทุกครั้งที่พี่มองดูลูก น้อยครั้งมากที่พี่รู้สึกท้อ พี่กลับมีแต่ความสุขที่เห็นเขาค่อยๆ เติบโต โต้ตอบกับเราได้ แม้จะมีอาการเจ็บป่วยมากมาย

แต่กำลังใจในการต่อสู้ของพี่และสามี เพื่อลูกนี้ไม่เคยลดน้อยลงเลย

“ตอนที่หมอบอกว่า ให้พี่ฉีดอินซูลินให้เขาเอง พี่ก็กลัวว่าลูกจะเจ็บ ไม่กล้าทำ แต่น้องชิษบอกพี่ว่า ให้พี่รีบฉีดให้เขา เขาอยากให้พี่ฉีดให้ กำลังใจเขาดีมาก พี่เลยคิดว่า ลูกยังสู้เลย เราต้องทำได้ ทุกวันนี้พี่ก็ทำได้ พี่ฉีดให้เขาได้”

แม้ว่า น้องชิษจะไม่เหมือนเด็กคนอื่นทั่วไป แต่ครอบครัวเรา 3 คน พ่อแม่ลูกแล้ว ไม่เคยหมดกำลังใจ เราร่วมกันสู้มาตลอด พี่ชื่นใจ ยิ้มได้ทุกครั้งที่เห็นพัฒนาการที่ดีขึ้นของเขา จากที่เมื่อก่อนเวลาเป็นไข้ 3 คืน 3 วัน ไม่ได้นอน เพราะต้องคอยเช็ดตัว ไม่งั้นน้องชิษจะชัก และยังมีโรคอื่นๆ แทรกซ้อนอีกหลายโรค เดินเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ จนตอนนี้น้องชิษอายุ 13 ปีแล้ว เราไปโรงพยาบาลน้อยลง จากไปโรงพยาบาลแทบทุกอาทิตย์ เป็นเดือนละครั้ง เป็น 3 เดือนครั้ง ปีละครั้ง จนตอนนี้ 2 ปีครั้ง

เราฝ่าฟันมาถึงตรงนี้ได้ ลูกโตขึ้น เรียนรู้ได้มากขึ้น พี่ก็ดีใจแล้ว ไม่ว่าอนาคตเขาจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ครอบครัวเราไม่เคยหมดกำลังใจ และก็จะก้าวไปด้วยกันอย่างนี้ เพื่อจะทำทุกวันของน้องชิษให้มีความสุขและดีที่สุด