Nog maar drie maanden en dan ga ik op reis. Bijna vier jaar ben ik, eerst in gedachten en later hardop bezig met deze Camino en opeens is het dichtbij.
Op het moment laat mijn gezondheid te wensen over. Mijn schildklier werkt te langzaam en al heb ik daar eigenlijk al een lange tijd last van de afgelopen paar maanden is het een stuk erger geworden. Zo erg dat ik op een gegeven moment niet meer kon geloven dat ik over drie maanden in staat zal zijn om de pelgrimstocht te ondernemen. Maar.. het gaat weer beter en ik durf er weer in te geloven!!
Ik ga binnenkort mijn treinkaartjes bestellen en mijn credencial heb ik al binnen. (Dat is een pelgrimspas, waar je oa je stempels in laat zetten elke dag en waarmee je toegang krijgt tot de refugios (pelgrimsherbergen). Het treinkaartje krijg ik van mijn broer. Hij stelde voor om me weg te brengen naar St.Jean-pied-de-port, maar omdat het waarschijnlijk net zo snel is als de trein en zelfs duurder, boodt hij aan om dan mijn trein te betalen. Ontzettend leuk natuurlijk, zulke verrassingen.
Ik probeer minstens een lange wandeling per week te maken en dat doe ik dan met rugzak op. Meestal maak ik dan een wandeling uit het landelijk wandelprogramma (LWP). Dat is een boekje dat je voor een paar euro kunt bestellen en waar allerlei georganiseerde wandelingen in staan.
Mijn uitrusting is vrijwel compleet. Ik wil nog een afritsbroek kopen, maar verder heb ik alles. Alles past ook prima in mijn rugzak, alleen zit ik nog een beetje met mijn slaapmatje te rommelen.
Ik heb van mijn vriendin Monique een heel leuk piepklein boekje gekregen waar je iets in kunt schrijven. Nu schrijft iedereen er iets liefs in, zodat ik dat kan teruglezen als ik er een beetje doorheen zit tijdens de tocht. Ook zitten er fotootjes in van de kinderen.
Pascal heeft op school een spreekbeurt gehouden over pelgrimstochten. Hij heeft al mijn spullen meegenomen en ook verteld dat zijn moeder ook gaat lopen. Hij had er een 9 voor! We hebben samen een routekaart gemaakt en een kalender zodat hij kan afstrepen als ik weg ben.
Erik is nog bezig met het maken van een wandelstok. Henk gaat er een ijzeren puntje op zetten en zo ondertussen neem ik van iedereen een stukje mee. Hoezo nou.. alleen lopen!?!
Zondag weer een wandeling gemaakt van 20 km. Tenminste dat was de bedoeling! Maar, zoals nu ongeveer traditie is bij mij, liep ik weer ergens verkeerd en werden het er 25. Was wel een goeie oefening hoor. Het was zooo koud, heb op een gegeven moment mijn regenbroek aangetrokken om wat warmere benen te krijgen en dat hielp wel. Zat te denken om thermisch ondergoed te kopen, maar als ik het zo op kan lossen, scheelt het toch weer gewicht. Mijn rugzak is namelijk zwaar zat!
Die rugzak is zowieso een verhaal apart. De ene keer loop ik er uren mee en voel ik hem niet en de andere keer doe ik hem om en is het meteen al loodzwaar. Soms wordt het na een paar uur lopen heel zwaar en als ik hem dan een kwartier af heb gehad lijkt het net alsof ik er net mee ga lopen als ik hem weer opdoe. It's all in the mind!
Verder was het een leuke wandeling. Wat ook leuk is zijn de opmerkingen die ik krijg omdat ik met een grote rugzak op loop. Sommige mensen zijn heel lollig (of denken dat te zijn!) en vragen uiteraard of ik ga kamperen onderweg. Of nog lolliger zoals zondag.. toen vroeg iemand of ik naar Siberie ga.
Andere mensen vragen of ik aan het oefenen ben en meestal krijg ik dan hele leuke reacties. Zondag was er een mevrouw die zelf al twee etappes van de camino heeft gefietst vanaf Nederland. Volgend jaar wil ze de laatste etappe lopend maken.
Of zoals donderdag toen ik hier in de buurt aan het lopen was en er een boer op de fiets voorbijkwam. Hij stopte meteen met fietsen en bleef maar doorvragen over de pelgrimstocht.
Heel veel mensen vragen of ik het niet eng vind om alleen te lopen. Er komen een hoop woorden in me op als ik over de tocht denk: spannend is het eerste, leuk, opwindend, maar zeker ook fysiek en mentaal zwaar... maar eng??.. nee dat is niet wat er in me opkomt.
Anderen vragen meteen of ik kinderen heb en zeggen dan:: En de kinderen dan??? Laat je die alleen? Ehm... nee! Die blijven dus bij hun vader, maar de meeste mensen vinden het toch heel leuk en zijn bijzonder geinteresseerd.
Thuis is ook weer een heel verhaal. Jeempie wat heb ik een hoop problemen in mezelf moeten overwinnen om daadwerkelijk de camino te gaan lopen! Kan ik het wel maken om zo lang thuis weg te gaan? Houden de kinderen daar niet een of ander trauma later aan over? (ja, echt waar!) Zal het wel goed gaan als ik weg ben? Enzovoorts enzovoorts..
LOSLATEN noemen ze dat geloof ik! In het begin kon zo'n opmerking van iemand: Laat je de kinderen dan alleen? me helemaal aan het twijfelen maken.
Nu denk ik dat het voor thuis ook alleen maar goed zal zijn. Ik ben altijd de opvoeder geweest in huis. Toen de kinderen klein waren ben ik thuis gebleven (met alle liefde en plezier) en ik bepaalde dus de regels. Want Erik kon dan wel zeggen Ik wil dit of dat, maar ik was tenslotte de hele dag met ze thuis. Dat is voor mij ook een stukje loslaten. De controle over hoe alles verloopt thuis. Ik heb gevraagd of ze thuis ook een dagboekje bij willen houden over hoe alles gaat. Denk dat Erik het niet echt makkelijk zal hebben in het begin. Vooral met Gabrielle, die twee zijn water en vuur. Toch heb ik er alle vertrouwen in dat alles goed zal gaan! En het is juist Erik geweest die mij heeft overtuigd om het nu te gaan doen en niet te wachten tot de kinderen het huis uit zijn of groter zijn ofzo, want je weet maar nooit tenslotte...
